III SO/Gd 20/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z wniosku w przedmiocie wymierzenia Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w [...] grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 3 listopada 2009 r., doręczonym w dniu 9 listopada 2009 r., A. B. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 24 listopada 2009 r. (data złożenia pisma w administracji zakładu karnego), A. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 1 grudnia 2009 r., zaświadczenia Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 10 grudnia 2009 r., wynika, że wnioskodawca ma żonę oraz małoletniego syna, oprócz lokalu gminnego o powierzchni 17 m2 nie posiada nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Jedynym źródłem dochodu rodziny jest wynagrodzenie za pracę małżonki w wysokości około 1 600 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca przebywa obecnie w zakładzie karnym, posiada w depozycie finansowym środki pieniężne w wysokości 2 656,94 zł, które zostaną mu przekazane dopiero w chwili zwolnienia. Podczas osadzenia wnioskodawca nie pracuje. Biorąc pod uwagę dane zawarte w przedmiotowym wniosku oraz zaświadczeniu Dyrektora Zakładu Karnego w [...], obrazujące aktualną sytuację majątkową wnioskodawcy, uznać należało, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.