III SAB/Gd 76/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi E. C. na bezczynność Starosty Powiatu w przedmiocie nadania i umieszczenia cechy identyfikacyjnej pojazdu 1. zobowiązuje Starostę Powiatu do rozpoznania wniosku skarżącego E. C. z dnia 26 marca 2014 r. dotyczącego nadania i umieszczenia cechy identyfikacyjnej pojazdu i wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 21 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. zasądza od Starosty Powiatu na rzecz skarżącego E. C. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że bezczynność Starosty Powiatu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. E. C. w dniu 26 marca 2014 r. złożył wniosek do Starosty Powiatu o nadanie cechy identyfikacyjnej pojazdu oraz wydanie skierowania do upoważnionej stacji kontroli pojazdów celem nabicia numeru nadwozia, podwozia lub ramy dla w/w pojazdu w związku z prawomocnym orzeczeniem sądu ustalającym prawo własności pojazdu , w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu. Do wniosku dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 grudnia 2013 r. , sygn. akt [...] stwierdzające , że z dniem 23 sierpnia 2005 r. nabył przez zasiedzenie własność samochodu osobowego marki [...] , rok produkcji 1999. W postanowieniu wskazano oryginalny i przerobiony numer nadwozia oraz numer rejestracyjny pojazdu. Do wniosku dołączył ponadto postanowienie z dnia 12 marca 2012r. o umorzeniu śledztwa w sprawie zaistniałego w nieustalonym czasie i miejscu przerobienia numerów identyfikacyjnych pojazdu i opinię z dnia 6 grudnia 2011 r. z zakresu badań mechanoskopijnych, dotyczącą numerów identyfikacyjnych pojazdu. W dniu 8 kwietnia 2014 r. organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. art.72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym w powiązaniu z § 3 i § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie w przypadku, jeśli pojazd został sprowadzony z zagranicy: -dowodu rejestracyjnego lub zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w zagubionym dowodzie rejestracyjnym, wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą, dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzonych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub zaświadczenia potwierdzającego brak tego obowiązku, dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust.2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego dokumentów sporządzonych w języku obcym, w przypadku, jeśli pojazd został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej -karty pojazdu, jeżeli była wydana lub zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzającego dane zawarte w karcie pojazdu, jeżeli została zagubiona, dowodu rejestracyjnego lub zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzającego dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli został zagubiony. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r. skarżący wskazał, że wniosek opiera o treść art. 66 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Organ w tym samym dniu wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w celu przesłuchania w charakterze strony. W dniu 17 kwietnia 2014 r. skarżący złożył zeznania w charakterze strony oraz złożył oświadczenie, z którego wynika, że nie posiada dokumentów pojazdu , a fakty dotyczące jego historii zna jedynie z akt sprawy prowadzonej przez prokuraturę –że właścicielem pojazdu przed kradzieżą był obywatel Niemiec. Pismem z dnia 8 maja 2014 r. organ, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawiadomił skarżącego, że mimo wezwania pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. do przedłożenia dokumentów ( i wymieniając dokumenty ujęte w piśmie z tego dnia) wniosek nie został uzupełniony, wobec czego należało pozostawić go bez rozpoznania. W myśl udzielonego pouczenia w piśmie z dnia 29 maja 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Starosty Powiatu, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy skarżący zarzucił, że organ naruszył art. 6, art. 8 , art. 12, art. 35 § 1 , art. 36 §1, art. 37 § 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że złożony przez niego wniosek spełniał wszelkie wymogi formalnoprawne, a organ w jego ocenie pozostaje w bezczynności. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie stwierdzając, że skarżący nie przedłożył dokumentów wymaganych art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.27 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z treści skargi wynika, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu z uwagi na pozostawienie bez rozpoznania - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - jego wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej pojazdu oraz wydanie skierowania do upoważnionej stacji kontroli pojazdów celem nabicia numeru nadwozia, podwozia lub ramy dla w/w pojazdu w związku z prawomocnym orzeczeniem sądu ustalającym prawo własności pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu. W myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( publ. ONSAiWSA z 2014 r. nr 1, poz. 2). Przepis art. 52 ust. 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Rozważenia wymagało, czy organ pozostawiając bez rozpoznania wniosek skarżącego pozostawał w bezczynności. Organ uznał, że do rozpoznania merytorycznego wniosku skarżącego niezbędne było przedłożenie przez niego dokumentów, wymienionych w treści zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Kwestię nadania cech identyfikacyjnych pojazdu normuje art. 66 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz.U. 2012 r., poz.1137 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy, Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66a ust. 5 ustawy, Minister Infrastruktury w dniu 21 października 2011r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz.U. z 2011r. nr 236, poz.1401), zwane dalej "rozporządzeniem", które w § 2 ust. 1 stanowi, że cechę identyfikacyjną, którą w przypadku pojazdów określonych w art. 66a ust. 2 ustawy jest numer nadwozia, podwozia lub ramy, nadaje się na wniosek właściciela pojazdu. Ponadto § 2 ust. 2 rozporządzenia określa, jakie dokumenty dołącza się do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej różnego rodzaju pojazdów. Do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy, właściciel pojazdu- zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia- dołącza prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia numer nadwozia, podwozia lub ramy umieszcza, na nadwoziu, podwoziu lub ramie oraz tabliczce znamionowej zastępczej, stacja kontroli pojazdów wskazana w decyzji starosty właściwego w sprawach rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 83a ust. 7 ustawy. Jest to stacja kontroli pojazdów, wobec której – w myśl art. 83a. ust.7 ustawy- starosta wyraził zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu. Wniosek skarżącego dotyczył pojazdu, o jakim mowa w art. 66 a ustawy , co wynika z pozostałych dokumentów dołączonych do wniosku- postanowienia o umorzeniu śledztwa i opinii biegłego z zakresu badań mechanoskopijnych – czyli takiego pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna została sfałszowana. W tej sytuacji skarżący powinien dołączyć do przedmiotowego wniosku – zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia- prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności tego pojazdu. Taki dokument został przez skarżącego przy wniosku złożony. W ocenie Sądu organ przy wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku zasugerował się faktem, że w tym samym czasie skarżący złożył jeszcze inny wniosek - o rejestrację czasową pojazdu, i oba wnioski potraktował jednakowo. Tymczasem dokumentem wymaganym przy wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej , w stanie faktycznym sprawy, było prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu. Ponadto w § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia wskazano, że do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej właściciel pojazdu dołącza dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd jest zarejestrowany. Skoro – jak wynikało z treści drugiego wniosku skarżącego o rejestrację czasową przedmiotowego pojazdu, którego treść była organowi znana - pojazd nie był w czasie składania wniosku zarejestrowany ( czyli nie została spełniona przesłanka pojazd "jest" zarejestrowany) , złożenie dowodu rejestracyjnego przez skarżącego nie było wymagane. Wobec powyższego uznać należało, że organ , nie rozpoznając merytorycznie przedmiotowego wniosku pozostawał w bezczynności, przy czym nie można jej uznać za rażąco naruszającą prawo, bowiem między złożeniem wniosku a pismem organu, zawiadamiającym skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania upłynęło sześć tygodni. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 §1 p.p.s.a. uwzględnił skargę. Zadaniem organu będzie merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o nadanie i umieszczenie cechy identyfikacyjnej pojazdu, w terminie określonym w punkcie 1 wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze treść art. 149 § 1 zd.2 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.