III SO/Gd 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. L. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Celnej [...] za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek. W dniu 19 września 2007r. R. L. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej [...] i Naczelnika Urzędu Celnego [...] z uwagi na nie wydanie decyzji po wyroku WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/ Gd 126/06 z dnia 7 lutego 2007r. Ponieważ skargę tę skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Sąd ten przekazał pismem z dnia 24 września 2007r. w/w skargę Dyrektorowi Izby Celnej [...] wg właściwości, wskazując że została ona mylnie nadesłana do WSA w Gdańsku zamiast bezpośrednio do Dyrektora Izby Celnej [...]. Organ nie przekazał skargi do WSA w Gdańsku na podstawie art. 54 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 12 listopada 2007r. skarżący złożył na podstawie art. 55 § 2 w/w ustawy wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Celnej [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Izby Celnej [...] podał, że skarga R. L. została uznana za skargę administracyjną i w trybie art. 234 kpa. przekazana organowi pierwszej instancji tj. organowi przed którym toczy się postępowanie, o czym skarżący został powiadomiony. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle treści złożonego wniosku oraz odpowiedzi na wniosek, nie ulega wątpliwości, że do organu pismem z dnia 24 września 2007r. została przekazana przez WSA w Gdańsku skarga, zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Dyrektora Izby Celnej [...] i Naczelnika Urzędu Celnego [...]. Z treści skargi jednoznacznie wynika, iż bezczynność organów polega, zdaniem skarżącego, na nie wydaniu decyzji po wyroku WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 126/06 z dnia 7 lutego 2007r. Jednocześnie z odpowiedzi na wniosek wynika, iż postępowanie toczy się przed organem pierwszej instancji tj. Naczelnikiem Urzędu Celnego [...], o czym skarżący został powiadomiony. Z odpowiedzi na wniosek wynika nadto, że zdaniem Dyrektora Izby Celnej [...] pismo skarżącego z dnia 19.09.2007r. nie zostało uznane przez WSA w Gdańsku za skargę w rozumieniu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zostało ono uznane za skargę w rozumieniu przepisów rozdziału VIII kodeksu postępowania administracyjnego i przekazane do załatwienia w toku prowadzonego postępowania administracyjnego jako kolejna skarga administracyjna na bezczynność organu i w tym zakresie organ drugiej instancji jako organ nadzoru nad postępowaniem organu pierwszej instancji, wyjaśnił przyczyny nie zakończenia postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku stanowisko Dyrektora Izby Celnej [...] w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy za trafne. Wskazać bowiem należy, że skarżący skierował skargę wbrew wymogowi określonemu w art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do niewłaściwego podmiotu a w sytuacji gdy postępowanie toczyło się przed organem pierwszej instancji błędnie określił organ, któremu zarzuca także bezczynność /podając również organ drugiej instancji/. Ta omyłka skarżącego była przyczyną przekazania skargi wg właściwości Dyrektorowi Izby Celnej [...]. Tym samym za zasadne przyjąć należy uznanie przez ten organ trybu postępowania przewidzianego w rozdziale VIII kpa. Uznając, że regulacja zawarta w przepisie art. 55 § 1 w/w ustawy zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej a wymierzenie grzywny jest środkiem służącym do realizacji tego celu, uwzględniając przewidzianą przez ustawodawcę fakultatywność jej wymierzenia, w stanie faktycznym sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i z mocy przywołanego przepisu, postanowił jak na wstępie. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że organ drugiej instancji aktualnie powinien ustalić czy intencją skarżącego jest nadal wniesienie skargi z dnia 19 września 2007r do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku po jednoznacznym wskazaniu przez skarżącego, któremu z organów zarzuca bezczynność i podjąć stosowne czynności mając na uwadze przepis art. 54 §1 ustawy.