III SAB/Gd 414/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku do rozpoznania wniosku skarżącego F. S. z dnia 18 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej punktu piątego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Komendant Komisariatu Policji III w Gdańsku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego F. S. z dnia 18 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej punktu pierwszego wniosku; 3. stwierdza, że bezczynność Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 18 lipca 2025 r. F. S. wysłał na adres poczty elektronicznej Komisariatu Policji III w Gdańsku wniosek o udzielenie informacji o interwencji Policji w związku z jego zgłoszeniem z dnia 17 lipca 2025 r., dotyczącym nieprawidłowego zabezpieczenia robót na drodze dla pieszych oraz postoju pojazdu robotnika w miejscu obowiązywania zakazu zatrzymywania się przy ul. [...] w G. Wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1/ Kiedy i gdzie dokładnie miała miejsce interwencja funkcjonariuszy w związku z ww. zgłoszeniem? Proszę o podanie dokładnej daty i godziny (przedziału czasowego). 2/ Czy zgłoszenie zostało potwierdzone? Czy funkcjonariusze zastali nieprawidłowo zaparkowany pojazd? 3/ Jakie działania podjęli funkcjonariusze na miejscu zgłoszenia? 4/ Czy interwencja była nagrywana w jakikolwiek sposób (np. wideorejestrator w pojeździe, kamera nasobna)? 5/ Wnoszę o udostępnienie Raportu historii działania utworzonego w związku z ww. zgłoszeniem. Wskazany wniosek został zadekretowany w Komisariacie Policji III w Gdańsku w dniu 18 lipca 2025 r. Pismem z dnia 22 lipca 2025 r. organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek w odniesieniu do punktów 2-4. Poinformował, że w wyniku zgłoszenia z dnia 17 lipca 2025 r. o treści "Niewystarczające zabezpieczenia prac na chodniku. Ponadto pojazd robotnika jest zaparkowany na zakazie. [...]", Dyżurny Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku o godzinie 14:42 zadysponował na miejsce zgłoszenia funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku. W toku realizowanych czynności służbowych w ramach interwencji policjanci stwierdzili, że roboty drogowe są zabezpieczone prawidłowo. Jednocześnie potwierdzili nieprawidłowe parkowanie pojazdu opisanego w zgłoszeniu i wobec użytkownika zastosowali środek oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia. Przebieg czynności został zarejestrowany przez funkcjonariuszy za pomocą posiadanych kamer nasobnych. Organ poinformował ponadto w piśmie, że część danych zawartych we wnioskowanym Raporcie historii działania objęta jest ograniczeniem w dostępie na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") Ponieważ F. S. uznał otrzymaną odpowiedź za niepełną, w dniu 1 września 2025 r., za pośrednictwem organu, wniósł kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że pismo procesowe z dnia 1 września 2025 r. dotyczyło bezczynności w realizacji dwóch wniosków skarżącego o udzielenie informacji publicznej, to jest opisanego wyżej wniosku z dnia 18 lipca 2025 r. oraz wniosku z dnia 16 lipca 2025 r., dotyczącego innej interwencji, podjętej w wyniku odrębnego zgłoszenia skarżącego. Wobec zawarcia w jednym piśmie procesowym dwóch skarg, zostały one rozdzielone na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 września 2025 r., gdzie ze sprawy o sygn. akt III SAB/Gd 397/25 wyłączono do odrębnego rozpoznania skargę dotyczącą bezczynności Komendanta Komisariatu Policji w Gdańsku w rozpoznani wniosku z dnia 18 lipca 2025 r. Wyodrębniona skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 414/25. Mając na to uwadze, poniżej zostaną przedstawione wyłącznie okoliczności dotyczące sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 18 lipca 2025 r. Skarżący podniósł w swojej skardze zarzuty naruszenia: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niepełnym zrealizowaniu dwóch wniosków o udostępnienie informacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że organ w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r. udostępnił informacje będące przedmiotem wniosku jedynie w zakresie punktów 2-4. Nie odniósł się jednak do punktu 1 zawierającego żądanie poinformowania o przedziale czasowym interwencji Policji. W ocenie skarżącego jego wniosek nie został także rozpoznany w zakresie wskazanym w punkcie 5 wniosku. Skarżący stanął w tym zakresie na stanowisku, że Raport historii działania, jako dokument odzwierciedlający przebieg i wynik interwencji, czas reakcji na zgłoszenie i spis decyzji podjętych przez dyżurnego stanowi informację publiczną. Jest to bowiem dokument zawierający informację o działalności i sposobie funkcjonowania organów władzy publicznej. Powołanie się przez organ na ograniczenia prawa do informacji ze względu na ochronę danych osobowych, czy tajemnicę służbową w oparciu o art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. skarżący uznał za nieuprawnione. Niezależnie od tego wskazał, że ograniczenie prawa do informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p. może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji w całości albo w części (art. 16 u.d.i.p.), poprzedzonej analizą, czy zakres wyłączeń rzeczywiście nie pozwala na udostępnienie dokumentów w pozostałej części, na przykład odpowiednio zanonimizowanej. Ponieważ w tej sprawie takiej decyzji nie wydano, jak również nie udostępniono informacji, w ocenie skarżącego skutkuje to bezczynnością organu. Pismem z dnia 4 września 2025 r. skierowanym do F. S., organ wskazał, że dokonuje uzupełnienia odpowiedzi na wniosek, dotyczący zawiadomienia o nieprawidłowym zabezpieczeniu robót na drodze dla pieszych oraz postoju pojazdu robotnika w miejscu zakazu zatrzymywania się przy ul. [...] w G. W piśmie z dnia 4 września 2025 r. powtórzono informacje zawarte uprzednio w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r., dodając, że policjanci podjęli interwencję o godz. 14:49 oraz że została ona zakończona o godz. 15:25. Analogicznie jak w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r., organ w piśmie z dnia 4 września 2025 r. poinformował też stronę, że część danych zawartych w Raporcie historii działania objęta jest ograniczeniem w dostępie na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. z uwagi na ochronę danych osobowych oraz tajemnicę służbową. Na tym etapie organ zauważył dodatkowo, że poza informacjami objętymi tymi ograniczeniami, wszelkie działania Policji, jakie wynikają z Raportu historii działania związanego z przedmiotową interwencją zostały zawarte w udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi. Pismem datowanym na dzień 15 września 2025 r. Komendant Komisariatu Policji III w Gdańsku, reprezentowany przez pełnomocnika, udzielił następnie odpowiedzi na skargę. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 22 lipca 2025 r. udzielił skarżącemu wyjaśnień na pytania zawarte w punktach 2, 3 i 4 wniosku. Odnośnie punktu 1 wniosku odpowiedzi udzielono zaś pismem z 4 września 2025 r. czyli przed przekazaniem skargi przez organ do Sądu. Natomiast odnośnie punktu 5 wniosku organ ponownie wskazał, że część danych zawartych w Raporcie historii działania objęta jest ograniczeniem w dostępie na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. z uwagi na ochronę danych osobowych oraz tajemnicę służbową. Organ zaznaczył, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, podmiot do którego skierowano wniosek należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takich informacji, a także że brak określonego działania podmiotu narusza przepisy ustawy. Wskazano, że przedmiotowa sprawa dotyczy dostępu do informacji publicznych wynikających z dokumentów urzędowych oraz że właściwy komendant komisariatu policji jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W ocenie organu w sprawie sporne jest natomiast zagadnienie możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznych, wynikających z dokumentów i informacji związanych z wykonywaniem zadań służbowych oraz działań realizowanych przez funkcjonariuszy Policji. W tym zakresie w odniesieniu do punktu 5 wniosku z dnia 18 lipca 2025 r., odwołano się do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 636, dalej jako "ustawa o Policji), która w art. 20a ust. 1 stanowi, że w związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 tej ustawy, Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów, co ma służyć zapewnieniu prawidłowej realizacji zadań, jakie ustawodawca nałożył na tę formację, służących ochronie bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywaniu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dopuszczone w tym zakresie ograniczenia dostępu do informacji nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Nadal bowiem zastosowanie znajduje w tym zakresie ogólna zasada gwarantująca szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, zmierzająca do poszerzenia, a nie zawężenia obowiązku informacyjnego. Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ policji rozważył zatem te wymogi prawne i oceniając materiał informacyjny, którego dotyczyło żądanie, udostępnił w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r. informacje wynikające z wydruku SWD. Następnie pełnomocnik przestawił definicję bezczynności oraz wskazał, że w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany podmiot, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podejmuje określone czynności, w tym m.in. udostępnia żądaną formację publiczną (art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub wydaje decyzję o odmowie jej udostępnienia jeżeli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i 17 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p. bądź art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W ocenie pełnomocnika chronologia czynności dokonanych przez organ w rozpoznawanej sprawie skonfrontowana z datą skierowania do organu skargi na bezczynność (1 września 2025 r.) i datą jej przekazania przez organ do Sądu, prowadzi do wniosku, że wówczas skarżący dysponował już wnioskowanym informacjami w zakresie punktów 1, 2, 3, i 4 wniosku. W zakresie punktu 5 wniosku pełnomocnik stanął na stanowisku, że również w tym zakresie doszło do prawidłowego rozpoznania wniosku. Skarżący uzyskał bowiem od organu pisemne wyjaśnienie powodów braku możliwości udostępnienia mu Raportu historii działania. Zdaniem pełnomocnika "w dacie ustawowego wniesienia skargi do Sądu" organ zobowiązany nie pozostawał w bezczynności, a oceny tej nie zmienia fakt rozstrzygnięcia punktu pierwszego wniosku - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - w dniu 24 lipca 2025 r. Zaznaczono, że nie sposób uznać aby działanie organu nacechowane było złą wolą, brakiem wystarczającej staranności działania bądź lekceważącym stosunkiem do norm prawa. Nie było to też działanie o charakterze intencjonalnym. W ocenie pełnomocnika organu załatwienie wniosku nastąpiło w przewidzianych prawem formie i terminie. W podsumowaniu wystąpiono o oddalenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej odrzucenie skoro stan bezczynności organu już ustał, a więc dana sprawa administracyjna została załatwiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Powyższe stanowisko, jak wynika z odpowiedzi na skargę, nie jest kwestionowane przez organ, który w analogiczny sposób przedstawił definicję bezczynności oraz katalog czynności jakie w związku z rozpoznaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej podejmowane są przez zobowiązany organ w zależności od okoliczności danej sprawy. Organ prawidłowo również dostrzegł, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej. Z treści skargi oraz jej uzasadnienia wynikało, że skarżący objął swą skargą bezczynność organu w zakresie rozpoznania w zakresie punktów 1 i 5 wniosku. Taki zakres sprawy został objęty więc kontrolą Sądu. Wskazać zatem należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny w CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14, dostępny w CBOSA), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w świetle art. 1 ust. 1 ustawy o Policji nie ulega wątpliwości, że Policja jest formacją, która wykonuje zadania publiczne w zakresie m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Uwzględniając art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji komendant komisariatu Policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem Komendant Komisariatu Policji III w Gdańsku spełnia kryterium podmiotowe wynikające z ustawy u.d.i.p. i jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czyli organ władzy publicznej. Powyższe nie było też w przedmiotowej sprawie kwestionowane przez organ. W odpowiedzi na skargę organ nie zakwestionował też, aby żądane przez skarżącego w ramach wniosku z dnia 18 lipca 2025 r. informacje, nie stanowiły informacji publicznej. Wskazano bowiem, że przedmiotowa sprawa, a więc również w zakresie, w jakim skarżący wystąpił o udostępnienie dokumentu Raportu historii działania, dotyczy dostępu do informacji publicznych wynikających z dokumentów urzędowych, obrazujących wykonywanie i realizację działań oraz zadań służbowych przez funkcjonariuszy Policji. W tym zakresie Sąd wskazuje, że charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy oraz ww. podmiotów. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z tych względów w ocenie Sądu informacja o czynnościach podjętych przez Policję, w tym w następstwie ujawnienia wykroczenia, jak i informacja w postaci wytworzonych w związku z tymi czynnościami konkretnymi dokumentami, jak policyjny raport, pozostający w posiadaniu Policji, stanowi informację publiczną. Zdaniem Sądu dokumentacja zgromadzona w elektronicznych systemach wspomagających obsługę interwencji powstaje w ramach sfery działalności publicznej organu władzy publicznej jakim jest Policja, tj. w ramach podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy Policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. W świetle art. 15 ust. 7c ustawy o Policji użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Spełnione są zatem, w ocenie Sądu, przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej przy wykonywaniu zadań publicznych. Skoro informacja odnosi się do organu władzy publicznej, stanowi ona informację publiczną. W przedmiotowej sprawie organ Komendant Komisariatu Policji III w Gdańsku nie kwestionował, że jest w posiadaniu informacji w postaci dotyczącego konkretnego zgłoszenia i interwencji Raportu historii działania. Okoliczność, że wskazany raport jest w dyspozycji organu potwierdzają także akta przedmiotowej sprawy. W udzielonych skarżącemu odpowiedziach z dnia 22 lipca 2025 r. i 4 września 2025 r., co pozostaje zgodne ze stanowiskiem wyrażonym w tym zakresie w odpowiedzi na skargę, nie wskazano także, aby dokument o jaki skarżący wystąpił poprzez punkt 5 wniosku nie stanowił informacji publicznej. Przeciwnie, wskazywano, że do informacji tych ma zastosowanie ustawa u.d.i.p., lecz że w ocenie organu dostęp do tych informacji podlega jednak ograniczeniu w oparciu o art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy z uwagi na ochronę danych osobowych oraz tajemnicę służbową. Uwzględniając powyższe okoliczności, rację należy przyznać skarżącemu, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu punktu 5 wniosku skarżącego z dnia 18 lipca 2025 r., gdyż nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Bezczynność ta trwa również na dzień wyrokowania przez Sąd. W związku z powyższym Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wbrew ocenie organu, fakt, że w formie pisemnej podał powód dlaczego przyjął, że brak jest możliwości udostępnienia skarżącemu kopii/skanu Raportu historii działania, nie stanowi o rozstrzygnięciu punktu 5 wniosku we właściwej, przepisanej prawem formie. Nie chodzi bowiem o podjęcie jakiegokolwiek działania w odniesieniu do wniosku, ale adekwatnego do ustaleń poczynionych przez organ i w formie właściwej dla danego rodzaju sytuacji przewidzianej w ustawie u.d.i.p. W tym zakresie podkreślenia bowiem wymaga, że jeżeli organ uznaje, że udostępnienie informacji publicznej podlega ograniczeniu z uwagi na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., koniecznym działaniem, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, jest wydanie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust 1 u.d.i.p. Decyzji takiej podlegającej rygorom wynikającymi z ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) nie może zastąpić lakoniczne wskazanie w formie pisma informacyjnego, że informacja podlega ograniczeniu w dostępie z uwagi na ochronę danych osobowych oraz tajemnicę służbową. Z tych względów skoro do dnia wyrokowania przez Sąd decyzja taka nie została wydana, jak również skarżącemu nie udostępniono kopii/skanu Raportu historii działania, stanowi to o trwającej bezczynności organu, w przypadku stwierdzenia której, Sąd jest zobligowany do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O braku bezczynności w rozpoznaniu wniosku w tym zakresie nie stanowi także podnoszona przez organ okoliczność, że w istocie skoro odpowiedział skarżącemu na 4 inne pytania dotyczące interwencji, to udostępnił mu informację publiczną zawartą w Raporcie historii działania, w takim zakresie, w jakim nie było to objęte ograniczeniem. Podkreślenia wymaga, że żądaną przez skarżącego w punkcie 5 wniosku informację był konkretny dokument. Zadaniem organu było zatem rozważenie, czy może udostępnić wskazany dokument (i ewentualnie w jakiej części), czy też nie i podjęcie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku stosownej czynności przewidzianej przepisami ustawy u.d.i.p. Z kolei udzielenie skarżącemu informacji objętej punktem 1 wniosku po upływie 14-dniowego terminu ustawowego na udzielenie informacji publicznej wyłącza dopuszczalność zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Nie zwalnia jednak organu z uzasadnionego zarzutu, że dopuścił się bezczynności w udostepnieniu informacji publicznej. Mając na uwadze, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w dniu 18 lipca 2025 r. i w tej dacie wniosek ten został zadekretowany, to termin 14 dni na rozpoznanie wniosku upływał z dniem 1 sierpnia 2025 r. W tej dacie organ nie udzielił skarżącemu informacji publicznej z punktu 1 wniosku, gdzie zawarto pytanie o przedział czasowy podjętej interwencji. Organ pozostawał w tym zakresie bezczynny do dnia 4 września 2025 r. Z tego względu w ww. zakresie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Niewątpliwie bowiem organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 1 wniosku skarżącego, skoro nieterminowo udzielił wnioskowanej w tym zakresie informacji publicznej. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu bezczynność organu nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Podjęte przez organ działania świadczą, że intencją organu było rozpoznanie wniosku skarżącego. Organ pozostawał również w przekonaniu, że dokonał pełnego rozpoznania wniosku z dnia 18 lipca 2025 r., skoro poinformował stronę w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r., że w jego ocenie z uwagi na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie może udzielić informacji publicznej z punktu 5 wniosku Stwierdzona przez Sąd bezczynność organu dotyczy zatem tylko części wniosku. Przede wszystkim wynika też z faktu, że stanowisko organu nie przybrało koniecznej w tym zakresie formy decyzji administracyjnej, a jednocześnie pomimo braku wydania takiej decyzji, żądanej informacji z punktu 5 wniosku alternatywnie również nie udostępniono. Z kolei w zakresie w jakim organ nie rozpoznał początkowo punktu 1 wniosku, w wyniku złożonej skargi niezwłocznie podjął działania naprawcze i w tym zakresie rozpoznał wniosek. Mając powyższe względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie trzecim sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie czwartym sentencji wyroku.