III SAB/Gd 6/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. odrzucić skargę w części dotyczącej zasądzenia odszkodowania. K. K. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], polegającą na nierozpoznaniu w terminie jej odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 grudnia 2004 r., mocą której odmówiono jej przyznania dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż domaga się zasądzenia na jej rzecz od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] odszkodowania w kwocie 10.000 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę, uzupełnioną pismem z dnia 30 marca 2005 r. podało, że decyzją z dnia 18 marca 2005 r. rozpatrzyło odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 grudnia 2004 r. w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego i uchyliło decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotą roszczenia dochodzonego w skardze na bezczynność organu jest zobowiązanie przez Sąd konkretnego organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po wniesieniu skargi na bezczynność rozpatrzyło odwołanie skarżącej i wydało decyzję, a więc wydało akt którego niewydania dotyczyła skarga, postępowanie przed sądem administracyjnym stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji bowiem nie zachodzi już stan bezczynności organu, który skutkować miałby merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Kontrola zgodności z prawem decyzji wydawanych następnie przez organy administracji publicznej w sprawie może stanowić przedmiot odrębnego postępowania. Wobec powyższego postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Odnosząc się natomiast do części skargi zawierającej żądanie zasądzenia odszkodowania od organu odwoławczego należy wskazać, iż jak wynika z treści art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres przedmiotowy spraw ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej nie obejmuje kwestii orzekania o roszczeniach odszkodowawczych. Taki zakres właściwości przedmiotowej sądu administracyjnego nie wynika również z art. 3 § 1-3 cytowanej ustawy. O roszczeniach odszkodowawczych mówi art. 154 § 4 przedmiotowej ustawy, jednakże regulacja ta dotyczy wyłącznie roszczeń odszkodowawczych za szkodę poniesioną wskutek niewykonania orzeczenia sądu. W takich przypadkach właściwym do orzekania jest sąd powszechny, a więc również nie sąd administracyjny (art. 154 § 5 cytowanej ustawy). Powyższe oznacza, iż roszczenia odszkodowawcze kierowane wobec organów administracji publicznej za wyrządzenie obywatelowi szkody nie należą do właściwości sądów administracyjnych, co musi skutkować odrzuceniem skargo w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązany był na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wydać postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie bezczynności organu odwoławczego. W oparciu o art. 58§ 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy odrzucono skargę w części dotyczącej zasądzenia odszkodowania.