III SAB/Gd 48/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 grudnia 2025 r., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, I. N. (obywatelka Filipin) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi. Odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z tej samej daty, wydanym na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 –zwanej w skrócie "p.p.s.a.") w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 535), zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwania do wykonania wymienionych zarządzeń zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 6 lutego 2026 r. (UPD - k. 40 akt sądowych), tym samym termin do ich wykonania upływał 13 lutego 2026 r. Wystosowane w sprawie zobowiązania pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z przepisu art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika jednak, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W niniejszej sprawie do podpisanej przez pełnomocnika skargi nie zostało załączone wymagane pełnomocnictwo. Podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa. Nieusunięcie natomiast braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w zw. z art. 46 § 3 powołanej ustawy (zob. uchwałę NSA z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25). W związku z tym pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazanych w opisanym zarządzeniu z dnia 5 lutego 2026 r. i pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania pełnomocnikowi strony skarżącej stwierdzone braki formalne nie zostały uzupełnione. Z kolei zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. W realiach rozpatrywanej sprawy pełnomocnik strony skarżącej został również wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a wezwanie w tym przedmiocie także nie zostało wykonane. Mając na uwadze opisane okoliczności faktyczne, jak i wskazane regulacje normatywne należało wniesioną skargę odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.