III SAB/Gd 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu do urzędu pracy postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2014 r. przesłano pełnomocnikowi skarżącego stosowny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 7 dni. Urzędowy formularz PPF wraz z ww. wezwaniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 maja 2014 r. (vide: potwierdzenie odbioru – k. 32 akt sprawy). Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2014 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek pomimo zakreślonego terminu nie został złożony na urzędowym formularzu PPF. Odpis ww. zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 lipca 2014 r. W dniu 10 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął nadany w dniu 8 lipca 2014 r. sprzeciw pełnomocnika skarżącego od ww. zarządzenia. W sprzeciwie podniesiono, że ww. zarządzenie referendarza sądowego było nieprawidłowe z uwagi na fakt wydania przez Sąd wcześniejszego postanowienia o odrzuceniu wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to tym samym, iż ustawa nie daje Sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest więc utrata mocy zarządzenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu. W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 maja 2014 r. w sposób prawidłowy doręczono urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i nadesłania (vide: potwierdzenie odbioru – k. 32 akt sprawy). Co istotne, doręczając ww. formularz Sąd pouczył pełnomocnika skarżącego o skutkach niewykonania tego wezwania. W przewidzianym 7 - dniowym terminie (liczonym od dnia 30 maja 2014 r.) pełnomocnik skarżącego nie złożył formularza PPF. Zgodnie zaś z art. 257 ww. ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia pozostawiając bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie Sąd wskazuje, że wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nie wyłączało możliwości wydania przez referendarza sądowego zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Dotknięty brakiem formalnym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wysłany został bowiem do Sądu w dniu 9 maja 2014 r. Tymczasem postanowienie o odrzuceniu skargi uzyskało walor prawomocności już po jego złożeniu, to jest w dniu 6 czerwca 2014 r.