III SO/Gd 12/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. N. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 maja 2018 r. sygn. akt III SO/Gd 12/18 w sprawie z wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 maja 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał M. N. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz sądowy wskazał, że postępowanie sądowe w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej jest ustawowo wolne od opłat sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania. Dlatego wniosek skarżącej w zakresie zwolnienia od tych kosztów podlegał umorzeniu. Ponadto referendarz uznał za wiarygodne oświadczenia wnioskodawczyni oraz biorąc po uwagę przedstawione przez nią we wniosku okoliczności faktyczne, w tym fakt niewysokich dochodów w jej gospodarstwie domowym, braku oszczędności i znaczącego majątku stwierdził, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Od postanowienia referendarza sądowego skarżąca złożyła sprzeciw zaskarżając go w części dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie żądania zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postanowienie w przedmiocie prawa pomocy jest wydawane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), która normuje postępowanie przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.), rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 3). Sprzeciw, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca zaskarżyła postanowienie referendarza w części dotyczącej umorzenia postępowania obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. W sprzeciwie domagała się zwolnienia z kosztów sądowych w całości. W tym miejscu należy jednak wskazać, że skarżąca nie musi w tym postępowaniu ponosić żadnych kosztów sądowych, ponieważ - jak wskazał to w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia referendarz - postępowania w sprawach z zakresu pomocy społecznej i opieki społecznej są ustawowo zwolnione od kosztów sądowych. Dlatego z uwagi na to, że postępowanie sądowe w sprawie niniejszej jest wolne od opłat sądowych, referendarz prawidłowo umorzył postępowanie w części dotyczącej zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. W ocenie Sądu referendarz sądowy zasadnie też przyjął, że sytuacja materialna skarżącej przemawia za uznaniem, że zachodzi przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z powyższych względów uznać należy, że postanowienie referendarza sądowego jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.