III SAB/Gd 403/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. A. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu N. A. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 10 maja 2026 r. N. A. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do udzielenia informacji na piśmie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi wnosił ponaglenie do właściwego organu, a jeśli tak o nadesłanie jego kopii. Wezwanie do wykonania zarządzenia zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 lipca 2026 r. (UPD - k. 37 akt sądowych), tym samym termin do jego wykonania upływał 9 lipca 2026 r. Pomimo skutecznie dokonanego doręczenia wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - zwanej w skrócie: "k.p.a."). Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przyjmuje się zatem, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, zaś spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili jego złożenia w organie (por. postanowienia NSA: z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13 oraz 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18). Z powyższego wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., należy w realiach sprawy rozumieć sytuację, gdy strona wiosła uprzednio ponaglenie. Warunek ten nie został jednak w sprawie wykazany, albowiem wystosowanie w tym przedmiocie wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W realiach sprawy uznać należało zatem, że strona skarżąca przed złożeniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania nie wniosła skutecznie ponaglenia. Wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia obligowało zaś Sąd do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd wskazuje, że wydane postanowienie nie uniemożliwia stronie skarżącej ponownego wystąpienia do Sądu ze skargą. Skarga taka musi zostać jednak poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono w punkcie 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.