III SAB/Gd 5/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Starosty Powiatu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty Powiatu polegająca nie niezałatwieniu w terminie określonym w art. 35 k.p.a. sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji tego organu z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...]. Powołując się na art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o przyznanie od organu na jego rzecz kwoty pieniężnej wynoszącej połowę kwoty określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Decyzją z dnia 13 listopada 2015 r. A. M. został z dniem 13 listopada 2015 r. uznany za osobę bezrobotną i od tego dnia zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Na skutek odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu niższego stopnia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 5 lutego 2016 r. A. M. złożył do działającego z upoważnienia Starosty Powiatu Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...]. Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy ww. wniosku w terminie, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi pierwszej instancji termin do dnia 20 kwietnia 2016 r. na poinformowanie skarżącego o sposobie załatwienia wniosku z dnia 5 lutego 2016 r.. Nadto zarządzono wyjaśnienie przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz zobowiązano organ do podjęcia środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Zdaniem skarżącego Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy nie odniósł się do części tego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy pismami z dnia 19 kwietnia 2016 r. i 10 maja 2016 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy udzielił skarżącemu informacji w jego sprawie. Z kolei postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Wojewoda odmówił A. M. natychmiastowego wstrzymania wykonania decyzji z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Rozpoznając konkretną sprawę sąd administracyjny powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy przedmiot skargi podlega jego kontroli. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ww. aktu normatywnego skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna w sprawach, w których właściwy jest sąd administracyjny. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wyłącznie w sprawach, w których rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Z kolei kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zostało określone w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), w świetle której sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma zatem charakter ograniczony, co oznacza, że objęte nią są jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Jak wynika z powyższych wstępnych rozważań przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność nie może być każda bezczynność organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jej przedmiotem może być bezczynność postępowania tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Z kolei art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. stanowi, że przedmiotem skargi może być bezczynność prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ustalenia wymagało, czy działający z upoważnienia Starosty Powiatu Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy obowiązany był wydać jakikolwiek akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i czy w związku z tym doszło do naruszenia dyspozycji art. 35 i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) określających terminy załatwiania spraw. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Starosta Powiatu w realiach rozpatrywanej sprawy nie miał jakichkolwiek podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Brak jest bowiem w przepisach obowiązującego prawa normy będącej podstawą do wydania - w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji - aktu administracyjnego, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 135 k.p.a. organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać wykonanie decyzji. Na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 135 k.p.a. nie przysługuje zażalenie. Brak jest w przepisach k.p.a. czy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 654 ze zm.) innych przepisów, które dawałyby organom administracji możliwość wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. Z kolei złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skierowane do organu pierwszej instancji winno zostać przekazane do rozpoznania organowi właściwemu do jego rozpatrzenia tj. organowi odwoławczemu. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, który Sąd w pełni aprobuje, że skarga na bezczynność polegającą na nieprzekazaniu pisma nie podlega kognicji sądów administracyjnych ( zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. I OSK 1545/14, LEX nr 1505068). Na koniec należy zauważyć, że wniosek skarżącego dotyczy decyzji, która w dacie jego złożenia już nie istniała w obrocie prawnym, o czym skarżący był wielokrotnie informowany. Również w postanowieniu z dnia 11 maja 2016 r. Wojewoda odmawiając wstrzymania wykonania decyzji z dnia 13 listopada 2015 r. wskazywał, że wobec jej uchylenia, nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny zobligowany jest odrzucić skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. Skoro zaś zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ww. ustawy, to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę w oparciu o regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.