III SAB/Gd 412/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła wniesiona elektronicznie skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została dodana jako załącznik do pisma przewodniego podpisanego przez D. K.. Dokument skargi nie zawierał podpisu strony skarżącej, adresu zamieszkania oraz numeru pesel. Skarga nie została również opłacona. Na podstawie zarządzenia przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2026 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, podanie numeru pesel oraz adresu zamieszkania skarżącej. Ponadto wezwano stronę skarżącą do uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W powyższych wezwaniach wyznaczono termin 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwania została doręczona do rąk skarżącej D. K. w dniu 23 czerwca 2026 r. W dniu 30 czerwca 2026 r. D. K. złożyła w sądzie pismo procesowe wskazując, że odstępuje od uiszczenia wpisu sądowego oraz od uzupełnienia braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu, ponieważ wskazanym pismem cofa swoją skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Pomimo tego we wskazanym piśmie podano numer pesel oraz adres zamieszkania. Nie dokonano jednak w wyznaczonym terminie 7 dni uzupełnienia braków wyrażających się w braku podpisania skargi oraz braku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. W orzecznictwie aprobowany jest przy tym pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne zatem wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przyjąć trzeba, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą) powinna dotyczyć sytuacji, gdy skarga nie zawiera już braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, tj. braków formalnych - w tym fiskalnych. Przez ten warunek należy rozumieć więc także uiszczenie wymaganego wpisu od skargi. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w dniu 30 czerwca 2026 r. upływał termin 7 dni wskazany stronie na uzupełnienie braków formalnych skargi (w postaci braku podpisania skargi oraz braku wskazania numeru pesel oraz miejsca zamieszkania) i na uiszczenie wpisu od skargi. Wezwanie w tym przedmiocie skutecznie doręczono bowiem stronie wnoszącej skargę w dniu 23 czerwca 2026 r. (k. 32 akt sprawy – zwrotne potwierdzenie odbioru). W tym terminie strona podała numer pesel oraz adres zamieszkania, zawierając je w treści pisma z dnia 30 czerwca 2026 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie w zakresie dotyczącym uzupełnienia braku polegającego na niepodpisaniu skargi oraz w zakresie dotyczącym nieopłacenia skargi. Strona oświadczyła w tym zakresie w piśmie z dnia 30 czerwca 2026 r., że wskazanych jej braków skargi nie będzie dodatkowo uzupełniać, jak również, że nie będzie opłacać skargi. Powyższe oznacza, że cofnięto skargę zawierającą istotny brak polegający na niepodpisaniu skargi oraz jednocześnie skargę nieopłaconą. Jeżeli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu oraz przed uzupełnieniem wskazanych jej braków skargi, sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi – lecz w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia tych braków, w tym braku natury fiskalnej – odrzuca skargę. Skarżąca została poinformowana w dniu 23 czerwca 2026 r., że nieopłacenie skargi w terminie 7 dni oraz nieusunięcie w tym terminie braków formalnych m.in. poprzez podpisanie skargi, spowoduje odrzucenie skargi. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jednocześnie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Brakiem formalnym skargi jest zaś niewątpliwie brak jej podpisania, co wynika bezpośrednio z zapisów art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.