III SO/Gd 9/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. N. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r. nr [...] postanawia: 1. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych, 2. zasądzić na rzecz skarżącego W. N. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniosku W. N. o wymierzenie SKO grzywny za nieprzesłanie do Sądu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r., nr [...]. Wniosek o ukaranie grzywną wpłynął do Sądu w dniu 14 sierpnia 2014 r. Skarżący zaznaczył w nim, że skarga na ww. postanowienie została przez niego nadana na adres SKO w dniu 6 lipca 2012 r. W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z dnia 26 września 2014 r. wniósł o jego oddalenie. Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi, została ona w całości uwzględniona przez organ postanowieniem SKO z dnia 25 lipca 2012 r., nr [...], które nie zostało zaskarżone. W ocenie Kolegium, w takim przypadku gdy skarga zostanie uwzględniona, organ nie ma obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. Wraz z wnioskiem przekazano do Sądu akta sprawy wraz ze skargą z 2012 r. i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarga W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r. nr [...], nie została przekazana do Sądu w wymaganym terminie. Faktu tego nie kwestionuje także sam organ. Do wniosku organu z dnia 26 września 2014 r., będącego jednocześnie odpowiedzią na skargę, dołączono akta sprawy zawierające skargę. Kolegium nie przesłało wymienionych dokumentów wcześniej, argumentując, że wobec uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie autokontroli nie było obowiązane do wypełnienia obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem powołanego unormowania, jak podnosi się w orzecznictwie, jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków i zapobieganiu naruszeniom prawa na przyszłość (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 42/09, opub. w LEX nr 560396). Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 344/11, opub. w LEX nr 794904). Podzielając ten podgląd stwierdzić należy, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę - fakt naruszenia przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Trzeba również podkreślić, że z przepisów ustawy p.p.s.a. w żaden sposób nie wynika aby uwzględnienie skargi przez organ, wyłączało leżący po stronie organu obowiązek przekazania skargi do Sądu. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1197/05 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Także w judykaturze prawa wskazuje się, że w razie uwzględnienia skargi przez organ w trybie samokontroli organ jest zobligowany do przekazania właściwemu sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy (por. szerz: R. Mikosz, Konsekwencje uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Zagadnienia wybrane, w: B. Brzeziński, S. Piskulski, M.Goettel, Ius et Lex, s.288 - 296). Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że obowiązek ten nie dotyczy przypadków, gdy skarga została uwzględniona. Pomimo uwzględnienia skargi w trybie samokontroli organ był zobligowany do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie Kolegium przyznaje, nie wypełniło powyższego obowiązku. Tym samym wniosek skarżącego o wymierzenie kary grzywny należy uznać za zasadny. W kwestii wysokości grzywny należy wziąć pod uwagę okoliczności nieprzekazania skargi przez organ, a w szczególności okres jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. (MP poz. 158), kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku 2013 wyniosła 3.191,93 zł. Górną granicą grzywny jest zatem 31.913,90 zł. Podniesione w piśmie z dnia 26 września 2014 r. okoliczności nie mogą skutecznie usprawiedliwić znacznego opóźnienia organu. Jednak zostały uwzględnione przy określaniu wysokości grzywny, która została wymierzona w dolnej granicy. Jak wynika bowiem z treści tego pisma organ dokonał niewłaściwej wykładni przepisów ustawy p.p.s.a., co jednak nie może uzasadniać odstąpienia od wymierzenia grzywny. Sąd uwzględnił, że organ działał w dobrej wierze, ponieważ uwzględniając skargę strony był przekonany o zaistnieniu stanu bezprzedmiotowości postępowania sądowego (okoliczność ta powinna być jednak stwierdzona przez Sąd), a przede wszystkim o braku obowiązku przekazania skargi. Uznać zatem należy w okolicznościach niniejszej sprawy, że wystarczające jest wymierzenie grzywny w wysokości wskazanej w postanowieniu dla osiągnięcia celu dyscyplinującego i realizowania przez niego w przyszłości obowiązku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w. zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.