III SO/Gd 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. B. o ukaranie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego grzywną postanawia odrzucić wniosek. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, o ukaranie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego grzywną. W uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie dopełnił swoich obowiązków i przekroczył uprawnienia. Ponadto A. B. wyjaśnił, że zniekształcono tekst jego pisma elektronicznego do stopnia nieczytelności. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego za niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień. Zgodnie z art. 63 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed sądem administracyjnym wszczyna się na wniosek wyłącznie wówczas, gdy tak stanowi przepis ustawy. Zgodnie z art. 64 § 1 – § 3 p.p.s.a. wniosek składa się bezpośrednio do sądu. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przepisy p.p.s.a. przewidują możliwość wymierzenia grzywny organowi administracji między innymi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Wymierzenie grzywny przewidują także art. 55§1 p.p.s.a. oraz art. 64 c §6 p.p.s.a. za nienadesłanie skargi lub sprzeciwu wraz z aktami administracyjnymi w terminie. Także uwzględnienie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania może skutkować wymierzeniem organowi grzywny (art. 149§2 p.p.s.a.). Wniosek skarżącego nie dotyczy wymierzenia grzywny z któregokolwiek z tytułów wymienionych w p.p.s.a. Stosownie do art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.) sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 k.p.c. powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy dotyczące ubezpieczeń społecznych, emerytur i rent, a także sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (art. 476 § 2 i 3 k.p.c.), zaś organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.). Ustawa z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. Nr 289 z 2019r.) stanowi w art. 31 ust. 4 i 5, że w sprawach dotyczących prawa do zaopatrzenia emerytalnego i świadczeń z tego tytułu oraz w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w tych sprawach zainteresowanemu przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach k.p.c., a więc do właściwego sądu powszechnego. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. poz. 194) stanowi w §2 ust. 1, że wojskowym organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego. Zatem to nie sąd administracyjny, a sąd cywilny - sąd ubezpieczeń społecznych jest właściwy w sprawach dotyczących działalności Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., wniosek należało odrzucić.