III SAB/Gd 41/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 2 kwietnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta, na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 8 ust.1, art. 39 ust. 1, art. 39 w zw. z art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.) odmówił M. K. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu ciśnieniomierza. W dniu 9 kwietnia 2015 r. M. K. wniósł za pośrednictwem organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od powyższej decyzji. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt [...]. W dniu 21 sierpnia 2015 r. M. K. złożył za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wyjaśnił, że do 10 sierpnia 2015 r. organ nie zajął się jego sprawą i nie podał też żadnych powodów zwłoki oraz terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, iż skarga na bezczynność nie została poprzedzona wyczerpaniem środków warunkujących jej dopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako k.p.a.). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na bezczynność należy wykazanie, że skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skoro z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę wnieść można skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia to niewątpliwie nie jest dopuszczalne wniesienie jej przed złożeniem środka zaskarżenia. Istotą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia jest umożliwienie organowi administracji doprowadzenie do załatwienia sprawy bez konieczności wszczynania postępowania sądowoadministracynego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż M. K. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wyczerpując środków warunkujących jej dopuszczalność tj. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwany zaś do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu dokonał takiego wezwania, oświadczył, iż nie wzywał SKO do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższych okoliczności należało uznać, że skarga M. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z uwagi na niewyczerpanie trybu określonego art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia