III SAB/Gd 455/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. N. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach do rozpoznania wniosku skarżącego T. N. w odniesieniu do punktu 1 litera d, a także punktu 3 w zakresie żądania udostępnienia informacji dotyczącej ilości wniesionych za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach skarg do organów z informacją o ich liczbie dla każdego organu, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części. 4. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach na rzecz skarżącego T. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. N. (zwany dalej także "skarżącym", "wnioskodawcą") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 17 września 2025 r., za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. - zwanej w skrócie: "u.d.i.p."), T. N. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Interwencji podjętej dnia 19 września 2025 r. w okolicy godziny 20:00 na stacji paliw Orlen w Stężycy: a) jakie działania wynikające z ustawy o Policji zostały podjęte podczas interwencji; b) imiona i nazwiska, stanowiska oraz stopnie policjantów podejmujących interwencję na skutek zgłoszenia; c) czy interwencja została odnotowana w: 1. notatniku służbowym policjanta, 2. systemie elektronicznym, 3. czy sporządzono notatkę służbową; d) w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pkt c/ przekazanie tych wszystkich notatek; e) jakie pozostałe działania zostały podjęte w trakcie i po interwencji; 2. Jakie nagrody i kary otrzymali policjanci podejmujący interwencję w całej swojej historii służby, włączając w to premie, upomnienia, nagany i inne; 3. Jakie sprawy sądowe zostały wytoczone przeciwko KPP w Kartuzach w roku 2024, oraz ile skarg wpłynęło za pośrednictwem Państwa jednostki do organów, z informacją o liczbie dla każdego organu (np. WSA). Wnioskodawca - wskazując, że informacje wrażliwe można zanonimizować - poprosił o przesłanie wnioskowanej informacji w postaci nieprzetworzonej oraz o pilne załatwienie sprawy, gdyż opinia publiczna oczekuje na szczegóły związane z wydarzeniami powiązanymi z tą interwencją. Orzecznictwo nie pozostawia wątpliwości co do publicznej natury wnioskowanych informacji. Pismem z dnia 26 września 2025 r. (Ldz. S.062-2/2025) Komendant Powiatowy Policji w Kartuzach udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek wskazując kolejno, że: Ad. 1. W dniu 13 września 2025 r. funkcjonariusze Posterunku Policji w Stężycy na miejscu interwencji, tj. na stacji paliw Orlen, wykonali czynności służbowe zgodnie z art. 15 ust. 7c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.) oraz zadaniami wynikającymi z § 17 i 36 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz.Urz.KGP.2018.108). Zebrali możliwie najwięcej informacji o wydarzeniu i jego uczestnikach, włączyli się w tok zdarzenia, które mogło naruszać normy prawne i podjęli działania zmierzające do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia, na podstawie uzyskanych wyjaśnień stronom udzielono stosownych informacji. Zgłaszającą poinformowano o możliwości złożenia zawiadomienia. Interwencja została przeprowadzona przez st. asp. Ł. L. - Kierownika Posterunku Policji w S. oraz st. asp. R. B. - asystenta Zespołu do Spraw Kryminalnych Posterunku Policji w S. Przebieg interwencji udokumentowany został w notatnikach służbowych zgodnie z wytycznymi nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych oraz w systemie elektronicznym. Z przebiegu interwencji nie było konieczności sporządzenia notatek. Po ujawnieniu w mediach społecznościowych nagrania video przedstawiającego przebieg zdarzenia, którego dotyczyła interwencja zostało ono zabezpieczone i zostały wszczęte czynności wyjaśniające. Ad. 2. Interweniującym policjantom w trakcie ich służby w Policji przyznawano nagrody pieniężne za wzorowe wykonywanie zadań służbowych. Nie prowadzono w stosunku do nich postępowań dyscyplinarnych. Ad. 3. W 2024 r. nie wytoczono spraw sądowych przeciwko KPP w Kartuzach. W kwestii skarg składanych za pośrednictwem Komendy Powiatowej Policji w Kartuzach do innych organów, organ poinformował, że zgodnie z art. 231 k.p.a. wszystkie takie skargi zostają niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, przekazane właściwemu organowi z jednoczesnym zawiadomieniem skarżącego o tym fakcie. W Komendzie Powiatowej Policji w Kartuzach nie prowadzi się statystyk w zakresie ilości przekazywanych skarg. T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3/ zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych; 4/ nałożenie na organ grzywny z przeznaczeniem na cel społeczny w celu przymuszenia do działania, np. Fundacji Na Rzecz Rehabilitacji Osób Poszkodowanych w Wypadkach Drogowych "Szansa", zarejestrowanej pod adresem ul. Orkana 29a, 51-153 Wrocław, KRS 0000046174. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał jedynie, że do dnia wniesienia skargi nie uzyskał kompletu wnioskowanych informacji. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Wobec zatem braku realizacji w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Kartuzach wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej bezzasadność, albowiem w dniu 26 września 2025 r., bez zwłoki, w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi, w której przekazał wnioskowane informacje. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżącemu udostępniono informacje dotyczące działań wynikających z ustawy o Policji, podjętych podczas wskazanej interwencji. Wskazano także stopnie, imiona i nazwiska funkcjonariuszy, którzy ją przeprowadzali. Zdarzenie zostało odnotowane w notatnikach służbowych oraz w systemie elektronicznym, przy czym nie sporządzono odrębnej notatki służbowej. Wobec tego, odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawierała informację o braku sporządzenia notatki służbowej, dlatego zarzut bezczynności w kwestii przekazania notatek (pkt 1d) jest całkowicie bezzasadny. W odpowiedzi na pytanie dotyczące nagród i kar, na podstawie danych przekazanych przez Zespól Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w Kartuzach, poinformowano skarżącego, że funkcjonariusze uczestniczący w interwencji otrzymywali nagrody pieniężne za wzorowe wykonywanie zadań służbowych, a wobec nich nie prowadzono postępowań dyscyplinarnych. Z uwagi na ogólny charakter pytania (bez wskazania rodzaju, czy liczby nagród), organ nie pozostawał w tym zakresie w bezczynności. W zakresie pytania dotyczącego wytoczonych spraw sądowych w 2024 r. udzielono stosownej informacji, w której wskazano, że w tym roku nie wytoczono żadnych spraw sądowych. Pozostała część pytania, odnosząca się do liczby skarg przekazanych do poszczególnych organów, została rozpatrzona zgodnie z obowiązującymi przepisami - dane zostały przekazane właściwym organom wraz z zawiadomieniem skarżącego o tym fakcie. Nadto poinformowano, że w Komendzie Powiatowej Policji w Kartuzach nie prowadzi się odrębnej statystyki dotyczącej liczby przekazywanych skarg, wobec czego również w tej części nie można zarzucić organowi bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a.w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Jednocześnie należy pamiętać, że prawo do informacji publicznej nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Artykuł 5 u.d.i.p. wprowadza natomiast pewne ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Zaznaczenia wymaga, że przepisy u.d.i.p. stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie "odmowne" wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takimi niewątpliwie pozostają organy administracji rządowej, właściwe w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym m.in. Komendant Powiatowy Policji w Kartuzach (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), który należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która to znajduje się w jego posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy policji niewątpliwie mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ww. ustawy, a zatem niewątpliwie wypełniona została podmiotowa przesłanka w udostepnieniu informacji publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17). W rozpoznawanej sprawie złożony w trybie informacji publicznej wniosek skarżącego z dnia 17 września 2025 r. o udzielenie przez Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach informacji publicznej zawierał 3 punkty, odnoszące się ogólnie rzecz biorąc do funkcjonowania oraz działalności ww. organu administracji rządowej, a ściślej mówiąc: działań podjętych przez organ (jego funkcjonariuszy) w związku z opisanym zdarzeniem z dnia 13 września 2025 r. ok. godziny 20:00 w okolicy stacji paliw "Orlen" w Stężycy (pyt. 1 a-e); informacji dotyczących funkcjonariuszy biorących udział w ww. interwencji w zakresie otrzymanych przez nich nagród i kar (pyt. 2) oraz informacji dotyczących wskazanych danych publicznych związanych z działalnością organu (pyt. 3). Na powyższy wniosek – w ocenie Sądu - Komendant Powiatowy Policji w Kartuzach pismem z dnia 26 września 2025 r. udzielił wnioskodawcy częściowej odpowiedzi, tj. w części dotyczącej udostępnienia żądanej w punktach: 1a, b, c i e; 2 oraz 3 (dotyczy pierwszej części pytania) informacji, a zatem w tym zakresie, Sąd uznał wniesioną skargę za bezzasadną, i w konsekwencji podlegała ona w tej części oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku. Sąd uznał natomiast, że przedmiotowy wniosek w zakresie żądanie udostępnienia informacji publicznej wskazanej w punkcie 1d oraz 3 (druga część pytania) nie został przez organ w sposób należyty rozpoznany. Wskazać należy, że pytanie zawarte w punkcie 1d wiąże się ściśle z pytaniem z punktu 1c, w którym to wnioskodawca pytał, czy opisana interwencja została odnotowana w: 1/ notatniku służbowym policjanta, 2/ systemie elektronicznym czy 3/ sporządzono notatkę służbową i w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pkt c/ wnosił o "przekazanie tych wszystkich notatek". Z udzielonej w powyższym zakresie przez organ odpowiedzi wynikało natomiast, że "przebieg interwencji udokumentowany został w notatnikach służbowych zgodnie z wytycznymi nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych oraz w systemie elektronicznym. Z przebiegu interwencji nie było konieczności sporządzenia notatek". Mając powyższe na uwadze, skoro organ stwierdził, że przedmiotowa interwencja została udokumentowana w notatnikach służbowych policjantów oraz w systemie elektronicznym, to – zgodnie z żądaniem zawartym w punkcie 1d – winien był rozpoznać przedmiotowy wniosek w zakresie żądania "przekazania" (udostępnienia) wnioskodawcy tych informacji. W ocenie Sądu sformułowane przez wnioskodawcę żądanie "przekazania" tych "wszystkich notatek" (w przypadku "pozytywnej odpowiedzi" na punkt 1c), należało odnieść do udostępnienia wszystkich znajdujących się w posiadaniu organu form udokumentowania przebiegu opisanej interwencji, a nie jedynie do udostępnienia "notatek służbowych", których w istocie nie było, bowiem – jak odpowiedział organ – "z przebiegu interwencji nie było konieczności sporządzenia notatek". W tym miejscu należy zatem wyjaśnić, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ustawy o Policji). W orzecznictwie przyjmuje się, że notatki urzędowe (służbowe) funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Stanowią zatem - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację o sprawach publicznych (por. wyroki NSA: z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 425/22; z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2901/19 oraz z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17). Notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariusza Policji stanowi informację publiczną, bowiem jest to dokument mający formę pisemną, sporządzony przez osobę pełniącą funkcję publiczną, w związku z realizacją jej zadań i odnoszący się do działalności formacji publicznej. Zawiera dane faktograficzne dotyczące przebiegu interwencji i sposobu jej prowadzenia. Zasady ewidencjonowania wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych zawarte są w Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30), które w § 4 stanowią, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Okoliczność, że wniosek odnosi się do interwencji funkcjonariuszy Policji podjętych w sprawie indywidualnej (strony skarżącej) nie pozbawia żądanej informacji - tzn. zawartej w notatkach służbowych (wpisanych do notatników służbowych) informacji o sposobie realizacji zadań publicznych przez zobowiązany do realizacji tych zadań organ władzy publicznej (funkcjonariuszy tego organu) - waloru informacji publicznej (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Rz 59/25; we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 5/21; w Opolu z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I SAB/Op 9/24 czy w Krakowie z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 210/22). Powyższe wyjaśnienia dotyczą także dokumentacji sporządzanej i przechowywanej w systemie elektronicznym organu. W wyroku z dnia 25 września 2025 r. (sygn. akt III SAB/Gd 314/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że "dokumentacja zgromadzona w elektronicznych systemach wspomagających obsługę interwencji powstaje w ramach sfery działalności publicznej organu władzy publicznej jakim jest Policja, tj. w ramach podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. W świetle art. 15 ust. 7c ustawy o Policji użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej przy wykonywaniu zadań publicznych. Skoro informacja odnosi się do organu władzy publicznej, stanowi ona informację publiczną". Zaznaczyć przy tym także należy, że głównym celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest – poprzez kontrolę władzy publicznej - dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji oraz innych organów. Zdaniem Sądu, możliwość co do zasady uzyskania przez obywatela informacji o konkretnych działaniach podjętych w ramach danej interwencji Policji, służy realizacji wspomnianych celów. Mając na uwadze, że wskazane (żądane) informacje stanowią informację publiczną, rację należało przyznać skarżącemu, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w części odnoszącej się do rozpoznania punktu 1d wniosku z dnia 17 września 2025 r., gdyż do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, a bezczynność ta nie ustała do dnia wydania orzeczenia. To samo należało stwierdzić w odniesieniu do punktu 3 ww. wniosku w zakresie dotyczącym żądania polegającego na udzieleniu odpowiedzi na pytanie "ile skarg wpłynęło za pośrednictwem Państwa jednostki do organów, z informacją o liczbie dla każdego organu (np. WSA)". W odpowiedzi na powyższe organ stwierdził bowiem, że "w kwestii skarg składanych za pośrednictwem Komendy Powiatowej Policji w Kartuzach do innych organów, organ poinformował, że zgodnie z art. 231 k.p.a. wszystkie takie skargi zostają niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, przekazane właściwemu organowi z jednoczesnym zawiadomieniem skarżącego o tym fakcie. W Komendzie Powiatowej Policji w Kartuzach nie prowadzi się statystyk w zakresie ilości przekazywanych skarg". Oczywistym jest, że żądana informacja dotyczy działalności organu i związanych z tą działalnością danych o charakterze publicznym (tj. ilości skarg przekazanych za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach innym organom z podziałem na te organy państwa i wskazaniem ilości wniesionych do nich skarg), a zatem dotyczy informacji publicznej. Charakteru żądanej informacji, jako informacji publicznej nie neguje też organ, stwierdzając jedynie, że "nie prowadzi się statystyk w zakresie ilości przekazywanych skarg". W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że - co do zasady - organ obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), a zatem sam fakt, iż organ nie prowadzi określonej ewidencji odnośnie żądanej informacji, nie stanowi samoistnej podstawy do nieudostępnienia wnioskodawcy takiej informacji. Nieudostępnienie bowiem informacji, w której posiadaniu konkretny organ znajduje się (czy też z oczywistych powodów powinien się znajdować) może być spowodowane wyłącznie wystąpieniem określonych przesłanek ograniczających bądź wyłączających udostępnienie określonej informacji publicznej w określonym stanie faktycznym sprawy. Organ może bowiem nie udzielić (odmówić) żądanej informacji np. z powodu wystąpienia ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (co jednak w tym wypadku nie ma miejsca), ale też w przypadku, gdy żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej tzw. przetworzonej, w sytuacji gdy wnioskodawca nie wykaże spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w jej uzyskaniu (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W związku z powyższym należy wyjaśnić, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach czy utrwalona na różnych nośnikach, zaś brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Informacja taka może w takim przypadku mieć właśnie charakter tzw. informacji przetworzonej, przez którą należy rozumieć informację publiczną, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, zaś opracowaniu takiej informacji towarzyszył wysiłek intelektualny, konieczny w procesie przetwarzania informacji, którego miernikiem powinno być kryterium złożoności zastosowanych środków, technik i metod koniecznych dla wykreowania tej nowej informacji – intelektualne zaangażowanie podmiotu zobowiązanego (jego pracowników) w przygotowanie tej jakościowo nowej informacji. Przetworzenie informacji wiąże się bowiem z dodatkową pracą podmiotu zobowiązanego, z podejmowaniem pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Wskazuje się jednocześnie na wąską i szeroką "koncepcję przetworzenia informacji publicznej". W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem, nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 574/20). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przesłanką zatem do udostępnienia informacji publicznej mającej charakter informacji przetworzonej jest wykazanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w jej uzyskaniu. Regulacja ta ma bowiem stanowić sui generis barierę ochronną dla podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej przed zalewem wniosków od osób prywatnych o udostępnienie informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych, tym samym prowadzić do uniknięcia sytuacji, w których działania organu są skupione nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej (zob. pkt 11 komentarza do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), op.cit.). Pojęcie interesu publicznego odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego ma na celu możliwość realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu, tak więc w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Przy czym nie jest wystarczające, że uzyskanie informacji przetworzonej pozostaje "istotne" dla interesu publicznego, gdyż musi być ono "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, WK 2026). W rozpoznawanej sprawie żądana przez skarżącego od Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach informacja dotycząca wskazania ilości skarg przekazanych za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach innym organom państwa z podziałem na te organy i wskazaniem ilości wniesionych do nich skarg (i to wszystkich takich skarg, bez określenia jakiejkolwiek cezury czasowej), miała niewątpliwie charakter informacji publicznej przetworzonej. W tej zatem sytuacji, organ prawidłowo rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek winien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę o wykazanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w jej uzyskaniu, a następnie dokonać oceny tegoż interesu i w zależności od wyników tej oceny sporządzić wnioskowane zestawienie i udostępnić je wnioskodawcy bądź odmówić udostępnienia tej informacji w formie decyzji. Pisemna "odmowa" udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej przez Komendanta Powiatowego Policji w Kartuzach z uwagi tylko na to, że "nie prowadzi się statystyk w zakresie ilości przekazywanych skarg" wskazuje, że organ ten pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu w tym zakresie wniosku skarżącego z dnia 17 września 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd - zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał organ do rozpoznania we wskazanym zakresie (tj. odnośnie punktu 1d i wskazanej części punktu 3) przedmiotowego wniosku skarżącego z dnia 17 września 2025 r., o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 967/16). Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że o ile samo stwierdzenie bezczynności nie podlega jakiejkolwiek uznaniowości, o tyle ocena rażącego naruszenia prawa poddana jest już pewnemu uznaniu osadzonemu w okolicznościach faktycznych danej sprawy. Decydujące znaczenie mają tu m.in. okres przewlekłości, jej przyczyny, sposób procedowania przez organ i stosunek do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie zwłoka organu nie była spowodowana lekceważeniem wnioskodawcy, a w istocie – w ocenie Sądu - wynikała z mylnego zrozumienie zarówno treści wniosku jak tez regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy podkreślić, że organ zareagował w terminie na złożony przez skarżącego (wielowątkowy) wniosek, udostępniając w istocie skarżącemu w przeważającej większości jego żądania wnioskowane informacje. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. wymierzenia organowi grzywny bądź przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Obowiązujące uregulowania prawne nie dają natomiast sądowi administracyjnemu możliwości wnioskowanego w skardze "nałożenia na organ grzywny z przeznaczeniem na cel społeczny w celu przymuszenia do działania". O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4. sentencji wyroku. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).