III SO/Gd 3/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. G. o wymierzenie Rektorowi Politechniki [...] grzywny z powodu nieprzekazania w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Rektorowi Politechniki [...] grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, 2. zasądzić od Rektora Politechniki [...] na rzecz K. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. G. złożył w dniu 7 marca 2022r. wniosek o wymierzenie Rektorowi Politechniki [...] grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jego skargi, wniesionej na decyzję tego organu o utrzymaniu w mocy decyzji o skreśleniu z listy studentów. Wnioskodawca wskazał, że skargę złożył w dniu 29 września 2021 r. i termin 30 dni na przekazanie skargi do Sądu upłynął 29 października 2021r. Pomimo tego, do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o ukaranie organu grzywną skarga nie została przekazana do Sądu. Na składane przez stronę ponaglenia Rektor nie udzielał odpowiedzi. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik Rektora Politechniki [...] przyznał, że do organu wpłynęła skargą K. G. na decyzję Rektora z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr [...]. Pełnomocnik wskazał, że nieprzekazanie skargi w terminie wynika z przebytej przez niego choroby COVID, powikłań i stanów związanych z brakiem koncentracji, utrudniającym wykonywanie powierzonych obowiązków, także co do terminowości. Wniósł w konsekwencji, by ewentualną grzywną obciążyć wprost pełnomocnika. W dalszej części swego pisma pełnomocnik Rektora opisał kolejne, podejmowane przez organy Politechniki czynności związane ze studiami K. G. na tej uczelni. W dniu 22 kwietnia 2022 r. do tutejszego Sądu wpłynęła wysłana przez Rektora Politechniki [...] skarga K. G. na decyzję tego organu z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IIISA/Gd 410/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika natomiast, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższego wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od stwierdzenia niedochowania przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę bez względu na przyczynę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 231/14). W rozpoznawanej sprawie Rektor Politechniki [...] otrzymał skargę w dniu 29 września 2021 r. Skarga ta wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi we właściwym trybie wpłynęła do Sądu, przekazana przez Rektora dopiero w dniu 22 kwietnia 2022 r. Zatem przedmiotowa skarga została - wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy - przekazana do sądu dopiero w 6 miesięcy po upływie ustawowego terminu określonego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. W sprawie ziściły się zatem przesłanki wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym, przedmiotowa grzywna ma bowiem nie tylko charakter dyscyplinujący ale także represyjny i prewencyjny. W odniesieniu do wysokości grzywny przypomnieć należy, że stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r. (M.P. z 2022 r., poz. 175), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 5.662,53 zł. Wymierzając grzywnę w wysokości 5000 zł., Sąd uznał, że kwota ta jest adekwatna do stopnia zawinienia obciążonego nią podmiotu oraz zapewni, iż organ dołoży w przyszłości należytej staranności przy terminowym wywiązywaniu się z nałożonych obowiązków. Należy bowiem podkreślić, że skarga została przekazana sądowi dopiero w pół roku po upływie terminu ustawowego. Wskazane przez pełnomocnika Rektora przyczyny tak znacznej zwłoki nie mogą stanowić w żadnej mierze jej usprawiedliwienia. Politechnika [...] jest jedną z największych i najbardziej renomowanych państwowych uczelni technicznych w Polsce. Należy stwierdzić, że tego rodzaju pomiot zobowiązany jest zapewnić sobie obsługę prawną, pozwalającą na terminowe wywiązywanie się z ustawowych obowiązków, bez względu na przejściową niedyspozycję zdrowotną pełnomocnika. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wymierzenia grzywny pełnomocnikowi, przyjmując, że to organ ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za wywiązanie się z obowiązku wynikającego z art. 54§2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga także, że tak rażące uchybienie w zakresie terminu przekazania skargi do sądu ma wpływ na podstawowe prawo obywatela jakim jest prawo do rozpoznania sprawy przez sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., postanowił, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 64 § 3 w związku z art.200 p.p.s.a.