III SO/Gd 11/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W związku z zamiarem wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku stałego J. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W następstwie zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2014 r. wnioskodawca został poinformowany, że w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu referendarz sądowy dokonał analizy oświadczeń zawartych w złożonym formularzu PPF oraz dokumentów nadesłanych w następstwie zarządzenia z dnia 5 listopada 2014 r. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie dokumentów źródłowych (pisemne oświadczenie wnioskodawcy, akt notarialny dotyczący zamieszkiwanego lokalu, potwierdzenia wpłat za lokal i paliwo gazowe, zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, orzeczenie komisji lekarskiej) ustalono, że wnioskodawca będący osobą niepełnosprawną prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawca nie generuje jakichkolwiek dochodów, nie posiada jakichkolwiek oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W bieżącym utrzymaniu pomaga mu matka, która ponosi m.in. koszty związane z utrzymaniem zamieszkiwanego przez wnioskodawcę lokalu. W tym stanie faktycznym uznano, co następuje. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle powołanej regulacji normatywnej to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, w tym brak jakichkolwiek dochodów i oszczędności uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż w obecnych realiach nie ma możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W reasumpcji powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 243 § 1 zdanie pierwsze w zw. z 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.