III SAB/Gd 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 maja 2015 r. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 ww. ustawy). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Wobec Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia, wobec czego przed wniesieniem skargi do sądu skarżący powinien wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący, wezwany do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu dokonał takiego wezwania podał, że wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 30 października 2015 r., które dołączył. Z treści tego pisma wynika, że jest to zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia 16 września 2015r. W dalszej części tego pisma skarżący podnosi, że złożył kilka zażaleń w 2015r., które nie zostały rozpoznane przez Kolegium. Pismo skarżącego z dnia 30 października 2015 r. nie odnosi się do orzeczenia, w sprawie niniejszej- jest zażaleniem na postanowienie organu I instancji z dnia 16 września 2015r., nie zaś wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie, złożonym w trybie art. 37 § 1 ustawy. Sama wzmianka w zażaleniu, że SKO nie rozpatrzyło zażaleń skarżącego, złożonych w 2015 r. nie jest wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi, a sam skarżący kwestię tę porusza w związku ze sprawą, w której wniósł zażalenie na w/w postanowienie z dnia 16 września 2015 r. Zdaniem Sądu analiza treści pisma skarżącego z dnia 30 października 2015 r. jak i pozostałych dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy prowadzi do uznania, że w aktach tych brak jest pisma, które można potraktować jako złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi na bezczynność organu odwoławczego. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że wniesienie skargi bez wcześniejszego wezwania organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.