I SA/Gl 1002/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku strony skarżącej o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2008 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. oddalono wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, że pełnomocnik skarżącego "nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, iż w sprawie zachodzą przesłanki" wstrzymania wykonania i "ogranicza się jedynie do twierdzenia, iż jest on zasadny z uwagi na trudną sytuację majątkową skarżącego oraz wskazania, iż skarżącemu grozi niepowetowana strata <>". Skonstatował zarazem, że "okoliczności podniesionych przez pełnomocnika skarżącego nie dokumentują ani wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ani też akta sprawy, zarówno sądowe, jak i administracyjne". Na rozprawie w dniu 6 października 2008 r. wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie. Pismem z dnia 22 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, wniósł "o zmianę postanowienia w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji", precyzując w dalszej części pisma, iż zmiana ta ma nastąpić poprzez "wstrzymanie jej wykonania do czasu podjęcia zawieszonego postępowania". Uzasadniając wniosek, pełnomocnik zwrócił uwagę na skutki postępowania egzekucyjnego dotyczącego "świadczenia objętego niniejszą sprawą". Według niego w wyniku egzekucji skarżącemu na utrzymanie pozostaje kwota [...] zł. Pełnomocnik wyeksponował też, iż małżonka skarżącego "jest na zasiłku rehabilitacyjnym przyznanym jej do 24 grudnia 2008 r. i nie jest nigdzie zatrudniona". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniosku, w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że w świetle art. 127 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd może się do niego ustosunkować, mimo iż postępowanie w sprawie zostało zawieszone. Wprawdzie bowiem podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem jednak m.in. tych, które mają na celu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Bezsprzecznie zaś postępowanie w przedmiocie wniosku o zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zalicza się do tej ostatniej kategorii czynności, skoro jego cel w istocie sprowadza się do ponownego rozpatrzenia podstaw wstrzymania wykonania. Należy wszelako zaznaczyć, że ta ponowna ocena może doprowadzić do zmiany postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania tylko wtedy, gdy zachodzi dodatkowa przesłanka określona w art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skorelowana z tą regulacją jest zresztą treść art. 165 P.p.s.a., w myśl której postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W konsekwencji osoba wnosząca o zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie może poprzestać na powtórzeniu argumentacji przywołanej we wcześniejszym wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 813/04), lecz musi wskazać nowe racje, które mogłyby przemawiać na rzecz konkluzji, iż w okresie, jaki upłynął od chwili rozpoznania poprzedniego wniosku, zaistniały okoliczności określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Innymi słowy, musi w sposób odmienny od dotychczasowego wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem uzasadnienie wniosku złożonego w niniejszej sprawie w dużym stopniu przypomina uzasadnienie wniosku oddalonego postanowieniem, którego zmiany domaga się strona skarżącą, i w rezultacie dotknięte jest podobnymi mankamentami. Sprawia to, że na obecnym etapie postępowania aktualne są zawarte w tym postanowieniu spostrzeżenia Sądu, które doprowadziły do takiego rozstrzygnięcia. Ponownie wypada zatem odnotować, że pełnomocnik skarżącego, będący przecież adwokatem, nie udowodnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, także w trybie egzekucyjnym, może spowodować niebezpieczeństwo wspomniane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jego twierdzenia nie zostały bowiem w ogóle udokumentowane, nie znajdują więc jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym pozwalającym najpierw na choćby częściową ich weryfikację, a następnie na sformułowanie przez Sąd oceny odnoszącej się do przesłanek wstrzymania wykonania czy ściślej zmiany postanowienia oddalającego wniosek w tym zakresie. Podkreślić przy tym trzeba, że sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie przesądza jeszcze niejako sam przez się o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest wręcz przeciwnie, ponieważ skutki wykonania zobowiązania podatkowego z natury rzeczy są odwracalne, skoro w razie uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonych kwot wraz z odsetkami jako nadpłaty. W efekcie pełnomocnik skarżącego powinien wykazać, a nie jedynie ograniczać się do ogólnej, niczym nie popartej tezy, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym prawidłowość ta nie zachodzi. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.