III SAB/Gd 500/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor sądowy WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku do rozpoznania wniosku skarżącego F. S. z dnia 10 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 10 października 2025 r. F. S. wystąpił od Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie, jakie czynności podjęli funkcjonariusze na miejscu zdarzania na skutek zgłoszenia z dnia 10 października 2025 r. dotyczącego nieprawidłowo zaparkowanych czterech pojazdów przy ul. [...] w G. Wnioskodawca wniósł o podanie liczby wykonanych notatek inicjujących czynności wyjaśniające w sprawach o wykroczenia, liczby środków oddziaływania wychowawczego udzielonych na miejscu, liczby mandatów wypisanych na miejscu, liczby podjętych decyzji na miejscu o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu, liczby holowań dokonanych na miejscu, liczby urządzeń do blokowania kół pojazdów. W przypadku, jeśli zgłoszenie nie zostało potwierdzone, wniósł o taką informację w odpowiedzi. Nadto wniósł o podanie informacji, od której godziny do której godziny, którego konkretnie dnia, trwała interwencja na skutego ww. zgłoszenia. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Miejski Policji w Gdańsku w piśmie z dnia 17 października 2025 r. wyjaśnił wnioskodawcy, że interwencję realizowali funkcjonariusze Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji III w Gdańsku, w związku z czym Komenda Miejska Policji w Gdańsku nie jest właściwa do udostępnienia wnioskowanych informacji oraz wskazał, że właściwym organem jest Komisariat Policji III w Gdańsku, do którego należy kierować wniosek. Organ podkreślił przy tym, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." nie przewidują przekazywania wniosków zgodnie z właściwością. Organ wskazał, że wniosek powinien wnioskodawca skierować do ww. właściwego organu. W skardze od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku F. S. zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. z 1977 r. Nr 38 poz. 167) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosków niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odpowiedź organu z dnia 17 października 2025 r. nie zawiera żądanych informacji ani jednoznacznego stwierdzenia, że organ nie posiada żądanych informacji. Nie została też wydana decyzja odmowna w trybie art. 16 u.d.i.p. W ocenie skarżącego organ błędnie utożsamił pojęcie właściwości z Kodeksu postępowania administracyjnego z zakresem obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym trybie istotne jest bowiem, czy dany podmiot jest objęty zakresem art. 4 u.d.i.p. i czy posiada żądaną informację, a nie to, który z wewnętrznych elementów struktury organizacyjnej Policji był bezpośrednio zaangażowany w daną czynność. Powoływanie się wyłącznie na brak właściwości nie zwalnia organu z obowiązku udostępnienia informacji, którymi dysponuje, ani z obowiązku przyjęcia na siebie odpowiedzialności za załatwienie wniosku w granicach posiadanych danych. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w sprawach dostępu do informacji publicznej organ nie może uchylać się od realizacji obowiązków przez odsyłanie wnioskodawcy do innych jednostek organizacyjnych, lecz musi samodzielnie ocenić, czy informacją dysponuje, a w razie jej braku wyraźnie o tym poinformować. Nawet gdyby organ rzeczywiście nie posiadał wszystkich żądanych danych, to zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy powinien był przekazać skarżącemu jednoznaczną informację o braku posiadania wnioskowanej informacji, ewentualnie wskazując, który podmiot może nią dysponować. Takie zawiadomienie, w przeciwieństwie do lakonicznego powołania się na brak właściwości, stanowiłoby dopuszczalny sposób zakończenia postępowania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku organ nie udzielił zatem żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani o umorzeniu postępowania, ani nie poinformował skarżącego w sposób wymagany przepisami, że nie posiada żądanej informacji. Przekazane pismo ogranicza się do stwierdzenia rzekomego braku właściwości i przerzuca na wnioskodawcę obowiązek ponownego złożenia identycznego wniosku do innej jednostki organizacyjnej Policji. Takie działanie pozostaje w sprzeczności z zasadą przejrzystości działania władz publicznych oraz z celem ustawy, jakim jest zapewnienie realnego i sprawnego dostępu do informacji o sprawach publicznych. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Organ wskazał, że w odpowiedzi na wniosek wyjaśnił skarżącemu, do jakiego organu winien skierować wniosek i z jakiej przyczyny. Podkreślił, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania na etapie złożenia wniosku. Procedura postępowania w sprawie o udzielenie informacji publicznej nie przewiduje instytucji przekazania wniosku według właściwości. Kierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wniosek wyznacza ramy podmiotowe i przedmiotowe postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej i tylko organ będący adresatem wniosku może go rozpatrzyć. Organ podjął stosowne czynności i zrobił to w ustawowym terminie, albowiem w drodze czynności materialno-technicznej, tj. pismem z 17.10.2025 r., ustosunkował się do wniosku w odpowiedniej formie. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek wystosował do skarżącego pismo z dnia 17 października 2025 r., którego treść jednoznacznie wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego do odpowiedzi na wniosek złożony w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2025 r. skarżący podtrzymał w całości zarzuty i wnioski skargi oraz dodatkowo wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w kwocie 500 zł. Poinformował przy tym, że do tej chwili organ nie udostępnił mu żądanej informacji. Z jego doświadczeń wynika, że Policja, w tym organ w tej sprawie, udostępniała już wcześniej informacje tego samego rodzaju w odpowiedzi na podobne wnioski dotyczące danych z interwencji. Tego typu informacje są co do zasady gromadzone i dostępne w strukturach organu, m.in. w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji. Tym bardziej nieusprawiedliwione jest zaniechanie udostępnienia danych w niniejszej sprawie oraz brak jednoznacznego oświadczenia, że organ ich nie posiada. W ocenie skarżącego organ uporczywie ignoruje jego wniosek, co stanowi oczywiste i poważne naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz jego konstytucyjnego prawa do informacji. Uzasadnia to stwierdzenie, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przemawia za przyznaniem na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w kwocie 500 zł jako środka o charakterze kompensacyjnym i prewencyjnym, mającego skłonić organ do przestrzegania prawa w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być mu udostępnione w trybie u.d.i.p. przez ten podmiot, może kwestionować tę ocenę wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny w CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14, dostępny w CBOSA), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17, dostępny w CBOSA). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 636) nie ulega wątpliwości, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne w zakresie m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W świetle stanowiska organu, należy wskazać, że organ nie kwestionował charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej. Podkreślał jedynie bowiem konsekwentnie, że raport historii działania, objęty wnioskiem skarżącego został sporządzony przez inna jednostkę organizacyjną Policji, do której skarżący winien skierować swój wniosek. Analizując charakter informacji objętej wnioskiem stwierdzić należało w szczególności, że skarżący wniósł nie o dostęp do akt postępowania wykroczeniowego jako całości, lecz o udostępnienie wyraźnie wyszczególnionych informacji znajdujących się w tych aktach. Czym innym jest zaś dostęp do akt postępowania o wykroczenie lub ich części jako zbioru dokumentów, a czym innym udostępnienie konkretnej informacji publicznej, nawet jeżeli znajduje się ona w zbiorze takich dokumentów (por. wyroki NSA: z 25 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1188/21, z 21 lutego 2018 r.; sygn. akt: I OSK 2078/16; z 26 czerwca 2019 r.; sygn. akt I OSK 3656/18 oraz z 23 września 2022 r.; sygn. akt III OSK 1975/21). Zauważyć bowiem należy, że art. 156 § 5 k.p.k. stanowi, że jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej. Przy czym stosownie do art. 156 § 5b k.p.k., przepis § 5 stosuje się odpowiednio do udostępniania akt zakończonego postępowania przygotowawczego. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania karnego, regulujące kwestie dostępu do akt w trakcie postępowania sądowego oraz postępowania przygotowawczego, wyłączają w tym zakresie uregulowania u.d.i.p., ale jedynie w przypadku wniosku o udostępnienie określonego zbioru różnorodnych materiałów i dokumentów, które tworzą akta sprawy, a nie w przypadku wniosku o dostęp do zawartej w tym zbiorze informacji publicznej, czy też konkretnie oznaczonego dokumentu (wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18). Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy oraz ww. podmiotów. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uzyskanie odpowiedzi na pytania o działania podjęte w ramach dokonanej przez funkcjonariuszy Policji interwencji, sformułowane we wniosku pozwoli obywatelowi zweryfikować, czy organ wykonuje ustawowe zadania w sposób prawidłowy i czy nie doszło w tym zakresie do ewentualnych nieprawidłowości lub zaniedbań. Skarżący nie żądał wglądu do akt postępowania w sprawie o wykroczenie, ani też wypisu czy kopii ze zgromadzonych tam dokumentów, ale ubiegał się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o informację o przebiegu interwencji w zw. z jego zgłoszeniem. Tak sformułowane żądanie wniosku stanowi wniosek o dostęp do informacji publicznej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że głównym celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest kontrola władzy publicznej. Celem ustawy jest dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji oraz innych organów. Zdaniem Sądu, uzyskanie przez obywatela informacji o konkretnych działaniach podjętych w ramach interwencji Policji, służy realizacji wspomnianych celów. Także w orzecznictwie sądowym uznaje się, że informacja o czynnościach podjętych w następstwie ujawnienia wykroczenia oraz o dokumentach zgromadzonych w toku postępowania stanowi informację publiczną (por. wyroki NSA z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4312/21; z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3810/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 91/18; CBOSA). Sąd dostrzegając, że zasady dostępu do akt w sprawach wykroczeniowych oraz zakres informacji przekazywanych osobom na temat toczącego się postępowania regulują ustawy karne procesowe i wyprzedzają tym samym w tej kwestii unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazuje jednak, że w niniejszej sprawie skarżący nie wnosił o dostęp do akt postępowania wykroczeniowego jako całości, lecz o udostępnienie określonych danych zgromadzonych w aktach. Wyjaśnić należy przy tym, że w aktach administracyjnych znajduje się Raport historii działania SWD-R-009 dotyczący interwencji przeprowadzonej wskutek opisanego we wniosku zgłoszenia skarżącego, zatem interwencja taka niewątpliwie miała miejsce. Dane, o które zapytywał skarżący, nie zostały jednak przekazane skarżącemu, a odpowiedź organu z dnia 17 października 2025 r., mimo że została sporządzona i udzielona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie stanowi żadnej z wyżej opisanych form załatwienia wniosku dostępowego. Wniosek ten nie zawiera bowiem wskazania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej albo że dostęp do niej możliwy jest w innym trybie ustawowo przewidzianym albo że organ informacji tej nie posiada. Poza słusznym stwierdzeniem, że na etapie załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym regulujące przekazanie sprawy organowi właściwemu, organ nie wskazał jednoznacznie że informacji żądanej przez skarżącego nie posiada. Stwierdzić należy, że z uwagi na brak zastosowania przepisów o przekazywaniu sprawy organowi właściwemu, szczególnie istotnego znaczenia nabiera wymóg wskazania wnioskującemu o informację publiczną na fakt nieposiadania żądanej informacji przez adresata wniosku. Umożliwia to bowiem skarżącemu skierowanie swego wniosku do innego podmiotu. Takiej informacji w piśmie organu zabrakło, co oznacza, że organ ten pozostaje w stanie prawnej bezczynności w załatwieniu wniosku. Wobec zaś włączenia do akt administracyjnych Raportu historii działania dotyczącego zgłoszenia dokonanego przez skarżącego oraz faktu, że część żądanych przez skarżącego danych raport ten może zawierać, przyjąć należy, że Komenda Miejska Policji w Gdańsku jest w posiadaniu tego raportu, mimo że jak twierdzi w swym stanowisku w sprawie właściwym organem do udostępnienia wnioskowanych informacji jest Komendant Komisariatu Policji III w Gdańsku. Zdaniem Sądu dokumentacja zgromadzona w elektronicznych systemach wspomagających obsługę interwencji powstaje w ramach sfery działalności publicznej organu władzy publicznej jakim jest Policja tj. w ramach podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. W świetle art. 15 ust. 7c ustawy o Policji użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej przy wykonywaniu zadań publicznych. Skoro informacja odnosi się do organu władzy publicznej, stanowi ona informację publiczną. Sąd przyjął, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z podejmowanymi czynnościami posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 4515/21). Powyższe uwagi znajdują również zastosowanie do danych zawartych w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia, w ramach którego sporządza się raporty historii działania. Stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z § 1 Zarządzenia Nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz. Urz. KGP z 2020 r., poz. 23), wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej "SWD Policji", stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań ustawowych podejmowanych w szczególności na podstawie zgłoszeń przyjmowanych przez dyżurnych jednostek organizacyjnych Policji i innych policjantów, ustaleń dokonywanych przez poszczególne służby policyjne w związku z tymi zgłoszeniami oraz informacji uzyskanych w związku z obsługą zgłoszeń alarmowych otrzymywanych z centrów powiadomienia ratunkowego (ust. 1); SWD Policji prowadzi się w Komendzie Głównej Policji jako zbiór informacji wspierających kierowanie działaniami Policji obejmujący zakresem działania terytorium całego kraju (ust. 2). Zgodnie zaś z § 1 ust. 4 pkt 1 tego Zarządzenia, SWD Policji prowadzi się m.in. w celu bieżącego rejestrowania zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych interwencji i innych działań Policji. Z regulacji tych płynie wniosek, że dane zawarte w SWD dotyczą m.in. interwencji podjętych przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji czynności służbowych. System ten ma wspierać wykonywanie zadań ustawowych Policji. Przedmiotowe dane odzwierciedlają zatem informacje o sposobie prowadzenia sprawy i podobnie jak wskazane wyżej dokumenty posiadają walor informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 16 ust. 2 powołanego Zarządzenia, zawartym w rozdziale 5 zatytułowanym "Procedura udostępnienia informacji z SWD Policji", w przypadku wniosków kierowanych do Komendy Głównej Policji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695), informacje przetwarzane w SWD Policji udostępnia komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji właściwa do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji kierownicy tych jednostek. Powołany przepis wprost zatem wskazuje na obowiązek udzielenia przedmiotowych informacji spoczywający w przypadku Komendy Głównej Policji – na komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji właściwej do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji – na kierownikach tych jednostek, a zatem niewątpliwie także na Komendancie Policji (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Rz 23/23). Żadna norma prawna przy tym nie pozbawia dokumentacji z interwencji charakteru informacji publicznej. Mając na uwadze, że żądane informacje stanowią informację publiczną, rację należy przyznać skarżącemu, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 10 października 2025 r., gdyż do dnia wniesienia skargi nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani też nie wskazał w sposób jednoznaczny, że nie posiada żądanej informacji. Bezczynność ta nie ustała do dnia wyrokowania. W związku z powyższym Sąd w pkt. 1. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie, w 14-dniowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ poinformował skarżącego, że w jego ocenie żądana informacja może zostać udostępniona jedynie przez Komendanta Komisariatu Policji III w Gdańsku. Stwierdzona przez Sąd bezczynność organu wynika z odmiennej oceny prawidłowych form załatwienia wniosku dostępowego, których organ w sposób błędny nie zastosował, uznając, że wystarczającym jest wskazanie organu właściwego do udostępnienia żądanych danych. Mając powyższe względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 2. sentencji wyroku. Poczyniona powyżej ocena działania organu, wyłączająca jego kwalifikację jako rażąco naruszająca prawo, stała się także podstawą do nieuwzględnienia żądania skarżącego przyznania od organu sumy pieniężnej. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd w pkt. 3. sentencji wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest – podobnie jak grzywna – środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 127/20, dostępny jw.). Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Już te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o przyznanie jej od organu sumy pieniężnej. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by bezczynność organu doprowadziła do wystąpienia po jego stronie konkretnej szkody lub krzywdy. Ponadto oceniając całokształt działań organu Sąd doszedł do przekonania, że stopień zawinienia organu w nieprawidłowym załatwieniu sprawy nie daje podstaw do zastosowania środków z art. 149 § 2 p.p.s.a. Organ sporządził odpowiedź na wniosek, a więc nie zignorował wniosku, lecz jedynie pozostawał w błędnym przekonaniu co do definitywnego załatwienia wniosku. Postawa taka nie nosi znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji brak jest obawy, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie rozpozna wniosku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4. sentencji wyroku.