III SAB/Gd 60/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność [...] po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 784/10 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata J. S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 784/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2010 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 7 czerwca 2010 r. (nr [...]), tj. decyzje wydane w sprawie przyznania M. K. zasiłku celowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w dniu 24 maja 2010 r. M. K. (dalej: "strona", "skarżący") zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o udzielenie pomocy finansowej na stałe w wysokości 477 zł oraz pomocy na zakup opału. Decyzją z dnia 7 czerwca 2010 r. (nr [...]) Wójt Gminy odmówił przyznania specjalnego zasiłku celowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lipca 2010 r. (nr [...]). W zaleceniach dla organu ponownie rozpatrującego sprawę Sąd wskazał, na konieczność jednoznacznego zidentyfikowania potrzeb skarżącego, ustalenia na jakie konkretne cele ma być przyznany zasiłek oraz ustalenia jakiej formy pomocy oczekuje. Następnie polecił szczegółowo i starannie wyjaśnić sytuację życiową skarżącego oraz na jakie konkretnie cel ma być przyznany zasiłek. Wymagać to miało przeprowadzenia szczegółowego wywiadu środowiskowego, który winien zastać podpisany przez skarżącego. W dniu 19 sierpnia 2013 r. M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na nie wykonanie przez Wójta Gminy wyżej opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący twierdził, że po ww. wyroku organ nie załatwił cały czas jego sprawy i nie otrzymał wnioskowanej pomocy w postaci zasiłku celowego. Wskazał, że pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do organu o wykonanie ww. wyroku. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie, opisując przebieg postępowania w sprawie i twierdząc, że wyrok został wykonany a zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Pismem procesowym z dnia 29 października 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty twierdząc jednocześnie, że organ nie podaje prawdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skarżący pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do Wójta Gminy z wezwaniem do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 784/10). Organ nie potraktował tego pisma, jako zażalenia na bezczynność i nie przesłał go do organu wyższego stopnia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, iż pismo to stanowiło zażalenie na niezałatwienie po ww. wyroku sprawy w terminie, a zatem przyjąć należy, że skarżący spełnił wymóg wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu została poprzedzona złożeniem przysługującego środka zaskarżenia i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy uznać ją za niezasadną. W przedmiotowej sprawie M. K. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy po wydaniu w dniu 9 lutego 2011 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt II SA/Gd 784/10). Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2010 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 7 czerwca 2010 r. (nr [...]) w przedmiocie zasiłku celowego. W konsekwencji należy przyjąć, że po wydaniu ww. wyroku sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (Wójta Gminy). Kontroli Sądu zatem w niniejszym postępowaniu podlega działanie organów administracji (w szczególności organu I instancji) mające na celu kontynuację postępowania administracyjnego, którego dotyczyły uchylone wskazanym wyrokiem decyzje, tj. załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 24 maja 2010 r. o udzielenie pomocy finansowej na stałe w wysokości 477 zł oraz pomocy na zakup opału (tak przedmiot sprawy został określony w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r.; sygn. akt II SA/Gd 784/10). Ocenie Sądu podlegać zatem musi ustalenie, czy po zwrocie akt sprawy zostały podjęte działania zmierzające do rozpoznania tegoż żądania skarżącego i załatwienia sprawy administracyjnej. W tym kontekście należy stwierdzić, że – jak wynika z przekazanych przez organ akt sprawy – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 784/10) stał się prawomocny w dniu 7 kwietnia 2011 r. Następnie prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do Wójta Gminy w dniu 6 maja 2011 r. Dnia 26 maja 2011 r. Wójt Gminy – po przeprowadzonej w dniu 16 maja 2011 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego - wydał decyzję (nr [...]), którą przyznał M. K. świadczenie z pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego w formie pomocy rzeczowej, tj. zakup leków na kwotę 198,05 zł. zgodnie z wystawioną fakturą przez Aptekę [...] w N. Decyzja ta została przez skarżącego zaskarżona, w wyniku czego została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 lipca 2011 r. (nr [...]), zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego wpłynęła do organu I instancji w dniu 12 sierpnia 2011 r. Następnie w dniu 8 września 2011 r. Wójt Gminy – po przeprowadzonej w dniu 25 sierpnia 2011 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego - wydał decyzję (nr [...]), którą odmówił M. K. udzielenia pomocy finansowej w postaci bezzwrotnego specjalnego zasiłku celowego z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego udzielenie pomocy. Decyzja ta – w wyniku złożenia odwołania - została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 października 2011 r. (nr [...]). W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przedstawiona sekwencja podejmowanych przez organy administracji publicznej działań po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 784/10) prowadzi do wniosku, iż organy nie pozostają w bezczynności w załatwieniu sprawy po wydaniu ww. wyroku. Sprawa administracyjna, której dotyczył wyrok tut. Sądu z dnia 9 lutego 2011 r. (tj. sprawa zainicjowana podaniem skarżącego z dnia 24 maja 2010 r.) została ostatecznie zakończona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2011 r. (nr [...]). To natomiast, w jaki sposób – w odczuciu skarżącego - sprawa ta została zakończona, tj. jej merytoryczne rozstrzygnięcie, nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).