III SAB/Gd 394/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza , że Prezydent Miasta Gdyni dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3 wniosku skarżącego M. K. z dnia 8 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz skarżącego M. K. kwotę 597 ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. K. (dalej: "skarżący"), w dniu 3 września 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni (dalej: "organ") w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wskazanej w punkcie 3 wniosku z dnia 8 sierpnia 2025 r. Podnosząc zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w zakresie żądania zawartego w punkcie 3 w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł oraz kosztów postępowania. W punkcie 3 wniosku z dnia 8 sierpnia 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o przesłanie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu stałej organizacji ruchu do opracowanego projektu budowlanego pn. "Przebudowa ul Ś. w zakresie budowy drogi dla rowerów na odcinku od ul. P. do ul. W.", o którym mowa w punkcie 6 pisma z dnia 25 lipca 2025 r. nr [...]. Skarżący jako formę udostępnienia informacji wskazał ePUAP. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, że wniosek z dnia 8 sierpnia 2025 r. został złożony w związku z odpowiedzią organu udzieloną skarżącemu na jego wniosek z dnia 4 czerwca 2025 r. W punkcie 6 tego wniosku skarżący wystąpił o wskazanie, jakie czynności podjęto w 2024 r. w celu realizacji zadania nr 12 "Budowa drogi rowerowej na ul. Ś. od ul. P. do SKM W." przewidzianego w Strategii Rowerowej na lata 2024-2025. W piśmie z dnia 25 lipca 2025 r. organ podał, że w 2024 r. został opracowany projekt budowlany pn. "Przebudowa ul. Ś. w zakresie budowy drogi dla rowerów na odcinku od ul. P. do ul. W." oraz że w 2025 r. zlecono wykonanie projektu wykonawczego, który jest w końcowej fazie realizacji. Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. Z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), poinformował skarżącego, że oczekuje na odbiór projektu wykonawczego, który jest przedmiotem zapytania i wyznaczył nowy termin na załatwienie wniosku na dzień 10 września 2025 r. Argumentacja skargi koncentruje się na wykazaniu, że w sprawie nie zaistniały obiektywne przyczyny uzasadniające wyznaczenie przez organ nowego terminu załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego żądane dokumenty nie stanowią elementu projektu wykonawczego, lecz projektu budowlanego. Skoro organ oczekiwał na odbiór projektu wykonawczego, to dysponował projektem budowlanym, który winien był udostępnić w terminie określonym w u.d.i.p. Na stronie internetowej Gminy Miasta Gdyni w dniu 25 sierpnia 2025 r. opublikowano artykuł, w którym wskazano, że projektowanie zostało zakończone, a dokumentacja jest obecnie na etapie odbiorów; opublikowano fragmenty żądanego przez skarżącego dokumentu – projektu stałej organizacji ruchu. Nadto w dniu 1 września 2025 r. Wydział Inwestycji Urzędu Miejskiego w Gdyni przesłał do Stowarzyszenia "R." zaproszenie na konsultacje dotyczące drogi rowerowej na ul. Ś., a załącznikiem był projekt wykonawczy. Wiadomość nie została opatrzona informacją, że załączony projekt nie stanowi informacji publicznej. Z powyższego wynika, że organ w dniu 1 września 2025 r. dysponował projektem wykonawczym, który stanowi informację publiczną. Skarżący uzasadniając wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej wskazał, że kwota 2.000 zł jest adekwatna do zakresu naruszeń organu, które skutkowały jego bezczynnością. Organ nie tylko nie zrealizował wniosku, a rozmyślnie, z premedytacją zaniechał jego realizacji , powołując się na nieistniejące podstawy do przedłużenia terminu na odpowiedź. W wyniku działań i bezczynności organu wnioskodawca został pozbawiony konstytucyjnych uprawnień do otrzymania informacji publicznej. Organ upublicznił fragmenty żądanego dokumentu, udostępnił dokument osobom trzecim, a jednocześnie bez rzeczywistej przyczyny odmawia skarżącemu dostępu do żądanych dokumentów w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wniosek skarżącego został rozpoznany w ustawowym terminie, skarżący otrzymał odpowiedź, której treść i forma odpowiadają wymogom u.d.i.p. Organ wyjaśnił, że nie był w posiadaniu projektu wykonawczego, w związku z czym podał datę, która była adekwatna do przewidywanej daty uzyskania żądanego dokumentu. Natomiast z powoływanego przez skarżącego artykułu z dnia 25 sierpnia 2025 r. nie można wywnioskować, na jakim etapie procedowania znajdował się projekt i czy mógłby być przekazany skarżącemu. Dodatkowo przekazanie projektu Stowarzyszeniu R. miało miejsce w dniu 2 września 2025 r. Zdaniem organu data ta nie wydaje się dalece odległa od wyznaczonego terminu załatwienia wniosku (10 września 2025 r.). Przy piśmie z dnia 10 września 2025 r. organ przesłał skarżącemu żądany projekt zagospodarowania terenu oraz projektu stałej organizacji ruchu do opracowanego projektu budowlanego pn. "Przebudowa ul. Ś. w zakresie budowy drogi dla rowerów na odcinku od ul. P. do ul. W.". W związku z powyższym w piśmie z dnia 20 października 2025 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 1 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje w części na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") , każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Sprawą publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. jest każda informacja o działalności publicznej podmiotów wykonujących zadania publiczne. Z przepisu art. 6 u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ), zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 ), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 ). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim określonych jest jedynie przykładowe. Zatem prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. , który stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, Prezydent Miasta Gdyni jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jak wynika też z przedłożonych Sądowi akt i zbieżnych w tym względzie stanowisk stron, dokumenty, których udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej domagał się od organu skarżący, niewątpliwie podlegają udostępnieniu w drodze przepisów tej ustawy. Sporne w sprawie było natomiast, czy organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej. Organ twierdząc, że nie dopuścił się bezczynności argumentował, że w ustawowym terminie 14 dni udzielił odpowiedzi skarżącemu , a skarżący - że z uwagi na charakter dokumentów, których udostępnienia się domagał, udzielona odpowiedź ich nie dotyczyła. Należy zgodzić się ze skarżącym, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty - projekt zagospodarowania terenu oraz projekt stałej organizacji ruchu - dotyczyły opracowanego projektu budowlanego "Przebudowa ul. Ś. w zakresie budowy drogi dla rowerów na odcinku od ul. P. do ul. W.". O fakcie opracowania tego dokumentu w 2024 r. , czyli o jego istnieniu, poinformował sam organ w punkcie 6 pisma z dnia 25 lipca 2025 r. nr [...]. Skoro zatem przedmiotowe dokumenty istniały, okoliczność zlecenia przez organ projektu wykonawczego nie mogła stanowić rzeczywistej podstawy wyznaczenia terminu na załatwienie wniosku skarżącego na dzień 10 września 2025 r. na podstawie art. 13 ust.2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Opracowywanie projektu wykonawczego nie oznacza, że organ nie jest w posiadaniu już istniejącego projektu budowlanego, ani że jest ono przeszkodą w udostępnieniu informacji czy dokumentów , dotyczących projektu budowlanego. Zatem organ, nie udostępniając skarżącemu w terminie określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. , czyli w terminie 14 dni , żądanej informacji publicznej dopuścił się bezczynności, która ustała po przesłaniu skarżącemu żądanych dokumentów przy piśmie z dnia 10 września 2025 r. Należy dodać, że organ niewłaściwie utożsamia udostępnienie skarżącemu żądanych informacji z udostępnieniem tych informacji Stowarzyszeniu R. Nawet gdyby w czasie udostępnienia dokumentów Stowarzyszeniu skarżący był jego prezesem ( co – jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów - nie miało już miejsca), to stowarzyszenie ma odrębną osobowość prawną, a skarżący z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpił w imieniu własnym, a nie w imieniu stowarzyszenia. Mając na uwadze powyższe Sąd , na podstawie art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3 wniosku skarżącego z dnia 8 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej ( punkt 1. sentencji wyroku). Sąd uznał przy tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( punkt 1. sentencji wyroku ). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ celowo, rozmyślnie nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej. Należy zauważyć, że organ udzielił odpowiedzi skarżącemu w ustawowym terminie 14 dni , uznając jednak błędnie, że zachodzą przeszkody w niezwłocznym udostępnieniu żądanej informacji publicznej. Żądana informacja publiczna została też skarżącemu udostępniona przy piśmie z dnia 10 września 2025 r. Powyższych okoliczności nie można uznać, w ocenie Sądu, za świadczące o rażącym naruszeniu prawa przez organ. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego żądanej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano nie można uznać, by działanie organu nacechowane było w niniejszej sprawie złą wolą, niechęcią do wypełnienia wobec skarżącego obowiązków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynności organu nie można postrzegać w niniejszej sprawie w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Opóźnienie w udostępnieniu informacji publicznej, choć miało miejsce, nie było nadmierne, a ponadto organ udostępnił skarżącemu wszystkie żądane przez niego informacje publiczne. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie ( punkt 2. sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tj. Dz.U. z 2023 r., poz.1935 ), zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę składa się 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ( punkt 3. sentencji wyroku ).