III SAB/Gd 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wezwania Rady Miasta K. do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 19 sierpnia 2009 r. P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody. Skarżący twierdził, że Wojewoda naruszył art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie rozpatrzył jego wniosku z dnia 15 maja 2009 r. o wezwanie Rady Miasto K. do pojęcia uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego B. D. W związku z tym domagał się zobowiązania Wojewody do wezwania Rady Miasta K. o podjęcie stosownej uchwały, a w przypadku braku realizacji wezwania wydanie przez Wojewodę zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśniecie mandatu radnego. Z załączników złożonych do skargi wynikało, że skarżący zarzucał radnemu prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Argumentował m.in. że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Przypadki te nie dotyczą więc aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego wymienionych w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Wojewoda dodał, że zwrócił się do Burmistrz i Rady Miasta K. o udzielenie informacji odnośnie przedmiotowej sprawy. Postępowanie jest kontynuowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu słusznie Wojewoda wskazał, że sprawa dotyczy kompetencji nadzorczych nad działalnością organów gminy. W konsekwencji nie można mówić bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zatem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.