III SO/Gd 3/19

Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 1marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wymierzenie Burmistrzowi M. kary grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Gd 257/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. L. na decyzję Burmistrza M. z dnia 28 lutego 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Powodem odrzucenia skargi było niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia (skarga została wniesiona na decyzję organu I instancji). Postanowienie nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. W dniu 9 stycznia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek o wymierzenie Burmistrzowi M. grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ do sądu wszystkich dokumentów składających się na akta sprawy III SA/Gd 257/18. Wniosek został sporządzony i przesłany do sądu przez A. L., która oświadczyła, że jest matką M.L. Pisząca wskazała jednocześnie, że prosi o dołączenie wniosku do akt sprawy III SA/Gd 257/18, w której jej syn jest reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Zarejestrowany pod sygn. akt III SO/Gd 3/19 wniosek został poddany wstępnej weryfikacji pod kątem zachowania wymogów formalnych. Wobec stwierdzenia braków formalnych wniosku obejmujących brak pełnomocnictwa do działania A. L. w imieniu syna przed sądami administracyjnymi, brak odręcznego podpisu wniosku oraz brak odpisu wniosku, sąd wezwał A. L. do usunięcia ww. braków w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku na postawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a. Wezwanie to zostało doręczone A. L. w dniu 18 stycznia 2019 r. W odpowiedzi, A. L. w dniu 23 stycznia 2019 r. nadesłała 4 egzemplarze odręcznie podpisanego przez nią wniosku. Jednocześnie oświadczyła, że skoro w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 257/18 jej syna reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, to on jest właściwą osobą, do której sąd powinien zwracać się o uzupełnianie ewentualnych braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy, na wstępie wskazać należy, że wniesiony do sądu wniosek o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. w związku z nieprzekazaniem przez organ do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę czy akt sprawy, wszczyna odrębne postępowanie sądowoadmisnitracyjne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a. wskazany przepis ma odpowiednie zastosowanych również do wnoszonych do sądu wniosków, jeżeli wszczynają one odrębne postepowanie sądowoadmisnitracyjne. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o ukaranie organu grzywną, skutkuje zatem odrzuceniem tego wniosku. Stosowanie do określonych w ustawie p.p.s.a. wymogów formalnych, każde wnoszone do sądu pismo procesowe powinno zawierać podpis strony lub jej pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto do pisma muszą być dołączone jego odpisy (art. 47 § 1), a jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, konieczne jest dołączenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony w danej sprawie (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ wniosek o ukaranie organu grzywną sporządzony przez A. L., zawierał wszystkie trzy opisane wyżej braki, Sąd wystąpił o ich uzupełnienie. Wbrew przekonaniu A. L., wezwanie do uzupełniania braków prawidłowo skierowano do niej - jako do osoby która samodzielnie sporządziła wniosek, podpisała go i wniosła do sądu inicjując w ten sposób nowe postępowanie sądowoadmisnitracyjne. Ponieważ wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało doręczone A. L. w dniu 18 stycznia 2019 r., termin do ich uzupełniania upływał z dniem 25 stycznia 2019 r. W tym terminie A. L. nie przedłożyła jednak na żądanie Sądu pełnomocnictwa, które uprawniałoby ją do działania w imieniu syna przed województwem sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Przekonanie A. L., że nie jest osobą, która powinna być zobowiązana przez sąd do uzupełnienia braków wniosku, nie znajduje umocowania w przepisach prawa i jako takie pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Jak wskazano wyżej, wniesione do sądu żądanie o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wszczęło bowiem odrębne postępowanie sądowoadmisnitracyjne. Z tych względów sąd nie miał podstaw, aby włączyć nadesłany wniosek do akt zakończonej już sprawy o sygn. akt III SA/Gd 257/18. Nie był również uprawniony do wzywania pełnomocnika, który reprezentował M. L. w tym postępowania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, którego pełnomocnik ten nie składał. Mając na uwadze podniesione we wniosku argumenty, dodać należy, że A.L. nie była ani stroną, ani uczestnikiem postępowania, ani też pełnomocnikiem syna w sprawie zarejestrowanej w tut. sądzie pod sygn. akt III SA/Gd 257/18. Sądowi z urzędu jest jednocześnie wiadome, że ani M. L., ani pełnomocnik, który reprezentował go w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 257/18 nie wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Ostatnim sporządzonym przez pełnomocnika w tej sprawie dokumentem była opinia o niecelowości i braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Gd 257/18 o odrzuceniu skargi. Reasumując, z uwagi na brak przedłożenia w niniejszej sprawie stosownego pełnomocnictwa, sąd nie może przyjąć wniosku o ukranie organu grzywną do merytorycznego rozpoznania. Woli strony postępowania, którą w przedmiotowej sprawie jest wyłącznie M. L., nie można bowiem przyjmować ani domniemywać na postawie niepotwierdzonych przez stronę działań innych osób. A.L. została prawidłowo pouczona o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniesionego wniosku. Wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełniania tych braków, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. sąd był zobligowany odrzucić wniosek.