III SAB/Gd 55/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia oddalić wniosek T. Z. o uzupełnienie postanowienia z dnia 26 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Pismem z dnia 30 września 2014 r. T. Z. – reprezentowany przez adwokata z urzędu – N.W.-R. złożył do Sądu wniosek o uzupełnienie postanowienia co do zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Żądanie pełnomocnika strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z cytowanych przepisów wynika, że uzupełnienie wyroku (odpowiednio postanowienia) ma miejsce, w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie – jeśli nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Gd 55/16 odrzucił skargę T. Z. i nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego ustanowionego dla niego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 §1 p.p.s.a.), przyznawane jest przez referendarzy sądowych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 260 p.p.s.a. Wniosek adwokata N. W.-R. o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, został przekazany do rozpoznania referendarzowi sądowemu zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.