III SAB/Gd 83/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Chojnicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Chojnicach do rozpoznania wniosku skarżącej D. S. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Chojnicach dopuściła się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Chojnicach na rzecz skarżącej D. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. S. (dalej także jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. z siedzibą w Chojnicach (dalej również jako: "organ" lub "ZGM") w sprawie udostępnienia informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na wnioski z dnia: 18 listopada 2024 r., 4 grudnia 2024 r., 18 grudnia 2024 r. i 25 grudnia 2024 r. oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że we wniosku z dnia 18 listopada 2024 r., złożonym za pośrednictwem Urzędu Miasta Chojnice, zwróciła się o udzielenie informacji publicznej na temat liczby pieców do wymiany, planów wymiany oraz podstaw prawnych, które określają obowiązki w zakresie wymiany pieców w lokalach zarządzanych przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. Urząd Miasta, zgodnie z ustawą, miał przekazać wniosek do ZGM, czego nie uczynił. W odpowiedzi na niego, otrzymała pismo z dnia 21 listopada 2024 r. od Urzędu Miasta, w którym wskazano na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 września 2020 r. w sprawie ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji pieców, jednak nie odpowiedziano na kluczowe pytania. Urząd Miasta poinformował ją, że nie posiada wymaganych informacji, ponieważ nie zostały one przekazane przez ZGM. Następnie we wniosku z dnia 4 grudnia 2024 r. prosiła o informację na temat usunięcia odpadów z komórek lokatorskich w budynkach zarządzanych przez ZGM przy [...] i ul. [...] oraz przedstawienie harmonogramu wymiany pieców pozaklasowych na bezemisyjne źródła ogrzewania, zgodnie z uchwałą antysmogową nr 242/XVIII/20 Sejmiku Województwa Pomorskiego. W dniu 18 grudnia skierowała ponaglenie, w którym wezwała organ do udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni. Odpowiedzi nie otrzymała, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; powoływanej dalej jako "u.d.i.p."). W dniu 25 grudnia 2024 r. złożyła kolejne pismo, ponawiając prośby z poprzednich wniosków (wyniki i raporty z kontroli komórek lokatorskich, o ile były przeprowadzane; podjęte działania w celu usunięcia składowanych odpadów; planowane terminy tych kontroli; harmonogram wymiany pieców pozaklasowych; ilość pieców niewymienionych; źródła energii planowane do zainstalowania). Na odpowiedź organ miał czas do 7 stycznia 2025 r., a odpowiedź dotarła dopiero 11 stycznia 2025 r., była niepełna i została wysłana listem zwykłym, co narusza przepisy dotyczące formy doręczenia odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej, działania ZGM są niezgodne z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który przewiduje obowiązek udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni kalendarzowych od daty otrzymania wniosku. Brak pełnej odpowiedzi w ustawowym terminie oraz opóźnienie w udzieleniu informacji są podstawą do uznania bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę ZGM wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na pismo z dnia 4 grudnia 2024 r., z dnia 18 grudnia 2024 r. i z dnia 25 grudnia 2024 r., przesyłając ją na adres wskazany przez skarżącą w piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r., w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Z uwagi na szeroki zakres żądanych informacji, konieczność weryfikacji posiadanych informacji, brak wszystkich danych objętych wnioskiem i konieczność sprecyzowania przez skarżącą swojego zapytania, nie mógł udzielić odpowiedzi w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (14 dni). Pisma skarżącej z dnia 18 grudnia 2024 r. i 25 grudnia 2024 r. były rozpatrywane pod kątem doprecyzowania zakresu żądanych informacji. Skarżąca nie została poinformowana o wydłużeniu ustawowego terminu udzielenia informacji publicznej przez niedopatrzenie spowodowane absencją pracownika odpowiedzialnego za udzielenie informacji. Organ wskazał, że w przesłanej odpowiedzi poinformowano skarżącą o zgłoszeniu do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB) informacji o źródłach ciepła we wszystkich lokalach ZGM, planowanej ilości wymian źródła ciepła i terminie ich realizacji, przeprowadzaniu wymaganych prawem przeglądów technicznych (budynków i przynależnych do nich pomieszczeń gospodarczych). ZGM zgłaszał (i nadal zgłasza) tylko własne lokale komunalne do CEEB (bez lokali wykupionych). ZGM nie mógł udzielić informacji za wszystkich właścicieli lokali w zarządzanych przez niego budynkach, gdyż przedmiotowe dane posiada tylko CEEB i Wydział Ochrony Środowiska i Gospodarki Odpadami Urzędu Miejskiego w Chojnicach. Odnosząc się do wniosku skarżącej z dnia 18 listopada 2024 r., organ wskazał, że nie został mu przekazany. Wiedzę o tym wniosku pozyskał w dniu 29 stycznia 2025 r., kiedy otrzymał z Urzędu Miejskiego skargę skarżącej wraz z załącznikami. Urząd Miejski w Chojnicach, odpowiadając na pytanie Sądu, potwierdził, że wniosek skarżącej z dnia 18 listopada 2025 r. nie został przekazany do ZGM. Wyjaśnił przy tym, że nie zwracał się do ZGM o udzielenie wnioskowanych przez skarżącą informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. w Chojnicach bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżąca domagała się informacji i dokumentów dotyczących wymiany pieców (harmonogram), a także związanych z kontrolą komórek lokatorskich (raporty i protokoły z kontroli, o ile taka została przeprowadzona). Szczegółowa treść kierowanych przez skarżącą wniosków została przywołana na początku niniejszego uzasadnienia. ZGM przyznał, że żądania skarżącej otrzymał, poza pismem z dnia 18 listopada 2024 r., które zostało przez wnioskodawczynię bezpośrednio skierowane do Urzędu Miasta w Chojnicach (okoliczność poza sporem). Jak wynika z odpowiedzi, udzielonej na pytanie Sądu, przez Urząd Miasta w Chojnicach, przedmiotowe pismo nie zostało przekazane do ZGM. Tym samym, wbrew oczekiwaniom skarżącej, ZGM nie mógł na nie odpowiedzieć (o jego treści ZGM dowiedział się z wniesionej przez skarżącą skargi). Można zaznaczyć, że pismo to zawierało pytania dotyczące planu wymiany pieców. Tryb udostępniania informacji w całości reguluje ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., zwana dalej - "u.d.i.p."). W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z ze zm., dalej - "k.p.a.", z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18). Na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek i otwiera ustawowy termin do jego załatwienia. Jednakże, dopiero skuteczne doręczenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest warunkiem powstania po stronie jego adresata obowiązku jego rozpatrzenia. Natomiast w przypadku wniosków składanych drogą elektroniczną, ustawowy czternastodniowy termin od momentu wpływu wniosku do właściwego podmiotu, liczy się od momentu zarejestrowania go na serwerze odbiorcy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 maja 2017 r., II SAB/Go 181/16). Nie było w sprawie kwestionowane, że ZGM - będący jednoosobową spółką gminy, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jak również nie negowano publicznego charakteru żądanej przez skarżącej informacji. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym, organami władzy publicznej, w rozumieniu powołanego przepisu, są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a) oraz dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Podobnie informacją taką są dane o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. W sytuacji, gdy przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały spełnione, organ (podmiot), do którego skierowano wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on, udostępnić tę informację. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Jednak - co istotne - w stosunku do informacji, która ze względu na swój charakter jest informacją publiczną i może być udostępniona, stan bezczynności ustaje zasadniczo w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie określonej we wniosku przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem. Dlatego prawidłowe rozpoznanie wniesionej w niniejszej sprawie skargi wymagało udzielenia odpowiedzi na pytanie czy skarżącej rzeczywiście została udostępniona żądana przez nią informacja publiczna ? Zdaniem Sądu, na tak postawione pytanie należy udzielić negatywnej odpowiedzi. W konsekwencji też w realiach niniejszej sprawy, na dzień wniesienia skargi ZGM pozostawał w bezczynności. Udzielona skarżącej pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. odpowiedź była niepełna, i to w znaczącym stopniu. Nie uwzględniała stawianych przez skarżącą pytań. I tak, odpowiedź była niekompletna i zarazem niejednoznaczna w zakresie dotyczącym wymiany pieców, ilości pieców przewidzianych do wymiany, planowanych źródeł ogrzewania, w tym harmonogramu wymiany pieców. Nie wynika z niej nawet czy taki harmonogram został sporządzony i czy jest w posiadaniu ZGM. W odpowiedzi ograniczono się tylko do wskazania, że realizacja 33 wniosków jest przewidziana na rok bieżący. W odpowiedzi organ wskazał jedynie na zgłaszanie do CEEB informacji o źródłach ciepła w "swoich lokalach". Jednak, co niemniej ważne, udzielona odpowiedź zupełnie pomija kwestię kontroli komórek lokatorskich, w tym jej wyników. Nie wyjaśniono nawet czy takie kontrole zostały przeprowadzone i czy zostały w związku z tym sporządzone jakiekolwiek dokumenty (raporty, protokoły). Taka zaś odpowiedź, zdaniem Sądu, nie może być uznana za udzielenie informacji publicznej. Jest bowiem odpowiedzią niepełną i pozorną, zwłaszcza, że żądaniem skarżącej były zasadniczo objęte dokumenty, w postaci harmonogramu wymiany pieców, raportów i protokołów dotyczących kontroli komórek lokatorskich. ZGM nie poinformował nawet skarżącej (podobnie jak w przypadku wymiany pieców) czy jest w posiadaniu żądanych przez nią informacji i dokumentów. Powyższe okoliczności, wbrew stanowisku ZGM, wskazują jednoznacznie, że informacji publicznej w zasadzie skarżącej nie udostępniono. W świetle dokonanych uwag, jest oczywiste, że odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej przesłana skarżącej w dniu 8 stycznia 2025 r. nie może być uznana za spełniającą żądanie skarżącej. Udzielona odpowiedź nie odpowiada bowiem wymaganiom stawianym przez ustawę. Nadto, nie można aprobować zachowania się podmiotu "unikającego" udzielenia informacji czy też udzielenia odpowiedzi budzącej wątpliwości lub bardzo ogólnej. Nie może też ujść uwadze, że treść pisma z dnia 8 stycznia 2025 r. nie jest tożsama z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę odnośnie zakresu udzielonej odpowiedzi. Należy podkreślić, że załatwienie tego typu wniosku powinno polegać na wyraźnym i jednoznacznym odniesieniu się do całości żądania (sformułowanych na jego tle pytań) lub wyjaśnieniu przyczyn nie możliwości jego uwzględnienia. Ponadto, winno to nastąpić w wskazanej przez wnioskodawcę formie (skarżąca w ostatnim piśmie z dnia 25 grudnia 2024 r. wnosiła o udzielenia informacji w formie elektronicznej). Jak już podniesiono, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonymi we wniosku (art. 14 ust. 1). Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zobowiązał organ do rozpoznania wniosku (żądania) skarżącej bez wskazywania granic jego załatwienia, gdyż uznał, iż reakcja na wniosek przez udzielenie informacji bądź wyjaśnienie dlaczego określonych informacji lub dokumentów organ nie posiada czy odmowę jej udzielenia, powinna być przygotowana kompleksowo z uwzględnieniem dokonanych rozważań. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Nie może budzić wątpliwości, że naruszenie przepisów u.d.i.p. w niniejszej sprawie wyrażało się w tym, że udzielona skarżącej odpowiedź okazała się niepełna (niekompletna) oraz niejednoznaczna, co było przedmiotem powyższych rozważań. Dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie drugim sentencji wyroku orzeczono, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej. W rozpoznawanej sprawie, Sąd stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdził jednocześnie że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2015 r.; sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Tak więc, kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za taką oceną przez wszystkim przemawia konieczność ponawiania przez skarżącą żądania i kierowania kolejnych pism, a także przekroczenie terminu, wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można bowiem w świetle poczynionych rozważań uznać, aby na moment orzekania przez Sąd, odpowiedź skarżącej została rzeczywiście udzielona, pismem z dniem 8 stycznia 2025 r. W tym zakresie Sąd wziął w szczególności pod uwagę gwarancyjny charakter regulacji dotyczącej terminu na udzielenie informacji publicznej, który akcentuje konieczność niezwłocznego udzielenia informacji publicznej, gdzie termin 14 dni stanowi górną granicę dla możliwości przyjęcia, że sprawa została rozpoznana przez organ bez zbędnej zwłoki. Wskazana regulacja ma bowiem zagwarantować realną i powszechną możliwość kontroli działalności publicznej w zakresie wykonywanych przez dane podmioty zadań publicznych. Negatywnie została przy tym oceniona przez Sąd również sama postawa ZGM, który pomimo tego, że wiedział o żądaniach skarżącej, nie udzielił ostatecznie wnioskowanych informacji i zachowywał się pasywnie. Natomiast udzielenie niepełnej (niekompletnej) informacji nie może być również poczytywane jako wyraz dobrej woli i w ten sposób wpłynąć na uznanie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że zachowania się ZGM nie mogą tłumaczyć okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę. Powoływanie się na szeroki zakres żądanych informacji czy ich doprecyzowanie, nie stanowi dostatecznego usprawiedliwienia dla uzasadnienia zwłoki w rozpoznaniu sprawy zainicjonowanej przez skarżącą. Podobnie, jak brak poinformowania o wydłużeniu ustawowego terminu przez niedopatrzenie spowodowane nieobecnością pracownika odpowiedzialnego za udzielenie informacji. Okoliczności te można wiązać z niedochowaniem należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw i odpowiedniego organizowania postępowania, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od ZGM na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (kwota wpisu sądowego od skargi). Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).