I SA/Gl 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] znak sprawy [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w imieniu A w Z., sygnował [...] – J. O. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2012 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał skarżącą jednostkę do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania skargi przez [...] zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. Wezwanie Sądu (pismo z dnia 10 stycznia 2012 r.), sporządzone w oparciu o przywołane na wstępie zarządzenie, doręczono stronie skarżącej w dniu 13 stycznia 2012 r. z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy strona jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną mającą zdolność sądową, pismo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów, zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 P.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej, ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ lub inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Jego brak stanowi brak pisma procesowego. Wskazany wyżej mankament pisma procesowego, jakim niewątpliwie jest skarga, może być jednak sanowany, wszak zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony (także skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni po rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi tak właśnie jest, albowiem inną, aniżeli wskazana w art. 49 § 1 omawianej ustawy, sankcję za nieuzupełnienie braków formalnych skargi, przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., tj. odrzucenie skargi. Symptomatycznie termin siedmiodniowy wskazany w art. 49 § 1 P.p.s.a. jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Przenosząc te regulacje na grunt tej sprawy, pismem z dnia 10 stycznia 2012 r., wezwano skarżącą jednostkę do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania skargi. W wezwaniu Sądu zawarto prawidłowe pouczenie o terminie dla dopełnienia tej czynności i o skutkach jego uchybienia. Jak już wyżej ustalono termin do usunięcia rzeczonego braku skargi upłynął w dniu 20 stycznia 2012 r., wszak wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 13 stycznia 2012 r. Wezwanie Sądu pozostało jednak bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego, co musi w konsekwencji skutkować odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.