III SAB/Gd 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pucku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu 27 sierpnia 2025 r.) M. G. w trybie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej jako "u.d.i.p.", wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pucku o udzielenie informacji publicznej formując pytania - pogrupowane w 22 punkty, dotyczące różnych aspektów związanych z obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi. W odpowiedzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pucku pismem z dnia 9 września 2025 r., doręczonym w dniu 11 września 2025 r., udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na pytania zawarte ww. wniosku. Wskazał m.in., które z pytań nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła organowi bezczynność poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, co stanowi naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W związku z tym wniosła o: 1/ zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pucku do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej i udzielenia informacji publicznej, 2/ orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3/ wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że przesłane w piśmie z dnia 9 września 2025 r. odpowiedzi organu są "udzielone w nikłym stopniu" i są "niewystarczające". Dlatego nie można mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Skarżąca przytoczyła orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do zagadnienia niepełnej lub niejasnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącej organ powinien był udostępnić informację publiczną na jej żądanie albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, stosownie ją uzasadniając. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pucku wniósł o jej oddalenie podkreślając, że udzielił informacji publicznej zgodnie z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub też obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuciła Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Pucku bezczynność w udzieleniu, na wniosek, informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pucku jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak wskazany organ procedował, rozpoznając wniosek dostępowy, a przede wszystkim czy rzeczywiście na dzień wniesienia przedmiotowej skargi, organ pozostawał w zarzucanej mu bezczynności. W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, doszedł do przekonania, że organ nie dopuścił się bezczynności, zaś w okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku skarżącej poprzez udzielenie odpowiedzi nie budzi wątpliwości. Akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pucku otrzymał wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej w dniu 27 sierpnia 2025 r. Od tego dnia rozpoczął bieg 14-czernastodniowy termin na rozpoznanie wniosku. Końcowym dniem rozpoznania wniosku przez organ był zatem dzień 10 września 2025 r. Termin ten został zachowany. Akta administracyjne potwierdzają bowiem, że w dniu 9 września 2025 r., a więc z zachowaniem obowiązującego go terminu, organ nadał adresowaną do strony przesyłkę poleconą zawierającą ustosunkowanie się do pytań zawartych we wniosku dostępowym. Odpowiedź na pismo strony oraz potwierdzenie doręczenia tego pisma w dniu 11 września 2025 r. znajdują się w aktach sprawy. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, wynika jednoznacznie, że w treści doręczonego skarżącej pisma z dnia 9 września 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek, odnosząc się w niej do wszystkich wyartykułowanych w 22 punktach pytań i zachowując przy tym wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin. Odpowiedź organu uznać należy zatem za kompletną. Analiza udzielonych odpowiedzi na poszczególne punkty wniosku wskazuje, że organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli bowiem tylko pytanie rzeczywiście dotyczyło sfery faktów, a nie opinii, czy porad, było precyzyjne i dotyczyło informacji posiadanych przez organ i dotyczących wykonywanych przez organ zadań, informacja publiczna została w zakresie wynikającym z wniosku strony skarżącej zawarta w udzielonej odpowiedzi. Organ zasadnie dostrzegł przy tym, że część z punktów wniosku w ogóle nie dotyczyła zapytań o informację publiczną. Dodać też należy, że ewentualne niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11). Bezczynność oznacza bowiem stan, w którym w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 - 63). Także udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji. Skarga na bezczynność wniesiona zaś po doręczeniu żądanej informacji lub po podjęciu czynności, których brak się w niej zarzuca, jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Na tym tle co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 416) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 138 ze zm.). Nie stanowią natomiast informacji publicznej zapytania nie odnoszące się do sfery faktów, pytania nieprecyzyjne, zapytania o opinie, a także zapytania o wszelkiego rodzaju porady prawne, czy medyczne kierowane do organów inspekcji sanitarnej. Organ państwowej inspekcji sanitarnej w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por.m.in. wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 664/20, wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22). Jeżeli zapytanie dotyczy tego rodzaju kwestii, organ może zwykłym pismem poinformować wnioskodawcę, że jego pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Na zarzut bezczynności nie naraża się również organ, który zwykłym pismem poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada określonej informacji. Skoro jej bowiem nie posiada, nie ma również obowiązku jej udzielać. W piśmie skierowanym do Państwowego Inspektora Sanitarnego w Pucku skarżąca wniosła o udzielenie informacji w zakresie objętym przedstawionymi w tym piśmie punktami, to jest: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Pastwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku? 5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat? 6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia? 7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG? 8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna? 9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? 19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? 20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? 21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień? Analiza udzielonych odpowiedzi na pytania zadane przez skarżącą wskazuje, że organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli bowiem pytanie dotyczyło tylko sfery faktów a nie opinii czy porad, było precyzyjne i dotyczyło informacji posiadanych przez organ i dotyczących wykonywanych przez organ zadań, informacja publiczna została w zakresie wynikającym z wniosku strony, zawarta w udzielonej jej odpowiedzi. W odpowiedzi z dnia 9 września 2025 r., w zakresie wyżej wymienionych pytań ujętych w punktach 7, 14, 16, 18, 19, 20, 21, 22 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pucku stwierdził jedynie, że obejmują one informacje, które nie spełniają kryteriów informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Sąd podziela to stanowisko i uznaje, że wykraczają one poza ramy informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Są to w szerokim ujęciu pytania, które dotyczą żądania sformułowania przez organ różnorodnych opinii, w tym dodatkowo w zakresie pytań 19, 20 i 21 są one w istocie kierowane do Ministra Zdrowia, a w zakresie pytania 7 do Głównego Inspektora Sanitarnego. Pytania z punktu 14 i 18 są zapytaniem o opinię prawną (gdzie w punkcie 18 strona dodatkowo oczekuje też wyrażenia określonego poglądu prawnego dotyczącego sytuacji prawnej jej dziecka), a pytanie z punktu 16 o opinię z zakresu wiedzy medycznej. W pytaniu 22 strona oczekuje z kolei od organu sformułowania opinii w odniesieniu do postawionej przez stronę tezy o lepszym w jej ocenie systemie szczepień obowiązujących w Niemczech, który stronie bardziej odpowiada niż ten obowiązujący w Polsce. W związku z prawidłowym stanowiskiem organu, że postawione pytania nie dotyczą informacji publicznej, w tym zakresie organowi nie można zarzucić bezczynności. Co do pozostałych pytań należy zauważyć, że w zakresie pytania z punktu 1 poinformowano, że organ nie posiada danych na temat długości utrzymywania się odporności u osób po podaniu im szczepionek przeciw: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz Streptococcus pneumoniae. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych, nie pozostaje w bezczynności. W zakresie pytań z punktu 2 poinformowano, że organ nie prowadzi rejestru osób dorosłych uchylających się od szczepień. Nadto zgodnie z art. 17 ust. 9b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest przekazanie państwowemu inspektorowi sanitarnemu wykazu osób małoletnich, które nie zostały poddane szczepieniu. Pomimo, że w zakresie udzielania informacji publicznej nie leży obowiązek udzielania informacji o obowiązujących przepisach prawa, ani dokonywanie porad prawnych, organ udzielił odpowiedzi na pytanie strony. Przede wszystkim zaś wskazał, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych w tym punkcie informacji, ponieważ nie ma obowiązku ich gromadzić. W zakresie pytania z punktu 3 poinformowano, że PPIS w Pucku nie prowadzi statystyk szczepień z podziałem na narodowość, w związku z tym nie posiada i nie gromadzi określonych danych. Również w tym zakresie nie pozostaje zatem w bezczynności. W zakresie pytania z punktu 4 poinformowano, że w roku 2024 na terenie powiatu puckiego odnotowano 5 przypadków gruźlicy. Udzielono zatem posiadanej informacji publicznej. W zakresie pytania z punktu 5 poinformowano, że na przestrzeni ostatnich 5 lat (lata 2020-2024) na terenie powiatu puckiego odnotowano 32 przypadki gruźlicy. PPIS w Pucku nie posiada danych nt. ilości przypadków gruźlicy na terenie całego kraju. W Polsce dane o przypadkach gruźlicy gromadzone są w Krajowym Rejestrze Zachorowań na Gruźlicę, który prowadzony jest przez Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc. Udzielono zatem informacji, w zakresie w jakom organ dysponował informacją publiczną. Organ nie gromadzi informacji z terenu całego kraju. Organ nie pozostaje w bezczynności, nie ma bowiem ani możliwości, ani obowiązku podawać danych których nie gromadzi i którymi nie dysponuje. W zakresie pytań z punktu 6 poinformowano, że statystyka zachorowań na gruźlicę prowadzona przez organ nie rozróżnia przypadków gruźlicy poszczepiennej. W świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest regulacji nakładających na organ obowiązek prowadzenia takiego rozróżnienia. Jeżeli organ nie gromadzi danych, bo nie wymagają tego przepisy prawa, poprzez udzieloną odpowiedź organ nie pozostaje w bezczynności. W zakresie pytania z punktu 8 poinformowano, że PPIS w Pucku nie jest w posiadaniu informacji. Organ prowadzi statystkę chorób zakaźnych tylko na terenie powiatu puckiego, nie całego kraju. To pytanie należy uznać także za opinię, w tym przypadku też na temat takich danych jakimi organ w ogóle nie dysponuje, bo ich nie gromadzi. Ponieważ pytanie dotyczyło opinii, organ nie musiał na nie odpowiadać. Niemniej jednak organ dodatkowo wyraźnie wskazał stronie, że nie dysponuje danymi wykraczającymi poza teren powiatu. W tych okolicznościach zarzut bezczynności jest nieskuteczny. W zakresie pytań z punktu 9 poinformowano, że PPIS w Pucku nie jest w posiadaniu żądanych informacji. Istnienie przeciwskazań do zaszczepienie dziecka stwierdza każdorazowo lekarz po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego. Ponadto informacje o przeciwskazaniach do podania preparatu szczepionkowego można znaleźć w Charakterystyce Produktu Leczniczego w części "Przeciwskazania". Stronie zatem udzielono odpowiedzi, gdzie jednak przypomnieć należy, że udzielanie porad prawnych, czy porad medycznych, jak i informacji o treści obowiązujących przepisów nie mieści się w zakresie informacji publicznej. W zakresie pytania z punktu 10 poinformowano, że w ciągu ostatnich 5 lat nie nałożono grzywien na lekarzy z uwagi na nieprzestrzeganie ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego. Udzielono zatem posiadanej informacji publicznej. W zakresie pytania z punktu 11 poinformowano, że organ nie odnotował niepożądanych odczynów poszczepiennych ze skutkiem śmiertelnym. Organ wskazał w ten sposób, że nie posiada informacji o zgonach które nastąpiło w ciągu 4 tygodni od sczepienia. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności. Podkreślenia wymaga, że obowiązek gromadzenia danych bezpośrednio o zgonach nie wynika z odnoszących się do organów sanitarnych przepisów prawa. Natomiast w istocie o ciężkie odczyny poszczepienne, co do których gromadzi się informacje w ramach kompetencji służb sanitarnych, strona zapytała też w kolejnym punkcie wniosku. Niewątpliwie organ odpowiedział zatem na pytanie w takim zakresie, w jakim zapytanie mogło odnosić się do gromadzonych przez niego danych. W zakresie pytań z punktu 12 poinformowano, że w ciągu 5 lat (lata 2020-2024) odnotowano łącznie 3 ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne po szczepionkach zalecanych. Odczyny obejmowały: ból oczodołów, gorączkę, ból mięśni, wysypkę alergiczną, bolesność i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, ból głowy, osłabienie, drętwienie kończyn górnych i dolnych. Udzielono zatem posiadanej informacji publicznej. W zakresie pytania z punktu 13 poinformowano, że PPIS w Pucku nie jest organem właściwym w sprawie odszkodowań z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zgodnie z art. 17d ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego jest prowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności. W zakresie pytania z punktu 15 poinformowano, że jak wskazano wyżej organ nie jest właściwy w sprawie odszkodowań z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych i nie posiada wiedzy w tym zakresie. Zgodnie z art. 17d ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego jest prowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta. Zadane pytanie było w istocie pytaniem o poradę prawną i nie wymagało odpowiedzi. W zakresie pytań z punktu 17 poinformowano, że wiedza o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w kwestii szczepień ochronnych nie leży w gestii organu i nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Zadane w tym punkcie pytania były w istocie pytaniami o opinię, i to dotyczącą innego podmiotu, zatem nie wymagały odpowiedzi w trybie informacji publicznej. Reasumując, należy powtórzyć, że wniosek skarżącej został rozpatrzony przez organ w całości i w sposób zgodny z prawem. Organowi nie można przypisać bezczynności w jakimkolwiek zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać za chybione zarzuty naruszenia przepisów u.d.i.p. Dokumenty włączone do akt sprawy pozwalają stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, zaś termin ten został zachowany. Brak jest również podstaw do formułowania zarzutu naruszeniu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przepis określa obowiązki organu jakie ciążą na nim w sytuacji, gdy oczekiwana informacja nie może być udzielona w terminie 14 dniu. Wówczas organ powinien powiadomić wnioskodawców w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku, a więc nie wydłużał terminu załatwienia wniosku do dwóch miesięcy, to nie można zasadnie stawiać zarzutu opóźnienia, czy też nieuzasadnionego opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej. Podstaw faktycznych pozbawiony jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 2, czy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Ponadto, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawcy oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji. Jednocześnie organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 18/23). W tym też świetle wywiedziona skarga jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.