III SAB/Gd 499/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor sądowy WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 września 2025 r. F. S. drogą poczty elektronicznej, wskazując w opisie nadawcy następujące dane: [...], wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie, jakie czynności podjęli funkcjonariusze na miejscu zdarzenia na skutek dokonanego przez wnioskodawcę zgłoszenia z dnia 14 września 2025 r. dotyczącego nieprawidłowo zaparkowanych trzech pojazdów przy ul. [...] w G. Wnioskodawca wniósł o podanie liczby wykonanych notatek inicjujących czynności wyjaśniające w sprawach o wykroczenia, liczby środków oddziaływania wychowawczego udzielonych na miejscu, liczby mandatów wypisanych na miejscu, liczby podjętych decyzji na miejscu o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu, liczby holowań dokonanych na miejscu, liczby założonych na miejscu urządzeń do blokowania kół pojazdów, wnosząc dodatkowo, w przypadku, jeśli zgłoszenie nie zostało potwierdzone, o taką informację w odpowiedzi oraz o podanie informacji, od której godziny do której godziny, którego konkretnie dnia, trwała interwencja na skutego ww. zgłoszenia. Wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji w formie niezaszyfrowanej, umożliwiającej łatwe odczytanie bez wykonywania dodatkowych czynności, np. w formie pliku PDF bez hasła czy zwykłej wiadomości email bez załączników na adres email. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Miejski Policji w Gdańsku w piśmie z dnia 16 września 2025 r. wyjaśnił wnioskodawcy, że Komenda Miejska Policji w Gdańsku nie dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w sposób określony we wniosku. Powiadomiono, że informację można udostępnić w wersji papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego na wskazane dane adresowe/korespondencyjne lub za pośrednictwem ePUAP albo na adres poczty elektronicznej w formie zaszyfrowanego pliku PDF a także osobiście po stawieniu się w godzinach urzędowania Wydziału ds. Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku. Organ zwrócił się do wnioskodawcy, aby w terminie 14 dni od powiadomienia złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób lub w formie wskazanej w powiadomieniu wskazując, że w przypadku nie złożenia wniosku zgodnie z powyższą dyspozycją postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. Powyższe pismo zostało wysłane do wnioskodawcy na adres poczty elektronicznej jako załącznik stanowiący zabezpieczony hasłem dokument, przy czym wskazano, że hasłem do otwarcia zaszyfrowanego pliku jest nazwa ulicy zawarta w treści wniosku, zapisana z dużej litery, bez użycia znaków diakrytycznych. Podano nadto, że w przypadku trudności z otwarciem pliku możliwy jest kontakt pod podanym w wiadomości numerem telefonu i w podanych dniach i godzinach. Decyzją z dnia 15 października 2025 r. nr 08/2025, wydaną na podstawie art. 10, art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a.", Komendant Miejski Policji w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej. Decyzja została przekazana wnioskodawcy drogą poczty elektronicznej w takiej samej formie jak przywołane wyżej pismo organu z 16 września 2025 r. oraz z takim samym pouczeniem w zakresie otwarcia zabezpieczonego hasłem pliku stanowiącego załącznik do wiadomości elektronicznej. Organ wyjaśnił, że regulacje "Polityki bezpieczeństwa ochrony danych osobowych systemu elektronicznej poczty Policji SEPP" KGP wersja 1.0 z 2020 r. zobowiązują użytkowników poczty elektronicznej do stosowania oprogramowania szyfrującego lub kompresującego dane poprzez zabezpieczenie hasłem wysyłanej wiadomości podczas prowadzenia korespondencji z podmiotami zewnętrznymi (poza domeną gov.pl). Z tego też względu Komenda Miejska Policji w Gdańsku nie dysponuje możliwością udostępnienia informacji publicznej w formie niezaszyfrowanej wiadomości przesłanej na wskazany adres poczty elektronicznej. Organ stwierdził, że pismem z 16 września 2025 r. przesłanym drogą elektroniczną na wskazany we wniosku adres e-mail poinformowano wnioskodawcę, że żądane przez niego informacje nie mogą zostać udzielone w określonej przez niego formie, ale zostaną udostępnione w innej formie tj. w formie dokumentu przesłanego za pośrednictwem operatora pocztowego na wskazany adres korespondencyjny lub za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej albo na adres poczty elektronicznej w formie zaszyfrowanego pliku PDF oraz osobiście po stawieniu się w godzinach urzędowania (od poniedziałku do piątku w godzinach 08:00-14:00) Wydziału ds. Dyscyplinarnych, Skarg i Wniosków KMP w Gdańsku. Pismo zawierało także pouczenie o treści art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wnioskodawca w terminie 14 dni od otrzymania powyższego pisma nie złożył wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. W myśl art. 14 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku F. S. zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. z 1977 r. Nr 38 poz. 167) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosków niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w piśmie przesłanym drogą poczty elektronicznej dnia 16 października 2025 r. organ zawarł informację, że przekazuje decyzję załączając zaszyfrowany plik. Do dnia wniesienia skargi skarżący nie otrzymał informacji objętej wnioskiem. Pomimo upływu terminu 14 dni informacja nie została udzielona, jak również nie została wydana decyzja o odmowie jej udostępnienia, zatem organ dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Zdaniem organu w udzielonej odpowiedzi na wniosek jasno została opisana procedura odczytania zaszyfrowanej wiadomości e-mail. Pomimo udzielonej instrukcji skarżący nie skorzystał z możliwości odszyfrowania wiadomości i uzyskania informacji w zaproponowanych formach. Organ w sposób formalny dopełnił obowiązku poinformowania, że żądanie nie zostanie uwzględnione zgodnie z wnioskiem, podał tego przyczynę oraz wskazał, w jakiej formie informacja może być udostępniona. W konsekwencji swoich działań organ umorzył postępowanie w sprawie. Wprowadzenie dodatkowego wymogu dotarcia do informacji nie wiązało się trudnością, której nie można było w łatwy sposób przezwyciężyć, chcąc poznać treść dokumentów. Subiektywne nieaprobowanie obowiązku szyfrowania danych osobowych nie wpływa na sam fakt, że organ dopełnił ustawowego obowiązku i warunków regulowanych w ustawie, wobec czego skarga zasługuje na oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2025 r. skarżący podtrzymał w całości zarzuty i wnioski skargi oraz dodatkowo wskazał, że mimo prób nie zdołał otworzyć zaszyfrowanego pliku stanowiącego załącznik do wiadomości elektronicznej z dnia 16 września 2025 r. odebranej od organu. W piśmie podano jedynie prośbę o kontakt telefoniczny w przypadku trudności z otwarciem pliku, nie poinformowano jednak o rzekomym braku możliwości udzielenia odpowiedzi w formie niezaszyfrowanej ani nie zaproponowano innej formy udzielenia informacji. Również próby otwarcia pliku stanowiącego załącznik do wiadomości od organu z 16 października 2025 r. wskazującej na załączenie decyzji nie odniosły rezultatu. W efekcie obie ww. wiadomości nie doprowadziły do udostępnienia żądanej informacji. Przesłanie pliku, którego nie można otworzyć z powodu błędnie przekazanego albo nieprecyzyjnie opisanego hasła, nie realizuje obowiązku udostepnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego wewnętrzne zarządzenia organu nie mogą modyfikować treści uprawnień wynikających z Konstytucji i ustawy o dostępie do informacji publicznej ani wprowadzać dodatkowych barier, takich jak obowiązek odszyfrowywania plików zabezpieczonych hasłem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt. 1-4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza natomiast sytuację, w której pomimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do załatwienia wniosku. Od milczenia organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, publ.: LEX nr 1260046). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 u.d.i.p.). W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 636) nie ulega wątpliwości, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne w zakresie m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W świetle stanowiska organu, należy wskazać, że organ nie kwestionował charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej. Dodać jedynie należy, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku jest podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej, a żądane przez stronę skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się natomiast do oceny, czy organ uruchamiając tryb opisany w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., informacje określone w tym przepisie, przekazał skutecznie skarżącemu przy korespondencji z 16 września 2025 r., do której załączono pliki w formie zaszyfrowanej. Skarżący, jak wynika z treści skargi oraz repliki do odpowiedź na skargę, nie kwestionował faktu wysłania do niego wiadomości e-mail zawierającej informację o załączonej do wiadomości odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 września 2025 r. Zdaniem skarżącego sam fakt zaszyfrowania informacji nie znajduje uzasadnienia na gruncie u.d.i.p. i Konstytucji RP, dlatego też jego zdaniem organ nie zareagował na jego wniosek w formie i terminie przewidzianych przepisami prawa, a to oznacza, że pozostaje w bezczynności. Organ natomiast wskazuje, że przesłanie wnioskodawcy zaszyfrowanego pliku podyktowane było wytycznymi polityki ochrony danych osobowych systemu elektronicznej poczty policji (SEPP) i nie stanowi naruszenia normy wskazanej w art. 14 u.d.i.p. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z powyższego wynika, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie może zmienić wskazanej we wniosku formy jej udostępnienia, chyba że zastosuje tryb wskazany w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a strona złoży wniosek o udzielenie informacji w jednej z form proponowanych przez adresata wniosku. Udzielenie informacji w innej formie, niż wskazana w treści wniosku, bez zastosowania trybu opisanego w ww. przepisie, narażałoby organ na zarzut bezczynności. Z uwagi bowiem na fakt, że to wnioskodawca ma obowiązek wskazać formę, w jakiej oczekuje udostępnienia mu informacji publicznej, o którą się ubiega, nie jest możliwe narzucenie mu formy realizacji jego prawa. Stąd też doręczenie skarżącemu informacji o braku możliwości udostępnienia informacji w sposób i w formie określonej we wniosku na adres mailowy wskazany we wniosku uznać należało za czynność rodzącą skutek prawny w postaci uruchomienia trybu z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dodać należy, że zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania, aby zaszyfrowana treść załącznika pisma organu z 16 września 2025 r. zawierała wskazanie informacji wynikających z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W treści tejże informacji (por. k. 5 akt administracyjnych) podano w szczególności alternatywne (w formie papierowej, za pośrednictwem ePUAP, na adres poczty elektronicznej w formie zaszyfrowanej albo osobiście) formy udostępnienia żądanej informacji. Organ podjął zatem niezwłocznie (tj. w dniu następującym po dniu wpływu wniosku) skuteczne działania zmierzające do prawidłowego i niezwłocznego załatwienia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Przejawem tego było pismo organu z dnia 16 września 2025 r. skierowane na adres poczty elektronicznej skarżącego w odpowiedzi na jego wniosek z 15 września 2025 r. Organ zatem bez zbędnej zwłoki przesłał stronie oparte na art. 14 ust. 2 u.d.i.p. powiadomienie w sposób wskazany we wniosku, tj. na podany we wniosku adres poczty elektronicznej, że organ nie dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w sposób określony we wniosku, tj. w formie niezaszyfrowanej. Treść samej wiadomości elektronicznej, nie zaś treść powiadomienia w formie zaszyfrowanego pliku, zawierała - poza wskazaniem hasła do otwarcia pliku zawierającego odpowiedź na wniosek - także pouczenie, że w przypadku trudności z otwarciem pliku, a więc w celu uzyskania hasła, należy skontaktować się pod wskazanym w wiadomości numerem telefonu oraz w podanych dniach i godzinach. Zdaniem Sądu wprowadzenie dodatkowego wymogu w postaci użycia hasła do odszyfrowania pliku załączonego do wiadomości elektronicznej z jednoznacznym pouczeniem co do możliwości uzyskania pomocy drogą telefoniczną, w celu otwarcia przesłanych plików nie wiązało się dla wnioskodawcy z żadną trudnością, której nie można było w łatwy sposób przezwyciężyć, chcąc poznać treść załączonej do wiadomości odpowiedzi na wniosek. Co istotne, strona skarżąca, wskazując na nieudane próby odszyfrowania pliku za pomocą opisanego przez organ hasła, przed wniesieniem skargi nie podjęła nawet próby kontaktu z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji. Załatwienie wniosku dostępowego w przypadku, gdy środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie pozwalają na jej udostępnienie w sposób i w formie określonych we wniosku, uzależnił ustawodawca – jak już wskazywano – od reakcji wnioskodawcy na powiadomienie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku braku odpowiedzi wnioskodawcy na powiadomienie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. postępowanie podlega umorzeniu w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W takim przypadku, zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że pod pojęciem "stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji", o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., należy rozumieć wymóg stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.) i przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji. Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji, a więc możliwości jej weryfikacji (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 1447/19). Zdaniem Sądu przepisami regulującymi procedurę są m.in. przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw. W tym kontekście należy zauważyć, że w myśl art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Wydanie zatem decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w dniu 15 października 2025 r. zostało dokonane w terminie miesiąca, liczonym od dnia wpływu wniosku w dniu 15 września 2025 r. Podkreślić należy, że rozpoznając skargę na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej, Sąd bada jedynie zachowanie ustawowych terminów załatwienia tego rodzaju sprawy, nie zaś zgodność z prawem podejmowanych w jej toku rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności Komendanta Miejskiego Policji. Sądowi znane są, przywoływane również przez skarżącego, orzeczenia sądów administracyjnych wyrażające przeciwne poglądy odnośnie możliwości szyfrowania informacji publicznej (por. wyroki WSA w Białymstoku z 13 marca 2024 r. sygn. II SAB/Bk 12/24 oraz WSA w Rzeszowie z 10 października 2024 r. II SAB/Rz 113/24), jednakże w tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całości podziela stanowisko przedstawione w wyrokach WSA w Krakowie z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 145/24 oraz WSA w Gliwicach z 10 grudnia 2024 r., III SAB/Gl 685/24. Wobec powołania się przez skarżącego na Konstytucję RP i hierarchię źródeł prawa należy wyjaśnić, że istotnie pojęcie informacji publicznej wyprowadza się z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przepisy u.d.i.p., regulując zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych; wskazują, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Charakter i cele prawa do informacji publicznej powinny determinować sposób wykładni przepisów u.d.i.p. W konsekwencji powinna ona uwzględniać fakt, że celem art. 6 u.d.i.p. jest zapewnienie uprawnionemu jak najszerszego dostępu do informacji publicznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że - zdaniem Sądu – skarżony organ dopełnił ciążących na nim z mocy Konstytucji i u.d.i.p. obowiązków w zakresie załatwienia wniosku skarżącego, a nieuciążliwy warunek dostępu w postaci sposobu odszyfrowania wysyłanych skarżącemu plików, a także zapewnienie możliwości uzyskania hasła (w razie trudności w użyciu właściwego hasła) do zaszyfrowanego pliku drogą telefoniczną, pod podanym numerem i w podanych dniach i godzinach, nie narusza istoty i celów instytucji dostępu do informacji publicznej gwarantowanej w art. 61 Konstytucji. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy działania Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku nie można uznać za istotną przeszkodę w dostępie do informacji publicznej. Również z tego względu brak zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Zasad wynikających z Konstytucji i u.d.i.p. nie powinno się stosować w sposób kategoryczny i automatyczny, bez refleksji co do obiektywnych, zastanych realiów działania podmiotów zobowiązanych, jeżeli nie godzi to w istotę i sens chronionych praw. Innymi słowy ważniejsze jest zapewnienie realnego, niezwłocznego dostępu do informacji publicznej, niż dążenie za wszelką cenę do zmuszenia organu do działania literalnie odpowiadającego żądaniom wniosku. Skarżący otrzymał powiadomienie organu stanowiące uruchomienie trybu wskazanego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., z którym mógł się zapoznać z wykorzystaniem hasła do ich odkodowania, a w razie powstania trudności w tym zakresie, poprzez skontaktowanie się z adresatem wniosku, czego nie uczynił. Decyzja umarzająca postępowanie została przy tym wydana w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że na dzień wniesienia skargi organ administracji nie dopuścił się bezczynności w postępowaniu i z tych względów skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.