III SAB/Gd 92/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach do rozpatrzenia punktu 3 wniosku skarżącego M. D. z dnia 17 lutego 2023 r. o udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wydanego w sprawie prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę; 4. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach na rzecz skarżącego M. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 17 lutego 2023 r. M. D. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wykroczenia drogowego w miejscowości R., za które został nałożony mandat karny w dniu 13 lutego 2023 r. Wnioskodawca domagał się następujących informacji: 1. imię i nazwisko wraz ze stopniem funkcjonariuszy pełniących służbę, którzy ujawnili wykroczenie, 2. jakim urządzeniem dokonano pomiaru prędkości (ze stosownym świadectwem legalizacji - aktualnym na czas ujawnienia wykroczenia), 3. jeśli dokonano pomiaru prędkości urządzeniem, które utrwala obraz, należy przekazać stosowne nagranie lub zdjęcia z ujawnionego wykroczenia, w tym kartę pracy urządzenia pomiarowego wideorejestratora z dnia 13.02.2023 od godziny 8:30 do 9:10, 4. wskazanie, który funkcjonariusz dokonywał pomiaru (wraz z kopią, świadectwa bądź innego dokumentu potwierdzającego uprawnienia do obsługi urządzenia pomiarowego, którym stwierdzono wykroczenie), 5. jeśli funkcjonariusze byli wyposażeni w kamery osobiste, udostępnić należy nagranie z przebiegu czynności związanych z wykroczeniem, które wskazano powyżej, 6. wskazanie w jaki sposób odbywał się pomiar, czy był to pomiar w ruchu, podczas postoju pojazdu bądź wykonywany z ręcznego miernika prędkości poza pojazdem, względnie w pojeździe, 7. przekazanie kopii notatki sporządzonej z przeprowadzonej czynności w związku z ujawnieniem wykroczenia. Wnioskodawca zaznaczył, że nagranie lub zdjęcia z ujawnionego wykroczenia, można przesłać za pośrednictwem poczty elektronicznej, na podany adres poczty elektronicznej lub na adres skrzynki ePUAP, bądź na trwałym nośniku danych. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 22 lutego 2023 r. W dniu 8 marca 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w Chojnicach udzielił informacji w odniesieniu do poszczególnych punktów wniosku. Jedynie w zakresie punktu 3 wniosku organ wskazał, że nie ma możliwości technicznych udostępnienia nagrania, wobec czego istnieje możliwość okazania materiału do wglądu w siedzibie jednostki po uprzednim ustaleniu terminu spotkania z Naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego. Odpowiedź na wniosek została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego na wskazaną przez wnioskodawcę skrytkę pocztową. W dniu 14 marca 2023 r. M. D.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej objętej w/w wnioskiem. Skarżący wnosił o: 1) zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w Chojnicach do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie kosztów postępowania; 4) przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym; 5) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 200 złotych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że do dnia sporządzenia skargi, Komendant nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 tej ustawy. Lekceważące podejście do złożonego podania świadczy o rażącej bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Chojnicach wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w dniu 8 marca 2023 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego zgodnie z treścią żądania. Jedynie odnośnie pkt 3 poinformował, że nie ma możliwości technicznych udostępnienia nagrania, wobec czego istnieje możliwość okazania materiału do wglądu w siedzibie tutejszej jednostki po uprzednim ustaleniu terminu spotkania z Naczelnikiem Wydziału Ruchu Drogowego. W ocenie organu udostępnienie nagrania nie mieści się w definicji informacji publicznej, ponieważ tryb udostępniania materiałów w sprawach o wykroczenia uregulowany jest w art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1124 dalej powoływanej jak k.p.o.w.) w zw. art. 156 § 5 i 5b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1375 ze zm.). Dodał, że przesyłka zawierająca odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej została przez skarżącego odebrana w dniu 28 marca 2023 r. W replice z dnia 12 czerwca 2023 r. skarżący wyjaśnił, że odebrał odpowiedź organu ze skrytki pocztowej w dniu 19 marca 2023 r. Ma to znaczenie dla oceny w zakresie bezczynności lub przewlekłości postępowania i wystąpienia rażącego naruszenia prawa. Co ważne, w dniu wniesienia skargi skarżący nie posiadał wiedzy o tym, że organ odpowiedział na jego wniosek. Przyznał, że organ udzielił odpowiedzi w terminie. Odnośnie punktu 3 zaznaczył, że propozycja okazania nagrania w siedzibie jednostki policji nie stanowi wykonania jego wniosku. Skarżący mieszka kilkaset kilometrów od jednostki, a nadto wskazywał na możliwość przesłania tych nagrań właściwymi kanałami komunikacji. Twierdzenia o trudnościach technicznych w udostępnieniu nagrań, są zbyt ogólne i mało wiarygodne. Zdaniem skarżącego niewystarczająca była też odpowiedź organu w zakresie punktu 7, w odniesieniu do którego organ stwierdził, że z uwagi na przyjęcie mandatu nie było konieczności sporządzania notatki służbowej z okoliczności ujawnienia wykroczenia. W takim wypadku powinna być sporządzona Karta Rejestracyjna PRD-5/1, która pełni funkcję notatki służbowej. Skarżący kwestionował nadto odpowiedź organu w zakresie punktu 6 co do tego, że pomiaru dokonywano z pojazdu przez otwartą szybę. Twierdził, że szyby samochodu policyjnego były zamknięte i nie widział w jaki sposób pomiar został zrobiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Orzekając w powyżej opisanym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga jest częściowo uzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej powoływanej w skrócie jako "u.d.i.p."). Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Rzeczą podmiotu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w określony przepisami u.d.i.p. sposób, czyli: - udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu albo - odmowa jej udostępnienia lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą albo ewentualnie - poinformowanie podmiotu wnioskującego, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Z regulacji tych wynika, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto przepisy art. 16 i art. 17 u.d.i.p. wskazują różny tryb postępowania w zależności od tego, jaki podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że Komendant Powiatowy Policji w Chojnicach, w świetle art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wszystkie formułowane przez skarżącego pytania dotyczyły informacji mających charakter informacji publicznej w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy. Obejmowały one bowiem żądanie udostepnienia informacji wytworzonych przez Policję, stanowiącą władzę publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 22 lutego 2023 r., zaś organ skierował do skarżącego odpowiedź na wniosek (udzielił informacji publicznej) w dniu 8 marca 2023 r. Organ dochował zatem terminu 14 dni, o którym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W związku z tym trzeba też wyjaśnić skarżącemu, że nie ma znaczenia prawnego to, którego dnia odebrał korespondencję zawierającą odpowiedź na jego wniosek, skoro w ciągu 14 dni od otrzymania organ wysłał na właściwy adres odpowiedź. Skarżący w niniejszej sprawie sam przyznał w replice, że organ udzielił odpowiedzi w terminie w zakresie punktu 1, 2, 4 i 5 wniosku i jej udzielenie traktuje jako realizację jego wniosku. Odpowiedzi na punkty 6 i 7 wniosku zostały udzielone w ustawowym terminie, natomiast skarżący zakwestionował ich prawdziwość. W ocenie Sądu sformułowane przez organ odpowiedzi na zawarte we wskazanych wyżej punktach żądania nie tylko zostały udzielone w terminie, ale zawierają konkretną odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w określonym przez wnioskodawcę zakresie. Weryfikacja prawdziwości udzielonej odpowiedzi wykracza poza zakres kompetencji sądu administracyjnego orzekającego w sprawie dotyczącej bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wniosek w punkcie 7 wyraźnie dotyczył notatki służbowej i organ wyjaśnił, że taka notatka nie została sporządzona. Skarżący nie wnosił natomiast o udostępnienie Karty Rejestracyjnej PRD-5/1. Zatem, biorąc pod uwagę, że w zakresie wszystkich punktów wniosku oprócz pkt 3 organ udzielił żądanej informacji w ustawowym terminie, a skarżący wniósł skargę już po tym fakcie, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w pkt 3 sentencji wyroku. Co do żądania zawartego w punkcie 3 wniosku należy zauważyć, że skarżący wyraźnie domagał się, by nagranie lub zdjęcia z ujawnionego wykroczenia zostało przesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej, na podany adres poczty elektronicznej lub na adres skrzynki ePUAP, bądź na trwałym nośniku danych. Nieudostępnienie tych nagrań organ tłumaczył problemami technicznymi, bez bliższego sprecyzowania na czym one polegają. Sąd w pełni podziela stanowisko WSA w Szczecinie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2019r. sygn. akt II SAB/Sz 53/19, zgodnie z którym przepis art. 54 § 2 k.p.o.w. dotyczy wyłącznie tych sytuacji, w których przeprowadzone czynności wyjaśniające nie dostarczyły podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie, nie dotyczy natomiast sytuacji, w której sprawca wykroczenia został ukarany prawomocnym mandatem i tym samym postępowanie w stosunku do niego zostało zakończone. Istnienie szczególnych regulacji dotyczących udostępnienia informacji z zakresu najogólniej rzecz ujmując, postępowania w sprawach o wykroczenia, nie wyklucza możliwości udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej pojedynczych dokumentów, czy też nośników zawierających informację, którą można sklasyfikować jako publiczną. O ile nie budzi, zdaniem sądu, wątpliwości, że dokumenty z akt toczących się postępowań na zasadach określonych w tej ustawie nie mogą być udostępniane, o tyle w przypadku zakończonych postępowań orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza taką możliwość w przypadku, gdy żądany dokument lub nośnik zawiera informację publiczną. W takich przypadkach uznaje się, że udzielenie informacji publicznej z akt zakończonego postępowania w postaci pojedynczego, precyzyjnie określonego dokumentu, czy nośnika jest dopuszczalne przy zastosowaniu przepisów u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 14.02.2014 r., sygn. akt I OSK 2662/12). Skoro postępowanie mandatowe w stosunku do skarżącego zostało prawomocnie zakończone wskutek przyjęcia mandatu, to udostępnienie mu zapisu wideorejestratora, jako informacji publicznej uznać należy za w pełni dopuszczalne. Zdaniem Sądu, nagranie filmowe dotyczące popełnienia przez skarżącego wykroczenia, w formie zapisu elektronicznego powinno zostać udostępnione w jednej z form wskazanych we wniosku, o ile nie zachodzi którakolwiek z przesłanek negatywnych uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 5 ust. 2 – 2 lit. b u.d.i.p. przesłanki. Propozycja udostępnienia tej informacji w czasie spotkania w siedzibie organu wskazuje jednak na to, że takie przesłanki negatywne nie zachodzą. Brak także konkretnych podstaw, by uznać, że udostępnienie nagrania jest technicznie niemożliwe, biorąc pod uwagę powszechną obecnie dostępność zaawansowanych technik obróbki i rejestracji elektronicznych zapisów obrazu i dźwięku. Skoro organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w wymienionym wyżej zakresie w przewidzianej prawem formie, to należało przyjąć, że pozostaje w bezczynności w zakresie punktu 3 wniosku. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 3 wniosku skarżącego o udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wydanego w sprawie prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena naruszenia prawa jako rażącego będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. w tej materii m.in. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r.; sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r.; sygn. akt II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się nadto uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego, długotrwałego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty i znaczący (w tej materii zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r.; sygn. akt I OSK 2451/14). W realiach niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, uwzględniając zarówno bezsporne udostępnienie w terminie żądanej przez skarżącego informacji w przeważającej części, oraz występowanie w odniesieniu do pkt 3 wniosku skarżącego wątpliwości interpretacyjnych co do możliwości uznania zapisów z wideorejestratora za podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zatem bezczynność organu w części dotyczącej punktu 3 wniosku skarżącego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie 149 § 1a p.p.s.a. w pkt 2 wyroku. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 punkt 2 i 4 oraz art. 120 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).