III SAB/Gd 66/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego uzasadnienie faktyczne i prawne postanawia: odrzucić skargę. L. S. domagała się wszczęcia postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec określonych funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K., podległych Komendantowi Powiatowemu Policji. Składając skargę zarzuciła jemu i innym funkcjonariuszom Policji zaniedbania, nienależyte wykonywanie zadań, naruszenie praworządności i szereg innych uchybień związanych z interwencją w dniu 17 września 2017 r. Pismem z dnia 17 września 2018 r. Komendant Powiatowy Policji odpowiedział L. S., że w toku przeprowadzonych czynności wyjaśniających nie potwierdzono stawianych wobec wskazanych funkcjonariuszy zarzutów dopuszczenia się przez policjantów naruszenia dyscypliny służbowej (tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji), a w związku z tym została podjęta decyzja o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W dniu 28 września 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji w P. wpłynęło "przedsądowe ponaglenie do zachowania zgodnego z prawem, tj. bezczynności organu", złożone na podstawie art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", dotyczące braku zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. W odpowiedzi w piśmie z dnia 10 października 2018 r. Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że w sprawie przeprowadzono czynności wyjaśniające w trybie przepisów Rozdziału X ustawy o Policji, a nie w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), wskazując że o tym czy pismo jest skargą albo wnioskiem decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna (art. 222 k.p.a.). L. S. wniosła następnie do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego w zakresie udzielenia jej informacji w odpowiedzi na skargę. Skarżąca wskazała, że kierowane przez nią pisma skargowe do Komendanta Powiatowego Policji na działalność funkcjonariuszy Komendy Policji w K. opierały się na podstawie prawnej z art. 63 Konstytucji RP, art. 2 k.p.a. i dziale VIII k.p.a. Zdaniem skarżącej organ powinien udzielić jej w trybie art. 238 i 107 k.p.a. informacji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego negatywnego załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że stosownie do art. 222 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji podjął decyzję o przeprowadzeniu w niniejszej sprawie czynności wyjaśniających w trybie przepisów Rozdziału X ustawy o Policji, jednakże – po zgromadzeniu materiałów - postanowieniem z dnia 14 września 2018 r. odmówiono wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanych funkcjonariuszy. O sposobie rozpatrzenia wniosku skarżąca została poinformowana pismem z dnia 17 września 2018 r., a następnie – po złożeniu przez nią przedsądowego ponaglenia - pismem z dnia 10 października 2018 r., z jednoczesnym pouczeniem o możliwości złożenia zawiadomienia o przestępstwie do Prokuratury Rejonowej w P., dlatego organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona przez skarżącą skarga do sądu administracyjnego inicjująca postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyła bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na jej skargę dotyczącą sposobu przeprowadzenia czynności przez funkcjonariuszy Policji. Skarżąca jako podstawę wnoszonych skarg wskazywała przepisy działu VIII k.p.a. (art. 227 – 240 k.p.a.). Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się zawiadomieniem podmiotu wnoszącego skargę o sposobie załatwienia skargi opartym na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. Zawiadomienie to nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego, a zatem decyzji, postanowienia ani aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2018r., sygn. akt II OSK 2098/18, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Bezczynność organu w dokonaniu zawiadomienia o załatwieniu skargi, obejmującego uzasadnienie faktyczne i prawne, nie mieści się zatem w katalogu rodzajów bezczynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Skoro tak, to skarga L. S. wniesiona do sądu administracyjnego na tego rodzaju bezczynność organu w sprawie ze skargi powszechnej, opartej na przepisach działu VIII k.p.a. musiała być uznana za niedopuszczalną. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.