III SAB/Gd 88/19
PostanowienieWSA w Gdańsku2020-01-27
Skład orzekający: Sędzia WSA Alina Dominiak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o informowanie o przyszłych postępowaniach dotyczących innej osoby, który nie wymagał wydania decyzji administracyjnej, jest dopuszczalna przed sądem administracyjnym?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 PPSA. Wniosek, który jedynie informuje organ o potrzebie bycia stroną w przyszłych postępowaniach i prosi o zawiadamianie o nich, nie wymaga od organu załatwienia go w formie decyzji administracyjnej ani nie dotyczy sytuacji objętych tymi przepisami. Ponadto, aby skutecznie wnieść skargę na bezczynność, strona musi posiadać interes prawny oraz poprzedzić skargę ponagleniem, czego skarżący I. M. nie wykazał we własnym imieniu.Stan faktyczny
I. M. i małoletni S. M. wnieśli skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2019 r. Wniosek dotyczył uwzględnienia S. M. jako strony przy każdorazowym skierowaniu K. M. do placówki pieczy zastępczej i informowania go o takich postępowaniach. Organ odpowiedział pismem, a skarżący uznali to za bezczynność, ponieważ nie wydano decyzji odmownej. Skarżący I. M. nie wnosił ponaglenia we własnym imieniu.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę I. M. oraz odrzucono skargę S. M.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. i S. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2019 r. postanawia 1. odrzucić skargę I. M.; 2. odrzucić skargę S. M.
W dniu 10 grudnia 2019 r. I. M. oraz małoletni S. M., reprezentowany przez ojca I. M., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę. Wskazali, że w odpowiedzi na złożony w dniu 23 września 2019 r. wniosek o uwzględnienie S. M. jako strony przy każdorazowym skierowaniu K. M. ( brata S. M.) do placówki pieczy zastępczej organ dokonał odmowy w formie zwykłego pisma, mimo że powinien zrobić to w formie decyzji administracyjnej.
Wniesioną skargę małoletni S. M. poprzedził wniesieniem ponaglenia.
Skarżący I. M. ponaglenia we własnym imieniu nie wnosił.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.", sąd orzeka w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Przedmiotem pisma ( wniosku) małoletniego S. M. z dnia 23 września 2019 r. było poinformowanie organu, że zgłasza się on "do każdorazowej czynności materialno - technicznej dotyczącej (s)kierowania/umieszczenia K. M. brata S. M. do placówki opiekuńczo- wychowawczej, czyli czynności materialno-technicznej czy postępowania czy postanowienia czy decyzji" oraz prośba o informowanie go "w charakterze strony o każdej sprawie związanej z postępowaniem czy (s) kierowaniem K. M. do placówki opiekuńczo- wychowawczej".
Organ pismem z dnia 7 października 2019 r. udzielił odpowiedzi m.in. o tym, że prawo nie przewiduje instytucji zgłoszenia się w charakterze strony do wszelkich postępowań administracyjnych.
Skarżący upatrują bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania w tym, że organ nie wydał decyzji odmownej , a jedynie wystosował powyższe pismo.
Zauważyć w pierwszej kolejności należy, że przedmiotowy wniosek z dnia 23 września 2019 r. sformułowany został w imieniu małoletniego S. M., reprezentowanego przez ojca I. M., nie zaś także w imieniu I. M.
Skoro powyższy wniosek pochodził jedynie od małoletniego S. M., I. M. nie może skutecznie - w imieniu własnym - wnieść skargi na bezczynność czy przewlekłość postępowania w załatwieniu tego wniosku. Nie ma on bowiem interesu prawnego we wniesieniu skargi we własnym imieniu.
Zauważyć też należy ( choć jest to we wskazanej powyżej sytuacji, dla której Sąd odrzucił skargę, okoliczność wtórna), że I. M. nie poprzedził skargi ponagleniem. Mimo że poinformował on Sąd ( pismem z dnia 24 stycznia 2020 r.), że ponaglił organ we własnym imieniu pismem z dnia 11 listopada 2019 r. , to jednak ponaglenie to zostało wniesione przez małoletniego S. M. reprezentowanego przez ojca I. M., co wyraźnie wynika z jego treści. Ponaglenie to sporządził i podpisał I. M., jednak nie we własnym imieniu , a w imieniu syna. Także Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponaglenie to uznało za pochodzące od małoletniego S. M.
W tej sytuacji Sąd , na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. , który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, skargę I. M. odrzucił ( pkt 1 postanowienia).
Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi S. M. zauważyć należy, że możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania uzależniona jest od zaistnienia sytuacji określonych art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a.
Tymczasem charakter wniosku ( pisma ) S. M. , w którym w istocie informuje on organ o tym , że powinien być stroną w przyszłych postępowaniach dotyczących jego brata , wobec czego powinien być o nich zawiadamiany, nie wymagał od organu załatwienia go w żadnej formie przewidzianej przepisami art. 3 § 2 pkt 1- 3 p.p.s.a. ani też nie dotyczył sytuacji objętej art. 3 § 2 pkt 4- 4a p.p.s.a. Nie zaistniał wobec tego przypadek określony art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Z uwagi na charakter i treść wniosku ( pisma) nie zaistniały też przypadki określone w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd , na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę S. M. odrzucił ( pkt 2 postanowienia).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło