III SAB/Gd 342/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w Ustce do rozpoznania wniosku skarżącego M. P. z dnia 2 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. P. (dalej: "skarżący"), wnioskiem z dnia 2 czerwca 2025 r. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o przesłanie pocztą (przesyłką poleconą) w formie kserokopii dokumentów dotyczących funkcjonariusza Policji M. O.: 1/ życiorysu; 2/ dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej; dokumentów: 3/ o przebiegu drogi zawodowej, 4/ poświadczającego staż pracy, 5/ stopień policyjny oraz 6/ zakres obowiązków w związku z pełnionym stanowiskiem; 7/ aktu mianowania na policjanta; 8/ wszystkich opinii o służbie; 9/ poświadczenia bezpieczeństwa ze wskazaną klauzulą tajności, 10/ aktualnych badań psychiatrycznych oraz 11/ aktualnych badań sanitarno-epidemiologicznych. Jako podstawę żądania wskazał art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."). W piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. Komendant Komisariatu Policji w Ustce (dalej: "organ") poinformował skarżącego, że w związku z koniecznością przygotowania odpowiedzi na wniosek oraz treścią art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wyznaczył maksymalny termin załatwienia sprawy na dzień 1 sierpnia 2025 r. Pismem z dnia 16 lipca 2025 r. organ podał, że w odniesieniu do wskazanego we wniosku funkcjonariusza Policji prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Funkcjonariusz Policji, o którym udostępnienia informacji domaga się skarżący nie jest bowiem osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji – pełni bowiem funkcje, które nie mają związku z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarżący w dniu 25 lipca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie: 1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie; 4/ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji; 5/ art. 23 u.d.i.p. w zakresie, w jakim organ, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przepis art. 115 § 3 Kodeksu karnego stanowi, że funkcjonariusz Policji jest funkcjonariuszem publicznym. Zgodnie z art. 1, art. 14 i n. ustawy o Policji policjant działa w imieniu państwa i wykonuje władzę publiczną. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych Policjanci pełnią funkcje publiczne i podlegają reżimowi dostępu do informacji publicznej w zakresie pełnienia tych funkcji. Skarżący zwrócił uwagę, że organ nie udostępnił żądanych informacji, gdyż uznał, że jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej. W takim przypadku, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., organ zobowiązany był do wydania decyzji. Sprawę z wniosku o udostępnienie informacji organ może załatwić w dwojaki sposób – poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, bądź też poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji. Niepodjęcie przez organ jednej z ww. czynności świadczy o bezczynności. Z tej przyczyny, w ocenie skarżącego, bez wpływu pozostaje pismo organu z dnia 16 lipca 2025 r., skoro organ nie wydał decyzji administracyjnej. Skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, świadomie i celowo nie udostępnił jakiejkolwiek informacji objętej wnioskiem oraz działał w złej wierze, 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3/ wymierzenie grzywny organowi w wysokości 6.000 zł lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy wskazanej kwoty (tj. 3.000 zł), w celu zdyscyplinowania organu i przyspieszenia postępowania oraz 4/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, o czym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi m.in.: Art. 1. 1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. 2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Art. 5. 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Art. 14 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Art. 16. 1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. 2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Poza sporem pozostawało, że Komendant Komisariatu Policji jest podmiotem wykonującym zadania publiczne ( art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: "ustawa o Policji"), a tym samym jest podmiotem, na którego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) został nałożony obowiązek udostępnienia, pozostającej w jego dyspozycji, informacji publicznej. Nie budziło też wątpliwości, że organ jest w posiadaniu informacji objętych wnioskiem skarżącego. Organ, powołując się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazał w piśmie skierowanym do skarżącego, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej , które to ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz gdy osoba taka rezygnuje z przysługującego jej prawa. Organ stwierdził , że wskazany we wniosku funkcjonariusz Policji nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji. Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem, czy funkcjonariusz Policji jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ stanął na stanowisku, że osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W ocenie organu funkcjonariusz Policji nie spełnia wskazanych kryteriów. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu jest błędne. Stosownie do art. 115 § 13 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383), funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Najpełniejszej wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., K 17/05. Trybunał stwierdził, że: "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej". Tak więc "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, że chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". Mając na względzie tak przyjęte rozumienie funkcjonariusza publicznego, funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Błędne co do zasady stanowisko organu spowodowało, że organ uznając , że wskazany we wniosku policjant nie jest funkcjonariuszem publicznym, nie udostępnił skarżącemu żadnych z żądanych informacji, powołując się na prywatność osoby wymienionej we wniosku i nie rozważając charakteru żądanych informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.) a u.d.i.p.). Rozumienie pojęcia dokumentu urzędowego na gruncie ustawy o informacji publicznej określa art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zauważyć przy tym należy, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 3/22). W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego, jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Jak wskazano wyżej , udostępnieniu podlega informacja publiczna o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Zatem, choć wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcje publiczne, to nie wszystkie informacje z nim związane podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zastrzega możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej w określonych w niej przypadkach, m.in. wówczas, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne , ale nie ma ona związku z pełnieniem tej funkcji – z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Organ uznając, że zachodzą przesłanki, o jakich wyżej mowa, odmawia udostępnienia takiej informacji. Jednakże ma obowiązek zrobić to w procesowej formie decyzji, w której wykaże zaistnienie takich przesłanek. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym stanowi art. 16 ust. 2 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie organ, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych informacji pismem z dnia 16 lipca 2025 r. Zdaniem Sądu pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi decyzji, która w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej powinna zawierać dodatkowo elementy , określone art. 16 ust.2 pkt 2 u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 2 czerwca 2025 r. nie został rozpatrzony zgodnie z przepisami u.d.i.p., wobec czego organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (punkt 1. sentencji wyroku). Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie 2. sentencji wyroku, Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też gdy opóźnienie w załatwieniu sprawy jest rażąco nadmierne. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na jego wniosek, jednak w wadliwej formie. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu umyślności czy też złej woli. Zatem uznać należało, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 2 czerwca 2025 r. - w niewłaściwej formie -w dniu 16 lipca 2025 r. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zaszły podstawy do zdyscyplinowania organu czy też obiektywna potrzeba wynagrodzenia skarżącemu oczekiwania na rozpoznanie przez organ jego wniosku. W konsekwencji powyższego Sąd nie uwzględnił wniosków skargi o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej , oddalając je w oparciu o dyspozycję art. 151 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku). Organ przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego powinien ocenić, jaki charakter mają żądane przez niego informacje i albo informacje te udostępnić ( w całości lub w części) , albo odmówić ich udostępnienia w formie decyzji. Zwrócić należy też uwagę, że część żądanych informacji może nie dotyczyć informacji publicznej ( patrz np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 3/22 , wyrok NSA z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1241/22 ) , co obliguje organ , do którego wpłynął wniosek, do powiadomienia o tym fakcie wnioskującego na piśmie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania , zawarte w punkcie 4. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).