III SAB/Gd 53/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S.K. na bezczynność Wojewody (...) w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej 1. zobowiązuje Wojewodę (...) do rozpoznania wniosku S.K. o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego S.K. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 marca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez organ skarga S.K. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności. S.K. zwrócił się do Wojewody Pomorskiego o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej (wpływ wniosku do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku – 28 października 2021 r.). Pismem z dnia 15 listopada 2021 r. Wojewoda Pomorski wystąpił do organów wymienionych w art. 207 ust. 1 w zw. z art. 223 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (w realiach sprawy do Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej oraz Naczelnika Wydziału IX Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Gdańsku) o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt S.K. na terytorium RP stanowią zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W piśmie z dnia 20 grudnia 2021 r. (data wpływu do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku – 23 grudnia 2021 r.) Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku poinformował, że S.K. przebywając na terytorium RP naruszył przepisy prawa o ruchu drogowym. W piśmie wskazano, że cudzoziemiec popełnił dwa wykroczenia drogowe (w dniu 30 grudnia 2017 r. i w dniu 29 sierpnia 2020 r.) przekraczając dopuszczalną prędkość, za które został ukarany mandatami kredytowanymi. Ponadto wskazano, że S.K. nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości. W dniu 28 stycznia 2022 r. wnioskodawca złożył ponaglenie, w którym wskazał, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności w sprawie, gdyż decyzja w sprawie powinna być wydana najpóźniej do dnia 28 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu ponaglenia wskazano, że zgodnie z art. 223 w zw. z art. 210 ustawy z dnia o cudzoziemcach postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskie powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. Wojewoda Pomorski wezwał S.K. , za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, na podstawie art. 219 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, do przedłożenia potwierdzenia opłacenia mandatów nałożonych na niego w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jest w dniu 30 grudnia 2017 r. oraz 29 sierpnia 2020 r. W dniu 4 lutego 2022 r. do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku wpłynęły potwierdzenia opłacenia nałożonych na wnioskodawcę wyżej wskazanych mandatów. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody Pomorskiego w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej (data wniesienia skargi – 8 marca 2022 r.) S.K. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w ciągu dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym jak i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wynikająca z art. 223 w związku z art. 210 ustawy o cudzoziemcach (uwzględniająca art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw) norma stanowi realizację postanowienia zawartego w art. 35 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, który przewiduje, iż przepisy szczególne mogą ustanowić inne terminy niż przewidziane w § 3 i 3a. Oznacza to jednak, że art. 223 w związku z art. 210 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, uchylają jedynie normy zawarte w art. 35 § 3 i 3a ustawy – Kodeks postępowania, nie uchylają zatem norm przewidzianych w art. 35 § 1 i 2 tego kodeksu. Wynika z tego, że organ powinien działać bez zbędnej zwłoki i bez zbędnej zwłoki powinny być załatwione te sprawy, w przypadku których do podania dołączono wszystkie niezbędne dowody. Wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w sprawie organ ma procedować bez zbędnej zwłoki, a decyzja powinna zostać wydana najpóźniej do dnia 28 stycznia 2022 r. Pomimo tego decyzja w sprawie nie została wydana. Podobnie z uwagi na to, że do podania załączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty, otrzymawszy w dniu 28 stycznia 2022 r. ponaglenie, Wojewoda Pomorski powinien był wydać decyzję bez zbędnej zwłoki, nie później niż do 28 stycznia 2022 r., a już na pewno po otrzymaniu ponaglenia. Zamiast tego organ zaczął uciekać się do działań niejasnej proweniencji. Skarżący został bowiem wezwany do wykazania, że opłacił otrzymane mandaty karne. Sądząc z treści wezwania, jest to jedyny brak podania, ponieważ organ zastrzegł, że jeśli potwierdzenie opłacenia mandatu nie zostanie przedłożone, organ orzeknie na podstawie całości zgromadzonych w akt dokumentów. Zaiste, organ ma prawo odmówić udzielenia zezwolenia jeśli wnioskodawca posiada zaległości w uiszczaniu należności publicznoprawnych. Niemniej jednak z uwagi na to, że jest to negatywna przesłanka, której zaistnienie prowadzi wprost do wydania orzeczenia niezgodnego z żądaniem strony, przeto ciężar wykazania ziszczenia się tej okoliczności spoczywa na organie. Żądanie od skarżącego, że ma wykazać, iż nie posiada zaległości typu podatkowego jest niecelowe. Zwłaszcza, że składając w październiku 2021 r. zestaw dokumentów skarżący przedłożył zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach i jeśli posiadałby nieopłacone mandaty to zaświadczenia takiego by nie otrzymał. Mało tego, organ ma dostęp poprzez sieci teleinformatyczne do rejestrów państwowych ZUS i KAS, sam może więc zweryfikować, czy mandaty zostały opłacone. W ocenie skarżącego, organ chciał tym samym zyskać dodatkowych 14 dni żeby później móc twierdzić, iż to skarżący był zobowiązany uzupełnić materiał dowodowy. Jest to zatem działanie pozorne, zbędne, niecelowe i sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że czynności wyjaśniające zostały podjęte po osobistym złożeniu wniosku w dniu 28 października 2021 r., kiedy to organ zwrócił się do organów wymienionych w art. 207 ust. 2 w zw. z art. 223 ustawy o cudzoziemcach o przekazanie informacji czy wjazd S.K. na terytorium RP i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. S.K. za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika został wezwany na podstawie art. 219 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach do przedłożenia dowodów opłacenia mandatów kredytowanych za wykroczenia drogowe. Wojewoda Pomorski wskazał nadto, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91), która weszła w życie w dniu 29 stycznia 2022 r., jeżeli terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 210 w związku z art. 223 ustawy o cudzoziemcach rozpoczęły swój bieg przed wejściem w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach, biegną one od nowa od dnia wejście w życie tej ustawy. W związku z powyższym, termin we wszystkich trwających postępowaniach, to jest dotyczących wniosków złożonych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, rozpoczyna bieg na nowo. Zgodnie z art. 210 ust. 1 w związku z art. 223 ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydaje się w terminie 6 miesięcy. Rozpoczęcie biegu terminu na załatwienie sprawy zależne jest od wystąpienia ostatniego ze zdarzeń wymienionych w art. 210 ust. 2, to jest osobistego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub następczego osobistego stawiennictwa; złożenia wniosku, który nie jest obarczony brakami formalnymi lub następcze uzupełnienie braków formalnych; przedłożenia przez stronę dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia lub bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego przez wojewodę na ich uzupełnienie. W związku z tym, zdaniem organu, nie został przekroczony ustawowy termin na rozpatrzenie złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") stanowi z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przedmiotem niniejszej skargi skarżący uczynił bezczynność organu w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Na wstępie wskazać należy, że wymogi formalne skutecznego wniesienia skargi zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do wskazanego wyżej art. 53 § 2b p.p.s.a., jest uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Skarżący wskazany wymóg formalny spełnił wnosząc ponaglenie w dniu 28 stycznia 2022 r. Oceniając skargę merytorycznie Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Dnia 28 października 2021 r. wpłynął do organu wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 223 w zw. z art. 210 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. cudzoziemcach postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskie powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Organ niewątpliwie uchybił powyższemu terminowi, gdyż do dnia 28 stycznia 2022 r. skarżącemu nie została doręczona kończąca zainicjowane postępowanie decyzja administracyjna. Co nadto istotne, skarżący przed dniem 28 stycznia 2022 r. nie został przez organ poinformowany, że postępowanie w jego sprawie zostało przedłużone. Regulacja zawarta w art. 36 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje zaś organ do zawiadomienia stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki, wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. W realiach sprawy znamiennym jest, że organ już po upływie terminu wynikającego z art. 223 w zw. z art. 210 ustawy cudzoziemcach i dopiero po otrzymaniu ponaglenia, pismem z dnia 3 lutego 2022 r., wezwał skarżącego (za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika) do przedłożenia potwierdzenia opłacenia mandatów nałożonych na cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jest w dniu 30 grudnia 2017 r. oraz 29 sierpnia 2020 r. W ocenie Sądu wskazane wezwanie winno być wystosowane znacznie wcześniej, to jest niezwłocznie po otrzymaniu przez organ pisma z dnia 20 grudnia 2021 r. (data wpływu do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku – 23 grudnia 2021 r.), w którym Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku poinformował, że S.K. przebywając na terytorium RP naruszył przepisy prawa o ruchu drogowym. Zwlekanie z wezwaniem do dnia 3 lutego 2022 r., a zatem do dnia przypadającego już po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 91) nie znajduje w ocenie Sądu w okolicznościach sprawy żadnego racjonalnego uzasadnienia. W realiach sprawy brak rozstrzygnięcia sprawy do dnia 28 stycznia 2022 r. uzasadnia zatem uznanie, że zarzucana organowi bezczynności nastąpiła. Przedmiotowego zapatrywania nie zmienia argumentacja zaprezentowana przez Wojewodę Pomorskiego w odpowiedzi na skargę a ukierunkowana na wskazanie, że bezczynność organu w swoisty sposób konwaliduje nowelizacja przepisów. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać z kolei należy, że skarżący wnioskując o stosowne zezwolenie w dniu 28 października 2021 r. zasadnie miał prawo oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpatrzony na zasadach i w terminach wynikających z prawa obowiązującego w tej dacie. Tak się nie stało, sprawa skarżącego nie została załatwiona, i nowelizacja, która weszła w życie w dniu 29 stycznia 2022 r. sprawiła, że uległ zmianie jego status w zakresie postępowania administracyjnego prowadzonego przed Wojewodą Pomorskim. Mianowicie przed datą 29 stycznia 2022 r. terminy na załatwienie sprawy skarżącego wynikały z przepisów z art. 223 w zw. z art. 210 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. cudzoziemcach, i w takim kształcie wiązały organ administracji. W następstwie nowelizacji skarżący znalazł się w okresie przejściowym, w którym w okresie załatwiania jego sprawy został zmodyfikowany stan prawny. Co do zasady nowelizacja wprowadzona ustawą z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 91) weszła w życie z dniem 29 stycznia 2022 r. z zastrzeżeniem, że do postępowań wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 oraz ustawy zmienianej w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 8-11 i art. 13. Istotny dla realiów kontrolowanej sprawy art. 210 ustawy o cudzoziemcach uzyskał następujące brzmienie: 1. Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy. 2. Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a. 3. Postępowanie odwoławcze w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały kończy się w terminie 90 dni. 4. Jeżeli odwołanie nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa, termin, o którym mowa w ust. 3, biegnie od dnia uzupełnienia braków. Z kolei art. 13 ustawy nowelizującej brzmi: 1. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. Jeżeli w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 wojewoda wezwał cudzoziemca lub jednostkę przyjmującą, o której mowa w art. 3 pkt 5b ustawy zmienianej w art. 1, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do przedłożenia dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, nie stosuje się przepisów art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4 i art. 203 ust. 2a i 2b ustawy zmienianej w art. 1. W tym przypadku terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a ust. 1 lub art. 210 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, biegną od dnia upływu terminu wyznaczonego przez wojewodę, a jeżeli termin ten upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - od dnia jej wejścia w życie. 3. Jeżeli terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie Sądu orzekającego uchylenie zaistniałego skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego w drodze późniejszego aktu prawnego (ustawy nowelizującej) uznać należy za pozbawione uzasadnienia naruszenie zakazu niedziałania prawa wstecz, wynikającego z konstytucyjnej zasady państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Tożsame stanowisko zajął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 czerwca 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 308/22; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując zasadnie, że w demokratycznym porządku prawnym prawo powinno działać w zasadzie na przyszłość, a nie wstecz, w tym znaczeniu, że powinno wiązać określone w nim skutki prawne ze zdarzeniami mającymi miejsce po jego wejściu w życie. Zasada lex retro non agit jest adresowana przede wszystkim do ustawodawcy i zakazuje mu stanowić norm prawnych, które miałyby być stosowane do zdarzeń, sytuacji, które miały miejsce i zostały zakończone przed wejściem w życie tych norm. W ocenie Sądu kontrola legalności braku wydania przez organ określonego aktu musi nastąpić na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie nowelizacji, co znajduje umocowanie w zasadach demokratycznego państwa prawa i niedziałania prawa wstecz wywodzonych z treści art. 2 Konstytucji RP. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności jak i wobec braku informacji o zakończeniu postępowania w sprawie przed dniem 28 stycznia 2022 r. zasadnym było zatem zobowiązanie organu do wydania aktu kończącego postępowanie, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności naruszając termin określony w art. 223 w zw. z art. 210 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (w brzmieniu sprzed nowelizacji) jak i zasady określone w art. 8, art. 9 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a. Biorąc pod uwagę realia sprawy, w tym czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (orzeczenie jak w punkcie 2 sentencji wyroku), że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). W ocenie Sądu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Przy ocenie, czy naruszenie prawa jest rażące, uwzględniać należy całość okoliczności sprawy. Istotna jest także skala stwierdzonej bezczynności. W rozpatrywanej sprawie, uwzględniając jej wszystkie okoliczności uznać należało, że Wojewodzie Pomorskiemu nie można przypisać bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Z tych też przyczyn Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając za nieuzasadnione w okolicznościach sprawy żądanie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, względnie wymierzenie organowi grzywny (orzeczenie jak w punkcie 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz.1800 ze zm.) zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego 597 zł. Na zasądzoną od organu kwotę składają się: kwota uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa (17 zł). Wyrok w niniejszej sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.