III SAB/Gd 47/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi I. T. i K. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku okresowego 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia odwołania I. T. i K. T. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 października 2013 r. nr [...] - w terminie 30 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia 4 września 2013 r. (nr [...]) Prezydent Miasta odmówił K. T. i I. T. (dalej: "strony", "skarżący") przyznania pomocy w postaci zasiłku okresowego. Strony złożyły odwołanie od tej decyzji, a następnie pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. wniosły "ponaglenie", prosząc o jak najszybsze rozpatrzenie odwołania. W dniu 28 marca 2014 r. K. T. i I. T. wnieśli skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 4 września 2013 r. Skarżący wskazali, że wnieśli w dniu 7 stycznia 2014 r. ponaglenie, ale organ nie udzielił im odpowiedzi. Skarga została przekazana przez sąd do Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy piśmie z dnia 31 marca 2014 r. i wpłynęła do organu w dniu 2 kwietnia 2014r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało skargę do sądu wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniosło o jej uwzględnienie, przyznając, że odwołanie nie zostało rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013, poz. 267), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis z art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zasadniczo "załatwienie sprawy" w postępowaniu administracyjnym (w tym w postępowaniu odwoławczym) oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej (art. 104 § 1 w zw. z art. 138 k.p.a.). Jeżeli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy nie jest uzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Uruchomienie sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej obwarowane jest spełnieniem określonych wymogów. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) , skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Środkiem zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. w niniejszej sprawie jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa , bowiem brak jest organu wyższego stopnia, do którego można byłoby wnieść zażalenie na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego. Pismo skarżących z dnia 7 stycznia 2014 r. należy uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie miesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął dla organu odwoławczego z dniem 2 listopada 2013 r., jak bowiem wynika z akt sprawy odwołanie wpłynęło do Kolegium w dniu 1 października 2013 r. Nie rozpatrzenie odwołania w tym terminie, przewidzianym dla rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym oznacza, że organ odwoławczy pozostaje w bezczynności, czego zresztą organ ten nie kwestionuje. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawowy termin do załatwienia sprawy upłynął w dniu 2 listopada 2013 r. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy nie świadczą o rażącym naruszeniu przez organ odwoławczy terminu załatwienia sprawy, a ponadto sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę i zobowiązał organ odwoławczy do rozpatrzenia odwołania skarżących w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając, że bezczynność organu odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.