III SO/Gd 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia 24 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 26 sierpnia 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym zwrócił się z wnioskiem o ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Wobec tego, że wniosek ten zawierał braki, w dniu 16 września 2010 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia w Sądzie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (dowód: potwierdzenie odbioru - akta sprawy, k.6). W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony, wobec czego referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 1 października 2010 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 6 października 2010 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta sprawy, k.17). W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na zarządzenie referendarza, wskazując m.in., że nie ma obowiązku składania oświadczenia na formularzu PPF. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast na podstawie art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżący pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz PPF, nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono na podstawie art. 257 p.p.s.a.