III SO/Gd 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. B. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia wymierzyć Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej grzywnę w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych. W dniu 30 września 2009 r. do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w G. przekazana została skarga A. B. osadzonego w Zakładzie Karnym w S., która zamiast do organu została mylnie nadesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W/w skarga w następstwie jej analizy nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zgodnie z trybem określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) . Pismem z dnia 14 października 2009 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej poinformował jedynie skarżącego, że zarzuty zawarte w przedmiotowej skardze uznaje się za bezpodstawne. W dniu 2 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek A. B. o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o "[...] art. 55 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu [...]". W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że organ nie udzielił mu odpowiedzi na wniesioną skargę ani nie poinformował o przesłaniu jej do sądu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2009 r. poinformowano Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej o treści złożonego wniosku. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ podniósł, iż rozpatrywanie skarg osadzonych nie jest sprawą administracyjną i nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Taka właściwość przysługuje bowiem sądom powszechnym oraz organom wykonującym orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji należy wskazać, iż wnioskodawca wniósł o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego. Nadto bezsprzecznym w sprawie jest, iż A. B. pierwotnie wniósł za pośrednictwem organu administracji publicznej skargę do sądu administracyjnego. Z korespondencji znajdującej się w aktach sprawy wynika nadto, że organ miał pełną świadomość do jakiego sądu i z jakim zamiarem skarżący wnosi skargę. Jednak procedura wniesienia skargi do sądu administracyjnego została w sposób nieuprawniony wstrzymana i zastąpiona pisemnym ustosunkowaniem się organu do wniesionej skargi, co skutkowało wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów prowadzi do konkluzji, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę nie została przekazana do sądu, mimo bezwzględnego obowiązku zakreślonego w art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący prawidłowo bowiem wniósł skargę i obowiązkiem organu było przekazanie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ocena czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego została przez ustawodawcę przekazana właśnie temu sądowi. Innymi słowy niedopuszczalne jest, aby organ był wyłącznie uprawniony do uznania co jest a co nie jest poddane kognicji sądów administracyjnych. Obowiązek przekazania skargi ma bowiem charakter bezwzględny nawet gdy istnieją wątpliwości czy organ za pośrednictwem, którego skargę wniesiono jest organem administracji publicznej / por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 19.11.2007r. sygn.akt II SO/Gd 5/07/. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej zastosował nieuprawnioną w danej sytuacji faktycznej procedurę pozbawiającą rzeczowo właściwy sąd administracyjny możliwości rozważenia czy skarga należy do jego właściwości. W przypadku wniesienia skargi organ ma bowiem obowiązek przekazać ją sądowi wraz z odpowiedzią na skargę (oraz aktami). W żaden sposób - jak wyżej wskazano - nie jest uprawniony by zastępować sąd administracyjny w formalnej ocenie zastosowania trybu wniesienia skargi jak i w merytorycznej ocenie czy w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procedury oraz z jakich ewentualnie powodów. Powołanie się na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy będącej przedmiotem skargi nie wyłącza możliwości wymierzenia grzywny w oparciu o dyspozycję art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jako wyłączna przesłanka umożliwiająca orzeczenie grzywny było ewidentne Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 cytowanej ustawy wymierzył organowi grzywnę w kwocie 50 złotych. Wysokość orzeczonej grzywny Sąd przyjął mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym przekonanie organu, że postępuje prawidłowo albowiem jak słusznie stwierdził, skargi osadzonych wiążące się z odbywaniem kary pozbawienia wolności nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, gdyż organami właściwymi do ich rozpoznawania jest sąd powszechny oraz organy wykonujące orzeczenia. Z tych względów Sąd uznał, że wysokość grzywny winna być symboliczna, gdyż jedynie błędne przekonanie organu, iż w takim przypadku nie jest zobowiązany do przekazania skargi Sądowi, skutkowało jej nieprzekazaniem. Po wezwaniu przez Sąd do nadesłania skargi, organ niezwłocznie uczynił zadość temu wezwaniu.