III SAB/Gd 42/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Drogowego dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J. M. z dnia 27 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. M. (dalej: "skarżący") w dniu 27 stycznia 2024 r. zwrócił się do Dyrektora Zarządu Drogowego dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego (dalej: "organ", "Dyrektor") o przesłanie za pośrednictwem e-mail informacji na temat działań realizowanych oraz zaplanowanych w przedmiocie organizacji ruchu na drodze 1506G od 1 stycznia 2023 r., a także przesłanie elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w tym zakresie. W związku z brakiem odpowiedzi organu, w dniu 25 lutego 2024 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora w przedmiocie udostępnienia określonej w powyższym wniosku informacji publicznej. Zarzucił przy tym naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin do udzielenia przez organ żądanej informacji publicznej upłynął z dniem 12 lutego 2024 r. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 27 stycznia 2024 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W piśmie z dnia 4 marca 2024 r., przesłanym na adres email, organ poinformował skarżącego, że jedynym zrealizowanym lub zaplanowanym działaniem w przedmiocie organizacji ruchu na drodze powiatowej nr 1506G w okresie od 1 stycznia 2023 r. jest planowana zmiana stałej organizacji ruchu na odcinku Łebcz-Gnieżdżewo. W załączniku przesłał skany dokumentów dotyczących wymienionego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ przeprosił za bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, wskazując, że zwłoka nie była celowym działaniem, ale wynikała ze wzmożonego zakresu realizowanych prac oraz dużej liczby zadań wykonywanych w trybie pilnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium legalności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Niewątpliwie informacja o organizacji ruchu jest informacją o sprawach publicznych. Nie budziło też wątpliwości, że Dyrektor Zarządu Dróg dla Powiatu Puckiego i Wejherowskiego, do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja, nie będąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona. W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku. Ustawodawca wprowadził termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w celu zmobilizowania podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji do podjęcia określonych działań, których brak uprawnia wnioskodawcę do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu. Wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 27 stycznia 2024 r. , a zatem termin 14 dniowy upływał w dniu 12 lutego 2024 r. Z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w pełnym zakresie dopiero 4 marca 2024 r., czyli po upływie 14 dni od otrzymania wniosku, a także już po wniesieniu przez skarżącego skargi. Podkreślić należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu wniesienia skargi oraz orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, a po jej wniesieniu udostępnił skarżącemu żądaną przez niego informację publiczną. Przepis art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. W przypadku bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi sąd stwierdza dopuszczenie się bezczynności przez organ (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd uznał przy tym, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przekroczenie 14-dniowego terminu przez organ nie było nadmierne, a organ udzielił już skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie przez Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł, wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.