III SO/Gd 19/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut, , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku F. K. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi p o s t a n a w i a wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych. F. K. pismem datowanym na dzień 9 września 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta i Zarządu Miasta oraz radnych Rady Miasta G. Skarga ta została wniesiona bezpośrednio do sądu w dniu 10 września 2009r., a ten w dniu 11 września 2009 r. przekazał ją według właściwości do Prezydenta Miasta, do którego skarga wpłynęła w dniu 15 września 2009 r. Skarga została poddana przez organ analizie w wyniku której organ w piśmie z dnia 12 listopada 2009 r. odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, nie nadając jej dalszego biegu. W piśmie z dnia 20 października 2009 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o ukaranie organu grzywną "w związku z nieprzesłaniem w terminie odpowiedzi na pozew do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) złożony w dniu 10.09.2009 (...)." W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismem z dnia 2 listopada 2009 r. poinformowano Prezydenta Miasta o złożeniu wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi - zawiadomienie to wpłynęło do organu w dniu 5 listopada 2009 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 23 listopada 2009 r. podniósł, iż jest on niezasadny , "nieprzystający w żadnej mierze w kontekście danej sprawy, do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym przede wszystkim jej art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2 cyt. ustawy." Organ wskazał, że skarga została przesłana bezpośrednio do sądu, zaś ten przesłał ją Prezydentowi Miasta do rozpatrzenia wg właściwości. Przedmiotowa skarga, po jej analizie przeprowadzonej przez organ – stosownie do normy art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz odpowiednich przepisów k.p.a. uzyskała należytą odpowiedź w treści pisma z dnia 12 listopada 2009 r. ( Nr WUAiOZ-III-404/91-1/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi; organ zaś zobligowany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się do powyższego obowiązku uzasadniać może wymierzenie organowi przez sąd, na wniosek skarżącego, w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 w/w aktu normatywnego grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jakkolwiek wniosek F. K. został sformułowany nieprecyzyjnie, jednak Sąd nie miał wątpliwości, że należy go zakwalifikować jako wniosek, o wymierzenie grzywny, o którym mowa w art. 55 § 1 cytowanej ustawy. Wskazać należy, iż wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna incydentalne postępowanie w ramach toczącego się już postępowania sądowoadministracyjnego. Wyłączną zaś materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków inicjowanych wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Co istotne, kwestia wymierzenia grzywny pozostawiona została uznaniu Sądu, który "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Jak wskazuje się w piśmiennictwie (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259) taka regulacja oznacza, iż sąd administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ przypisanych obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ swoim obowiązkom uczynił zadość. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w dniu 11 września 2009 r. ( data przekazania skargi przez sąd według właściwości do Prezydenta Miasta ) F. K. bezsprzecznie wniósł skargę na bezczynność organu administracji. O konstatacji tej przesądza tytuł skargi (abstrahując od jej merytorycznej słuszności). Mimo oczywistości co do charakteru skargi Prezydent Miasta po dokonaniu jej analizy uznał, że nie należy jej nadawać dalszego biegu lecz udzielił na nią skarżącemu odpowiedzi pismem. Z kolei w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ stwierdził, że jest on bezzasadny, nieprzystający w żadnej mierze w kontekście danej sprawy, do przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tym zwłaszcza jej art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2. Organ do w/w pisma nie dołączył skargi wraz z odpowiedzią, jak też akt sprawy. Takiego działania organu nie można zaakceptować. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca wnosi skargę na działanie (bezczynność) określonego organu to jego obowiązkiem jest stosownie do treści art. 54 § 2 powołanej ustawy, przesłanie do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią i materiałami dotyczącymi wniosku. Podmiot, za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga ( w niniejszej sprawie po jej przekazaniu organowi przez sąd ) nie jest właściwy do jej oceny, gdyż ta należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Pozostawienie uznaniu organów oceny, czy dana skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, który może w jej wyniku skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodny z ustawą. Wskazać przy tym należy, że z treści odpowiedzi organu na wniosek, w tym zwłaszcza powołanych tam przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że podstawową przyczyną takiego działania organu w sprawie było uznanie, że wnosząc skargę skarżący nie dopełnił wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2, do czego - co wynika z wcześniejszych rozważań - nie był uprawniony. Oceny takiej dokonać może jedynie sąd badając w pierwszej kolejności czy wniesiona skarga odpowiada wymogom formalnym. Z powyższych względów Sąd, uznając wniosek o wymierzenie grzywny za zasadny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 cytowanej ustawy wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych. W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było ewidentne a organ w sposób nieprzekonujący starał się usankcjonować swoje błędne postępowanie. Wysokość orzeczonej grzywny Sąd przyjął mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym uwzględnił wadliwy sposób procedowania przez organ wynikający z jego przekonania o załataniu sprawy, co sąd uznał za okoliczność łagodzącą, na koniec zaś - zdyscyplinowanie organu do przestrzegania swoich obowiązków w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.