III SAB/Gd 64/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. G. K. (zwany dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") pismem z dnia 11 marca 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: "orzeczeń tutejszego Sądu, które wydał, wyroki skazujące, gdzie zostały skazane kobiety na karę powyżej 10 lat pozbawienia wolności, w latach 2018-2021, wraz z uzasadnieniami". W skardze skarżący zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu skargi skrzący podniósł, iż w dniu 8 listopada 2021 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego o udostępnienie informacji publicznej. Prezes Sądu Okręgowego decyzją z dnia 3 stycznia 2022 r. odmówił mu udostępnienia żądanej informacji. Decyzja ta na skutek wniesionego przez niego odwołania, decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2022 r. została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Na dzień sporządzenia niniejszej skargi Prezes Sądu Okręgowego nie wydał żadnej decyzji, ani też nie udostępnił wnioskowanej informacji, zatem pozostaje w bezczynności. Nie udostępniając wnioskowanej informacji publicznej - zdaniem skarżącego - Prezes Sądu Okręgowego naruszył jego prawo do informacji publicznej zagwarantowane mu przez Konstytucję RP oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej. Do skargi skarżący załączył decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2022 r. (nr [...]). W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wnioskiem z dnia 8 listopada 2021 r. (data wpływu do organu: 15 listopada 2021 r.) skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego o udzielenie informacji publicznej. Pismem z dnia 25 listopada 2021 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w żądaniu udostępnienia informacji publicznej, wskazując na przetworzony charakter wnioskowanej informacji. Do powyższego wezwania skarżący ustosunkował się pismem z dnia 2 grudnia 2021 r. (data wpływu do organu: 9 grudnia 2021 r.). W konsekwencji, Prezes Sądu Okręgowego decyzją z dnia 3 stycznia 2022 r., doręczoną adresatowi w dniu 11 stycznia 2022 r., odmówił udostępnienia żądanej informacji. Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego. Prezes Sądu Apelacyjnego – po rozpatrzeniu odwołania - decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Przedmiotowa decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego wraz z aktami sprawy wpłynęła do Prezesa Sądu Okręgowego w dniu 18 lutego 2022 r. Prezes Sądu Okręgowego ponownie rozpoznając sprawę wniosku skarżącego o dostęp do informacji publicznej, pismem z dnia 2 marca 2022 r., a więc w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji i akt sprawy od organu II instancji, udzielił wnioskodawcy żądanej informacji. Pismo z dnia 2 marca 2022 r. zostało wysłane przez Prezesa Sądu Okręgowego na ostatni znany organowi adres wnioskodawcy wskazany przez niego w dotychczasowych pismach składanych w toku sprawy, tj. na adres Zakładu Karnego w B. Korespondencja ta jednak nie została skutecznie doręczona skarżącemu, gdyż z elektronicznego potwierdzania odbioru ww. korespondencji z dnia 8 marca 2022 r. wynika, iż adresat przebywa w Zakładzie Karnym w C. Wobec powyższego, Prezes Sądu Okręgowego, po otrzymaniu zwrotu ww. korespondencji, ponownie w dniu 16 marca 2022 r. wysłał do skarżącego pismo z dnia 2 marca 2022 r. na nowy, aktualny adres. Pismo to zostało przez skarżącego odebrane w dniu 21 marca 2022 r. Zdaniem organu, z wyżej opisanego toku czynności, wynika, iż nie zaistniała jakakolwiek bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja uchylająca Prezesa Sądu Apelacyjnego wraz z aktami sprawy wpłynęła do Prezesa Sądu Okręgowego w dniu 18 lutego 2022 r. Z kolei ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego w związku z treścią tej decyzji nastąpiło pismem z dnia 2 marca 2022 r., tj. przed upływem 14 dni. Z kolei fakt, że pismo Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 2 marca 2022 r. wróciło do nadawcy w dniu 16 marca 2022 r. i nie zostało wówczas skutecznie doręczone wnioskodawcy, jest niezależny od Prezesa Sądu Okręgowego. Pismo to zostało bowiem wysłane na ostatni znany organowi adres wnioskodawcy wskazany przez samego wnioskodawcę w dotychczasowych pismach składanych w toku sprawy, tj. na adres Zakładu Karnego w B. Wnioskodawca nie poinformował tutejszego organu o zmianie adresu. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. – dalej "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W przedmiotowym przepisie prawodawca ustanowił regułę, iż to wnioskujący o konkretną informację decyduje o sposobie i formie jej udostępnienia. Adresat takiego żądania jest wolą wnioskującego związany. Wnioskodawca zaś we wniosku o dostęp do informacji publicznej wskazał swój adres korespondencyjny jako sposób i formę udostępnienia wniosku, co wskazuje, że wnioskodawca oczekiwał załatwienia wniosku przez przesłanie pisma za pośrednictwem operatora pocztowego na podany adres. Tym samym, organ wysyłając pismo z dnia 2 marca 2022 r. na ostatni znany mu adres korespondencyjny wnioskodawcy, tj. adres Zakładu Karnego w B., udostępnił informację w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Skutki zaś zmiany adresu podanego we wniosku nie mogą obciążać organu, zwłaszcza jeśli wnioskodawca nie zawiadomił organu o zmianie adresu i nie wskazał nowego adresu jako sposobu i formy do udostępnienia informacji. Prezes Sądu Okręgowego, mimo iż nie był do tego zobowiązany, niezwłocznie po ustaleniu nowego adresu wnioskodawcy, ponownie wysłał przesyłką poleconą, na nowy adres wnioskodawcy, pismo z dnia 2 marca 2022 r. stanowiące udzielenie żądanej informacji, które wnioskodawca odebrał w dniu 21 marca 2022 r. Pismem z dnia 5 maja 2022 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wskazał, że podtrzymuje i popiera złożona w dniu 11 marca 2022 r. przez skarżącego skargę wraz z jej argumentacją oraz wnioskami, wskazując, że skarżący otrzymał po dłuższym czasie jedynie jeden anonimizowany wyrok, który otrzymał dopiero 21 marca 2022 r, tj. już po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (data wpływu – 18 marca 2022 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a tego przepisu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest do dokonania oceny dopuszczalności danej skargi i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka. W konsekwencji przeprowadzenia tej analizy sąd, zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., może odrzucić skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z dnia 8 listopada 2021 r. Do rozpoznania wskazanego wniosku zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela wskazanej wyżej odpowiedzi. Bezczynność ma miejsce również wtedy, gdy organ błędnie uznaje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym należy przyjąć, że celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 8 listopada 2021 r. o udostępnienie przez Prezesa Sądu Okręgowego informacji publicznej w zakresie wydanych przez ten Sąd wyroków skazujących, w których skazane zostały kobiety na karę powyżej 10 lat pozbawienia wolności, w latach 2018-2021, wraz z uzasadnieniami tych wyroków, został wniesiony do organu za pośrednictwem poczty i wpłynął w dniu 15 listopada 2021 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do wykazania przez skarżącego szczególnej istotności dla interesu publicznego w żądaniu udostępnienia mu wnioskowanej informacji publicznej, Prezes Sądu Okręgowego, wskazując na jej przetworzony charakter, decyzją z dnia 3 stycznia 2022 r. odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji. Decyzja ta została zaskarżona i w konsekwencji decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2022 r. uchylona w całości, zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez Prezesa Sądu Okręgowego. Wskazana decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego wraz z aktami sprawy wpłynęła do Prezesa Sądu Okręgowego w dniu 18 lutego 2022 r. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 8 listopada 2021 r. Prezes Sądu Okręgowego pismem z dnia 2 marca 2022 r. udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Wskazane pismo wraz ze zanonimizowanym wyrokiem z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt [...] zostało w dniu 4 marca 2022 r. wysłane przez Prezesa Sądu Okręgowego na ostatni znany organowi adres wnioskodawcy wskazany przez niego w dotychczasowych pismach składanych w toku sprawy, tj. na adres Zakładu Karnego w B. Korespondencja ta nie została jednak skutecznie doręczona skarżącemu, gdyż w międzyczasie skarżący został przeniesiony do Zakładu Karnego w C., o czym organ nie został poinformowany. W dniu 11 marca 2022 r. skarżący wniósł natomiast skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego dotyczącą nie udzielenia mu wyżej opisanej i żądanej informacji publicznej. Wskazana sekwencja zdarzeń wskazuje na to, że organowi nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie termin na udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej należy liczyć od dnia wpływu do Prezesa Sądu Okręgowego decyzji kasacyjnej Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2022 r. wraz z aktami sprawy, co miało miejsce w dniu 18 lutego 2022 r. Stosownie zatem do brzmienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., czternastodniowy termin na udostępnienie przez Prezesa Sądu Okręgowego żądanej przez skarżącego informacji publicznej upływał z dniem 4 marca 2022 r., i – co wynika z akt sprawy – został przez organ dotrzymany. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika bowiem, że jeśli odpowiedź na wniosek następuje w formie pisemnej, za pośrednictwem operatora pocztowego o dochowaniu (lub nie) terminu do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., rozstrzyga data nadania przez podmiot zobowiązany odpowiedzi zawierającej żądaną informację publiczną. Za taką datę nie może być natomiast uznany dzień zapoznania się z odpowiedzią przez wnioskodawcę (czy też odebrania odpowiedzi przez wnioskodawcę), bo wówczas, z różnych powodów, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie miałby żadnej kontroli nad terminem udostępnienia, który go obciąża (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 185/21). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w dniu 4 marca 2022 r. żądana przez skarżącego informacja publiczna została mu udostępniona, poprzez wyekspediowanie na wskazany przez skarżącego adres pisma Prezesa Sądu Okręgowego wraz ze zanonimizowanym egzemplarzem wyroku z uzasadnieniem. Złożona natomiast przez G. K. skarga na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w udostępnieniu przedmiotowej informacji została wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. (vide: prezentata Zakładu Karnego w C. na kopercie zaadresowanej do tut. Sądu zawierającej skargę – k. 17 akt sądowych), a zatem już po dniu, w którym organ spełnił obowiązek udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Skutki zaś zmiany adresu wnioskodawcy, o czym organ nie mógł wiedzieć z urzędu a wnioskodawca nie powiadomił organu i nie wskazał nowego adresu jako sposobu i formy do udostępnienia informacji, nie mogą obciążać organu, prowadząc do wniosku, że trwał on w bezczynności pomimo tego, że udostępnił informację w sposób i w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem (art. 14 ust. u.d.i.p.). W tym stanie rzeczy, analizując chronologię czynności związanych z procedowaniem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). Z uzasadnienia tej uchwały wynika wprost, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Wprawdzie pogląd ten – na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 13 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II SAB/Gd 28/21) - dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, lecz w ocenie sądu, zawarte w niej rozważania, mają znaczenie również dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, także załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej. Tak jak sprawa z zakresu informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną, na co wprost wskazuje art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tak również może zakończyć się poprzez czynność materialno-techniczną udostępnienia żądanej informacji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił we wskazanej uchwale, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (podjętej w warunkach, o których mowa w art. 264 p.p.s.a. – przyp. Sądu), przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Regulacja powyższa nie pozwala zatem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w ww. uchwale i dokonywać wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe stanowisko, w pełni aprobowane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, do okoliczności tejże sprawy, Sąd wojewódzki uznał, że skoro skarga została złożona po udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji publicznej udzielonej mu w sposób i w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem, a więc po załatwieniu już przez organ tej sprawy, to skarga taka nie była dopuszczalna. Udostępnienie wnioskodawcy przez właściwy podmiot informacji publicznej zgodnie z wnioskiem przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ta zaś okoliczność uzasadnia jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, gdyż celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że kwestia bezskuteczności doręczenia wysłanej przez organ informacji – w skutek zmiany przez wnioskodawcę adresu i nie poinformowania o tym organu - nie może mieć w niniejszej sprawie jakiegokolwiek znaczenia. Jedynie na marginesie należy jednak zaznaczyć, że Prezes Sądu Okręgowego, po otrzymaniu informacji o zmianie przez skarżącego adresu (ze zwrotu korespondencji z Zakładu Karnego w B.), ponownie w dniu 16 marca 2022 r. wysłał do skarżącego pismo z dnia 2 marca 2022 r. wraz z wyrokiem i uzasadnieniem na nowy, aktualny adres, i pismo to zostało przez skarżącego odebrane w dniu 21 marca 2022 r. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).