III SAB/Gd 6/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie wykonania decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 11 lutego 2011 r. A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo -Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z dnia 26 stycznia 2011 r. [...], w której nadto stwierdził, że przedmiotem skargi jest bezczynność w przedmiocie egzekucji administracyjnej przysługujących mu świadczeń finansowych wynikających z ostatecznej, pozostającej w obiegu prawnym decyzji Komendanta Rejonowego Policji w S. z dnia 30 marca 1998 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 24 marca 2011 r. skarżący został wezwany do określenia czy w/w zarzut bezczynności kieruje wobec Komendanta Wojewódzkiego Policji, czy wobec Komendanta Miejskiego Policji w S. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie 30 marca 2011 r. stwierdził, że jego skarga w przedmiocie bezczynności dotyczy organu pierwszej instancji Komendanta Miejskiego Policji w S., a drugiej instancji Komendanta Wojewódzkiego Policji. Na stronie 3 pisma skarżący w podsumowaniu wcześniejszych rozważań stwierdził, że: "zaskarżana jest bezczynność KWP w G. w przedmiocie skargi na bezczynność KMP w S. co do wypłaty należności finansowych i należnych odsetek ustawowych(..)." Mając powyższe na uwadze Sąd zakwalifikował przedmiotową skargę, jako skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. Na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. skarżący podtrzymał skargę i oświadczył, że poza wnioskiem o wydanie tytułu w wykonawczego nie składał do organów policji żadnej skargi dotyczącej wykonania w trybie egzekucji administracyjnej decyzji z dnia 30 marca 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 w/w ustawy stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przedstawionej wyżej treści skargi wynika, że intencją skarżącego było zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezczynności organów Policji w podjęciu czynności zmierzających do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wypłaty równoważnika pieniężnego przyznanego mu decyzją z dnia 30 marca 1998 r. Wniesiona skarga dotyczy zatem bezczynności organu administracji, będącego jednocześnie wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl art. 6 § 1a ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a sąd administracyjny będzie właściwy w sprawach skarg na postanowienie organu wyższego stopnia oddalające skargę na bezczynność organu egzekucyjnego opisane w art. 6 § 1a powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy wskazać, iż tryb skargi na bezczynność organów przewidziany w cytowanych wyżej przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosowany jest tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji, a zatem jest on wyłączony w sprawach bezczynności uregulowanej w art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r. sygn. akt SAB/Ka 138/02, ONSA z 2004 r., Nr 2, poz. 81). Tym samym nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych bez wyczerpania trybu wskazanego w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z treści skargi wynika, że skarżący nie wyczerpał powyższego trybu postępowania, a zatem wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne jako przedwczesne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.