III SAB/Gd 58/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. N. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W świetle oświadczenia o majątku i dochodach skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jego miesięczny dochód kształtuje renta inwalidzka w wysokości 829,20 zł brutto (objęta potrąceniem w wysokości 207,30 zł). Wysokość uzyskiwanego dochodu potwierdza datowane na dzień 11 grudnia 2013 r. zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. przedłożone wraz z formularzem PPF. W uzasadnieniu złożonego wniosku J. N. wskazał, że jako osoba bezdomna, utrzymująca się wyłącznie z renty inwalidzkiej nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. W tym stanie uznano, co następuje: Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie udowodnione przez podmiot wnioskujący o przyznanie prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że wnioskodawca będący osobą bezdomną i utrzymujący się wyłącznie z renty inwalidzkiej nie ma obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.