III SO/Gd 16/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi Miasta kary grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 500 zł (pięciuset złotych), 2. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej J. K. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 17 września 2009 r. (data stempla pocztowego), J. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta [...]. Zdaniem strony organ nie wywiązał się z wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku J. K. wskazała, iż w dniu 4 kwietnia 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta [...] wyroku tego Sądu z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 410/07. Skarga ta została przekazana organowi według właściwości w ślad za pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2008 r. Do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny Prezydent Miasta [...] nie przekazał sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, co, zdaniem skarżącej, czyni go zasadnym. Uzasadniając skargę na niewykonanie przez Prezydenta Miasta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 410/07 podniesiono, iż pomimo dwukrotnego wezwania organu, Prezydent Miasta [...], wbrew uzasadnieniu wyroku podtrzymuje stanowisko, iż część działki nr [...] o powierzchni 156 m2 stanowi adoptowany ciąg pieszy i jest oznaczona jako droga. Tymczasem w uzasadnieniu wyroku sądu z dnia 13 grudnia 2007 r. zobowiązano organ do wydania orzeczenia w tej sprawie, co nie nastąpiło. W tych okolicznościach zasadny jest również wniosek o wydanie na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. orzeczenia o istnieniu uprawnienia skarżącej do dalszego użytkowania części opisanej działki. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi na niewykonanie opisanego wyroku oraz wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., ewentualnie o odstąpienie od ukarania karą grzywny. Uzasadniając te wnioski organ argumentował, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 410/07 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 maja 2007 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 5 lutego 2008 r. i nie zawiera terminu wykonania ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku. Zawarto w nim m.in. wskazania do dalszego postępowania w sprawie, tj. ustalenie przez organ w pierwszej kolejności jaka jest sytuacja prawna nieruchomości oznaczonej nr [...] (w świetle rozważań Sądu, nie jest ona drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 ze zm.). Prezydent Miasta [...] wskazał, że na niewykonanie obowiązku wynikającego z ustawy złożyło się wiele przyczyn leżących również po stronie skarżącej, która powołując się na cyt. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2007 r. złożyła wnioski o wszczęcie postępowań dotyczących m.in. zaniechania podziału nieruchomości nr [...] oraz o nabycie tej nieruchomości. O tym, że po stronie organu nie wystąpiła bezczynność świadczą podejmowane czynności oraz prowadzona ze skarżącą korespondencja. Uwzględniając wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku sądu, Prezydent ustalił w pierwszej kolejności, że zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] część działki nr [...] znajduje się na terenie o funkcji – adaptowany ciąg pieszy. W odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 6 lutego 2008 r. poinformował ją, że Gmina jako właściciel terenu nie jest zainteresowana wydzierżawieniem nieruchomości. Po rozpoznaniu kolejnego wniosku J. K. z dnia 7 sierpnia 2009 r., Zarząd Dróg Miejskich w dniu 29 września 2009 r. wyraził zgodę na użytkowanie terenu części działki nr [...] w zakresie objętym wnioskiem, do dnia 31 grudnia 2010 r. W ocenie organu, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2007 r. wbrew twierdzeniom skarżącej, w żaden sposób nie nakazuje wydzierżawienia jej nieruchomości nr [...]. Jest to bowiem czynność cywilnoprawna, gdzie o przeznaczeniu nieruchomości decyduje właściciel, Gmina Miejska [...], a tryb administracyjny nie ma w tym przypadku zastosowania. Ponadto skarżąca, wbrew wymogowi z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie wzywała pisemnie Prezydenta Miasta [...] do wykonania wyroku. Przyznano, że skargi J. K. z dnia 4 kwietnia 2008 roku Prezydent Miasta [...] nie przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w trybie art.54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z treści wniosku J. K. z dnia 17 września 2009 roku wynika, że w istocie dotyczy on dwóch odrębnych spraw, tj. wymierzenia organowi grzywny z powodu bezczynności polegającej na niewykonaniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 13 grudnia 2007 roku sygn. akt IIISA/Gd 410/07 oraz wymierzenia Prezydentowi Miasta [...] grzywny w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi J. K. z dnia 4 kwietnia 2008 roku. Korespondencja znajdująca się w aktach sprawy dowodzi, że skarga J. K. z dnia 4 kwietnia 2008 roku, adresowana i nadesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, (zamiast – za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...]), przesłana została przez Sąd Prezydentowi Miasta [...] przy piśmie III/21/08(Prez.Gd.194/2008) z dnia 9 kwietnia 2008 roku i doręczona organowi w dniu 11 kwietnia 2008 roku (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru pisma w aktach). Jak przyznał organ w odpowiedzi na wniosek J. K. z dnia 17 września br., Prezydent Miasta [...] nie przekazał Sądowi poprzedniej skargi J. K. mimo obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Treść skargi jest jednoznaczna, z czego należy wnosić, że organ miał pełną świadomość do jakiego sądu i z jakim zamiarem skarżąca wnosi skargę. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że skarga na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę nie została przekazana do sądu mimo bezwzględnego obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mimo, iż skarżąca wniosła skargę nie "za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...]", lecz bezpośrednio do Sądu, to po przekazaniu skargi przez Sąd obowiązkiem organu było przekazanie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organ ma bowiem obowiązek przekazać ją sądowi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami. W świetle obowiązujących unormowań prawnych organ nie może zastępować sądu administracyjnego w ocenie trybu wniesienia skargi na bezczynność jak i w merytorycznej ocenie, czy w sprawie faktycznie doszło do bezczynności i z jakich ewentualnie powodów. Z powyższych względów Sąd, uznając argumenty podniesione we wniosku o wymierzenie grzywny za zasadne, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 cytowanej ustawy wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 złotych. W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było ewidentne, a organ w żaden sposób nie wytłumaczył, z jakich względów nie przekazał tutejszemu Sądowi skargi J. K. z dnia 4 kwietnia 2008 roku wraz o odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a, a w okolicznościach sprawy Sąd przyjął, że jest ona adekwatna do przewinienia organu. Druga ze spraw opisanych we wniosku skarżącej z dnia 17 września 2009 roku – bezczynność organu polegająca na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2007 roku sygn akt III SA/Gd 410/07 zostanie rozpatrzona odrębnie.