III SAB/Gd 476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "G." z siedzibą w P. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w sentencji i uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2026 r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 476/25 poprzez zmianę nazwy strony skarżącej na: "G." z siedzibą w P. w miejsce błędnie wpisanej nazwy: "G." z siedzibą w M. (wiersze: 13, 18, 19 i 26 sentencji wyroku, a także 4 na stronie 1 oraz 3 i 4 na stronie 3 uzasadnienia wyroku). Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2026 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 476/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę Stowarzyszenia "G." z siedzibą w P. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd – na skutek oczywistej omyłki – zarówno w sentencji wyroku, jak i jego uzasadnieniu błędnie określił siedzibę strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy polega na pomyłce w wykonaniu działania matematycznego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w sentencji i uzasadnieniu wyroku Sąd błędnie podał nazwę strony skarżącej, przy czym błąd ten został spowodowany oczywistą omyłką redakcyjną. Prawidłowa nazwa strony skarżącej to: "G." z siedzibą w P., co wynika z akt rozpoznanej sprawy, a nie jak to zostało zapisane: "G." z siedzibą w M. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.