III SAB/Gd 90/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., nr [...] Starosta odmówił "A" Spółce z o.o. w W. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym [...] przy ul. [...] w [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła "A" Spółka z o.o. w W.. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia w trybie autokontroli organ pierwszej instancji przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem jego rozpoznania ( pismo w aktach wspólnych przy sprawie o sygn. akt III SA/Gd 87/13). Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r., ( pismo w aktach wspólnych ) "A" Spółka z o.o. w W. złożyła do organu odwoławczego wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia złożonych zażaleń. W dniu 4 października 2013 r. ( data stempla pocztowego) "A" Spółka z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podając, że do chwili obecnej SKO nie podjęło żadnego rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, bowiem wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wyczerpaniem środków warunkujących jej dopuszczalność - przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn ( niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na bezczynność należy wykazanie, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy "A" Sp. z o.o. w W. nie spełniła wymogu art. 37 § 1 k.p.a., polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. Wymogowi temu nie czyni bowiem zadość wniosek o przyspieszenie rozpatrzenia zażaleń z dnia 26 sierpnia 2013 r. Skarżąca Spółka powołała w tym wniosku przepis art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy o własności lokali wskazując przy tym, iż jej wniosek nie wymaga merytorycznych i formalnych uzasadnień jak w przypadku spraw skomplikowanych i dlatego też może być rozpatrzony bez zbędnego oczekiwania. Z jego treści nie wynika zaś, aby skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności w rozpoznaniu jej zażalenia. Wniosek zawiera jedynie przytoczenie przepisu i stwierdzenie, że sprawa nie jest skomplikowana, co nie spełnia wymogu wezwania z art. 37 k.p.a. Naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym przepisie nie zachodziło zresztą w dacie sporządzenia wniosku o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, skoro miało miejsce 28 dnia od daty wpływu akt do organu odwoławczego, zaś art. 35 § 3 k.p.a. przewiduje termin miesięczny dla załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez samorządowe kolegium odwoławcze należy traktować jako środek zaskarżenia, którego wyczerpanie jest konieczne dla skutecznego wniesienia skarg na bezczynność tego organu w rozpoznaniu zażalenia od postanowienia organu I instancji, zaś wniesienia takiego środka zaskarżenia nie może zastępować prośba o przyspieszenie rozpoznania zażaleń, w której strona nie zarzuca organowi naruszenia prawa. W związku z powyższym skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.