III SAB/Gd 61/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. U. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pruszczu Gdańskim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu R. U. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2024 r. (data wpływu do organu – 10 stycznia 2024 r.) m.in. skarżący R. U. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pruszczu Gdańskim o udostępnienie następujących informacji publicznych: 1. Ile w każdym z ostatnich 5 pełnych lat i roku obecnym organ wystosował do organu egzekucyjnego wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszenia rodziców do wykonania sczepień ochronnych u dzieci. 2. Ile wszczętych na wniosek organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym powyżej toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile umorzonych. 3. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w pkt 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego. 4. Skąd organ pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych. Proszę wskazać jaskie instytucje przekazały informacje o braku realizacji obowiązku szczepień w bieżącym roku. 5. Ile upomnień organ w okresie wskazanym w pkt 1 przesłał do rodziców, którzy nie wykonali wszystkich szczepień ochronnych. 6. Jaka była skuteczność wysyłanych upomnień. Ile rodziców po otrzymaniu upomnień rozpoczęło lub zaczęło kontynuować wykonywanie szczepień ochronnych. 7. Czy we wskazanym pkt 1 okresie zdarzały się sytuacje, że wszczynano postępowanie egzekucyjne, a dziecko miało zaświadczenie odraczające szczepienia ochronne. Ile takich sytuacji było w każdym z ostatnich 5 lat i w roku obecnym. 8. Ile organ w okresie wskazanym w pkt. 1 złożył do organu egzekucyjnego wniosków o umorzenie postępowania lub zawieszenie postępowań egzekucyjnych i jakie były podstawy złożenia takich wniosków. 9. Czy organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP. Czy przed wszczęciem postępowania organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. 10. Jakie okoliczności wpływają na decyzje organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. 11. Ile osób pracuje w komórce organu, zajmującej się szczepieniami ochronnymi. Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania. 12. Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. obowiązku szczepień pracownicy organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem. Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w pkt 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika. 13. Co możemy zrobić, jeśli stawiamy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień, ani nie zaszczepi dziecka. Jakie kroki powinniśmy podjąć. 14. Czy organ pełni kontrole nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów. 15. W jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP. Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach. Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów. 16. Czy organ zgłasza działania lekarzy, stanowiące uchybienie przepisom prawa do właściwej Izby Lekarskiej. 17. Ile organ dokonał zgłoszeń uchybień do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 latach. 18. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz obowiązany jest wydać jakiś dokument. 19. Ile organ w ostatnich 5 latach odnotował NOP z podziałem na poszczególne szczepionki. 20. Ile ze zgłoszeń zostało przez pracownika organu zmienionych w zakresie kwalifikacji NOP i z jakiej przyczyny. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pruszczu gdańskim, w odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1, 4, 5, 7, 9-12, 14-17, 19-20, na pytanie w punktach 13 i 18 wskazał, że nie stanowią one informacji publicznej, natomiast odnośnie pytań pkt 2, 3, 6 i 8 wezwał skarżącego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) – dalej jako "u.d.i.p., do wykazania powodów, że udostępnienie informacji publicznej w tym zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pruszczu Gdańskim odmówił udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w pkt 2, 3 , 6 i 8 wniosku. Przesyłka zawierająca decyzję, wysłana na adres wskazany we wniosku, nie została podjęta przez skarżącego, zaś skutek doręczenia nastąpił w dniu 26 lutego 2024 r. Pismem z dnia 7 marca 2024 r. (nadanym w dniu 11 marca 2024 r. w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł skargę na bezczynność PPIS, przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, wnosząc o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., podnosząc w uzasadnieniu skargi, że nie otrzymał odpowiedzi na pytania objęte punktami 2, 3, 6, 8 wniosku. Organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie wskazując, że w udzielił odpowiedzi na część pytań zawartych we wniosku, a co do pytań z punktów 2, 3, 6 i 8 wydał decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. Pytania te dotyczyły informacji przetworzonej, dlatego też organ wezwał skarżącego do wykazania w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, natomiast skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a." Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ustawy p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą okolicznością determinującą rozstrzygnięcie jest wydanie przez organ ostatecznej decyzji z dnia 6 lutego 2024 r. o odmowie udostepnienia informacji publicznej w zakresie punktów 2, 3, 6 i 8 wniosku skarżącego ze względu na uznanie, że żądana informacja ma przetworzony charakter i niewykazanie przez skarżącego szczególnej istotności dla interesu publicznego. Skarżący uzyskał natomiast odpowiedź na pozostałe punkty wniosku, w tym co do dwóch punktów organ zajął stanowisko, że ich treść nie stanowi informacji publicznej. Decyzja organu z 6 lutego 2024 r. została doręczona wnioskodawcy w trybie art. 44 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w dniu 26 lutego 2024 r. Sąd zwraca uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec takiego stwierdzenia, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności, a zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W okolicznościach, w jakich skarżący zarzucił organowi bezczynność, rozstrzygające znaczenie ma okoliczność, że organ zobowiązany wydał i doręczył decyzję rozstrzygającą wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed złożeniem skargi na bezczynność, uprzednio udzielając informacji w pozostałym zakresie oraz informując co do części wniosku, że treść wniosku nie stanowi informacji publicznej. Decyzja ww. może być przedmiotem zaskarżenia przez stronę postępowania. Natomiast kwestia, czy jest ona zgodna z prawem nie może być zasadnie wiązana ze stanem bezczynności. Skarga na bezczynność jest niedopuszczalna z powodu wydania przez organ decyzji, która została wprowadzona do obrotu prawnego, bez względu na jej treść, a więc, czy odpowiada oczekiwaniom zainteresowanej strony, czy też nie. W ocenie Sądu, rozważania Naczelny Sąd Administracyjny poczynione w ww. uchwale znajdą odpowiednie zastosowanie również w niniejsze sprawie, z tego względu, że wydanie przez organ zobowiązany decyzji z 6 lutego 2024 r. zakończyło postępowanie zainicjowane przez wnioskodawcę (wniosek z 10 stycznia 2024 r.), ze względów wskazanych powyżej. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt. 1. sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.