III SAB/Gd 40/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia odwołania A. L. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 13 lutego 2015 r., nr [...] - w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 18 sierpnia 2015r. ( data stempla pocztowego) A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego , polegającą na braku rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z 13 lutego 2015 r. nr [...], odmawiającej skarżącej przyznania zasiłku celowego. odmawiającej skarżącej przyznania zasiłku celowego. Skarżąca wskazała, że organ przekroczył termin do załatwienia sprawy i mimo stosownego wezwania nadal pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uwzględnienie podając, że odwołanie skarżącej od ww. decyzji wpłynęło do SKO w dniu 16 marca 2015 r., a do dnia złożenia odpowiedzi na skargę sprawa nie została załatwiona. Skarżąca wezwała organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień 19 maja 2015 r. , które – jak wskazało SKO - wpłynęło do organu w dniu 25 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność (...). Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Pismo skarżącej z dnia 19 maja 2015 r. spełnia wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. , wobec czego skarżąca wniosła skargę spełniając przesłanki przewidziane w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga jest zasadna. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym – w myśl art. 35 § 3 k.p.a -powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Miesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął dla organu odwoławczego z dniem 16 kwietnia 2015 r., wobec czego organ ten pozostaje w bezczynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu, zobowiązując organ odwoławczy do rozpatrzenia odwołania skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezczynność w momencie wniesienia skargi wynosiła około czterech miesięcy (w dniu orzekania – powyżej pięciu ), a Sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.