III SAB/Gd 88/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r. (nr [...]) Starosta odmówił [...] Sp. z o.o. w W. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się na poddaszu oraz częściowo na I piętrze w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej (Budynek [...]) przy ul. [...] w R. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] Sp. z o.o. w W. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia w trybie autokontroli organ pierwszej instancji przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem jego rozpoznania. Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. [...] Sp. z o.o. w W. złożyła do organu odwoławczego wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia złożonych zażaleń. Pismem datowanym na dzień 3 października 2013 r. [...] Sp. z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powołując się na treść art. 52 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) i art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 poz. 267) wyjaśniając, że do chwili obecnej Kolegium nie podjęło żadnego rozstrzygnięcia w jej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, iż wniesienie skargi na bezczynność organu nie zostało poprzedzone wyczerpaniem środków warunkujących jej dopuszczalność tj. przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 poz. 267), dalej "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na bezczynność należy wykazanie, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy [...] Sp. z o.o. w W. nie spełniła wymogu zawartego w art. 37 § 1 k.p.a. polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. Wymogowi temu nie czyni bowiem zadość wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia zażaleń z dnia 26 sierpnia 2013 r. Skarżąca Spółka powołała w tym wniosku przepis art. 2 ust. 1-3 ustawy o własności lokali wskazując przy tym, iż jej wniosek nie wymaga merytorycznych i formalnych uzasadnień jak w przypadku spraw skomplikowanych i dlatego może być rozpatrzony bez zbędnego oczekiwania. Z jego treści nie wynika jednak, aby skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności w rozpoznaniu jej zażalenia. Wniosek zawiera jedynie przytoczenie przepisu i stwierdzenie, że sprawa nie jest skomplikowana, co nie spełnia wymogu wezwania, określonego w art. 37 k.p.a. Należy także zauważyć, że naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym przepisie nie zachodziło w dacie sporządzenia wniosku o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, skoro miało miejsce 28 dnia od daty wpływu akt do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaś art. 35 § 3 k.p.a. przewiduje termin miesięczny dla załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez samorządowe kolegium odwoławcze należy traktować jako środek zaskarżenia, którego wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność tego organu w rozpoznaniu – tak jak w niniejszej sprawie - zażalenia na postanowienie organu I instancji. Wniesienia natomiast takiego środka zaskarżenia nie może zastępować prośba o przyspieszenie rozpoznania zażaleń, w której strona nie zarzuca organowi naruszenia prawa. W związku z powyższym, skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.