III SO/Gd 2/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2006 r. K. . zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z zawartych we wniosku danych oraz załączonych dokumentów wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz dwiema córkami, oprócz mieszkania o powierzchni 52,6 m2 nie posiada nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz zasobów pieniężnych, tj. oszczędności, papierów wartościowych. Źródłem dochodu czteroosobowej rodziny jest świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji przez skarżącego z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem w wysokości 420 zł miesięcznie, zasiłki pielęgnacyjne otrzymywane przez żonę i córkę A. w wysokości 144 zł każdy, renta socjalna w wysokości 422,23 zł netto miesięcznie pobierana przez córkę A. oraz stypendium socjalne w wysokości 180 zł miesięcznie na rzecz córki M.. Z załączonej do wniosku kopii pisma Zarządu RSM im. Komuny Paryskiej w G. informującego skarżącego o wysokości opłat za używanie mieszkania, wynika, że od dnia 1.10.2005 r. wynoszą one ogółem 403,77 zł. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16.11.2005 r. wnioskodawcy przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1.11.2005 r. do 30.04.2006 r. w wysokości 221,73 zł miesięcznie. Skarżący wniósł skargę na decyzję w sprawie dodatku mieszkaniowego. Oznacza to, że K.T. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 262 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z przepisu art. 245 § 3 powołanej ustawy wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 p.s.a.). Biorąc pod uwagę dane zawarte w przedmiotowym wniosku oraz załączonych dokumentach odzwierciedlające sytuację majątkową skarżącego i jego rodziny, Sąd uznał, że nie jest on w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata, spełniając tym samym ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.