III SAB/Gd 36/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. A. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta. Domagała się zobowiązania ww. organu do wydania aktu administracyjnego oraz zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracowników odpowiedzialnych za przewlekłe prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała m.in., że decyzja Burmistrza Miasta z dnia 15 lutego 2013 r. nr [...] o odmowie skarżącej przyznania zasiłku okresowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodała, że wezwała organ do "wykonania wyroku". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że decyzją z dnia 15 lutego 2013 r. nr [...] odmówiono skarżącej przyznania zasiłku okresowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 maja 2013 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącą do złożenia w terminie 7 dni, w 2 egzemplarzach, pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wnosiła zażalenie na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego; jeśli tak to zobowiązano ją do złożenia odpisu takiego zażalenia wraz z potwierdzeniem jego złożenia w organie lub nadania listem poleconym - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 5 maja 2014 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. - 10 akt sprawy). Skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Z kolei stosownie do treści art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie złożyła zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Co prawda skarżąca w skardze podała, że pismem wzywała organ do wykonania wyroku, jednak (pomijając w tym miejscu fakt, że pisma tego nie przedłożyła) nie jest to właściwy środek zaskarżenia w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wywiedzioną skargę należy więc uznać za niedopuszczalną. W tej sytuacji na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.